بازخوانی روند اشغال فلسطین، به تلاش های فرانسه و برخی از سیاسیون صهیونیست برای تصاحب سرزمین فلسطین و ایجاد کشور اسرائیل اشاره شد.

در بخش دوم به افزایش نارضایتی‌ها در سرزمین عثمانی و پس از آن جنگ جهانی اول و نیرنگ انگلیس به اعراب برای عدم ورود به جنگ زد و پس از آن با صهیونیست‌ها پای میز مذاکره نشست، اشاره می‌شود.

فساد اداری، خودکامگی حکام، یورش استعمارگران به کشورهای اسلامی و نفوذ عوامل یهودی و مسیحی در دستگاه اداری، پس از چندی زنگ خطر فروپاشی خلافت عثمانی را به صدا در آورد و سرانجام پس از کودتای کمیته «‌اتحاد و ترقی‌» در سال 1908 م‌. اهرمهای قدرت از دست سلطان عبدالحمید خارج و به کمیته مذکور واگذار شد. سیاستی که این کودتاگران در پیش گرفتند، براساس تقویت نژاد ترک و احیای مجدد «پان ترکیسم» استوار بود؛ براساس نحوه حکومت‌داری این حزب، اعراب دیگر زیر سلطه خلافت اسلامی نبودند و تحت سیطره ترکان در آمدند زیرا از نظر ترکان کمیته اتحاد و ترقی “عثمانی” یعنی ترک، و سیاست “عثمانی کردن” یعنی سرکوب نژادهای غیر ترک به وسیله ترکها و از بین بردن آنها.

یهودیان در اواخر حکومت سلطات عبدالحمید، از طریق نفوذ در محافل ماسونری و رخنه در صفوف ترکهای جوان‌ نقش عمده‌ای در کودتای کمیته اتحاد و ترقی علیه سلطان عبدالحمید ایفا کردند. مردم در آن زمان مردم در تفسیر ماهیت این کودتا می گفتند: “این کودتا بیشتر یهودی است تا ترکی”. سفیر انگلیس در ترکیه در یاداشتی که در اوت 1910 م. ‌به وزیر خارجه دولت متبوعش ارسال کرده، در اینباره نوشته “به نظر می‌رسد که تشکیلات داخلی کمیته اتحاد و ترقی آمیزه‌ای از همسویی یهودیان و ترکان باشد … اینک یهودیان از موضع قدرت در دستگاه اداری دولت مسلط شده‌اند و با تشویق خط‌مشی قوم‌گرایی ترکی، قصد دارند بیش از بیش بر مراکز نفوذ خود بیفزایند”.

از جمله اسناد گویایی که همدستی یهودیان و کمیته اتحاد و ترقی در راه خدمت به اهداف یهودیان و چشم‌داشت‌های نامشروعان را افشا می‌کند، نامه‌ای است که سلطان عبدالحمید در سال 1911‌م. به شیخ نوشته و در آن گفته بود، “علت خلع وی از سلطنت توسط کمیته اتحاد و ترقی، اصرار آنان بر موافقت با تاسیس میهن قومی یهود در سرزمین مقدس (فلسطین ) بود” که سلطان ضمن رد آن، به آنان گفته بود:‌”اگر به اندازه سطح کره زمین به من طلا بدهید‌، به این امر رضایت نخواهم داد”.

در زمان روی کار آمدن اتحاد و ترقی، صهیونیستها بدون اتلاف وقت، از اوضاع پیش آمده حداکثر بهره‌برداری را به عمل آوردند. آنها در سایه حمایت‌های رژیم تازه (کمیته اتحاد و ترقی)، دفتری به نام «دفتر فلسطین» در قسطنطیه تأسیس کردند تا امتیازات بیشتری از حکومت عثمانی گرفته، برای پیشبرد اهداف صهیونیسم تایید لازم را کسب و مقدمات خرید اراضی از اعراب را فراهم کنند.

نیاز مالی؛ عامل فروش زمین به یهودیان

در حالی که اعراب به مقاومت در برابر تحریکات صهیونیستها و همدستان آنان (کمیته اتحاد و ترقی) ادامه می‌دادند، ناگهان در تابستان 1912‌م. «اتحاد و ترقی» از دولت کناره‌گیری کرد و حزب «آزادی و ائتلاف» که در تریبون‌های رسمی و همواره خطر صهیونیسم را گوشزد می‌کرد و اتحادی‌ها را به همدستی با صهیونیست‌ها متهم می‌کرد، بر اریکه قدرت تکیه زد. لیکن حقیقت تلخ آن بود که اراضی فروخته شده به یهودیان در طی حاکمیت سه ماهه کابینه ائتلافیون به مراتب بیش از اراضی فروخته شده به یهودیان در دوران سه ساله مسامحه‌کاریهای کارمندان دولت اتحاد و ترقی بود. علت این امر، نیاز مالی شدید دولت «آزادی و ائتلاف» برای رفع احتیاجات خزانه تهی دولت پس از جنگ‌های بالکان بود. لذا مذاکرات محرمانه میان دولت «آزادی و ائتلاف» و صهیونیستها برای فروش زمینهای اعیانی در فلسطین و سوریه آغاز شد. دیری نپایید که دولت «اتحاد و ترقی» در 1913 م.‌ بار دیگر به قدرت رسید و با لغو محدودیت مهاجرت یهودیان، این بار عنایت و لطف بسیاری نسبت به صهیونیستها ابراز کرد. در مارس 1914‌م. ‌نیز محدودیت تمکل اراضی در فلسطین برای یهودیان لغو شد.

اما ماه عسل صهیونیست‌ها و ترکان عثمانی زیاد به درازا نکشید زیرا یهودیان که همواره بنا به اقتضای منافعشان رنگ عوض می‌کردند، در جنگ جهانی اول در کنار متفقین، علیه عثمانی‌ها موضع گرفتند و به حمایت از متفقین پرداختند. اتحادی‌ها (کمیته اتحاد و ترقی) نیز در قبال صهیونیست‌ها تغییر موضع دادند. جمال پاشا فرمانده سپاه چهارم، طی فرمانی در مه 1916‌م. برافراشتن پرچم صهیونیستم و نصب هرگونه پلاکاردی به زبان عبری را منع و تمامی تمبرها و کاغذهای مخصوص حرکت صهیونیستی را مصادره کرد‌!! علاوه بر این، وی با اعلام انحلال تمامی نهادها و ارگان‌های یهودی در فلسطین، پاسداران مستعمرات یهودی را خلع سلاح کرد. در بیانیه دولت تصریح شد که دولت این تصمیمات را بر اساس اطلاعات به دست آمده از توطئه‌چینی برخی عناصر صهیونیستی جهت تشکیل کشور یهودی در فلسطین اتخاذ کرده است. در نتیجه این اقدامات، شمار زیادی از یهودیان به مصر مهاجرت کردند و از شدت موج فزاینده مهاجرت یهودیان به فلسطین کاسته شد.

تلاش استعمار برای ترویج فساد در بین جوانان

استکبار هرجا که بخواهد قدم بگذارد و به چپاول منابع یک کشورو غارت اموال آن دست یازد، نخست تلاش در ایجاد تفرقه و جدایی در آحاد مردم دارد. و در مرحله دوم سعی در به فساد و تباهی و بی‌بند و باری جوانان آن سرزمین دارد. در قضیه فلسطین نیز صهیونیستها با به قدرت رساندن کمیته اتحاد و ترقی، راه ایجاد تفرقه ترکان و اعراب را فراهم ساختند و در مرحله بعد در واپسین روزهای خلافت عثمانی، به ترویج غربگرایی و تقلید کورکورانه از زندگی غربی‌ها، بی‌بند و باری اخلاقی و از هم گسیختگی معنوی در میان جوانان همت گماشتند. پس از آن مراکز فحشا و فساد در سر تا سر مناطق خلافت، یکی پس از دیگری سربر آورد. یکی از تاریخ‌دانان عثمانی در این زمینه گفته “در اواخر خلافت عثمانی، دولت عثمانی گشایش مراکز فروش مشروبات الکلی و مراکز فحشا را مجاز نمود -کاری که قبلاً سابقه نداشت- اینگونه مشروب فروشی‌ها در همه جا دایر شد و شمار کثیری از جوانان کشور به شرابخوری معتاد شدند و پای آنان به مراکز فساد باز شد به طوری که این امر یکی از مهمترین عوامل واگذاری اراضی و املاک به یهودیان بود. این مفاسد و پیامدهای ناشی از آن، منجر به وقوع بسیاری از جنایتها و حوادثی شد که در مشروب فروشی‌های یافا – کانون گردهمایی یهودیان – و دیکر شهرها روی می‌داد‌.

جنگ جهانی اول و فروپاشی عثمانی

در سال 1914م. جنگ جهانی اول آغاز شد. بهانهٔ شروع جنگ این بود که آرشیدوک فرانتس فردیناند ولیعهد امپراتوری اتریش‌-‌مجارستان به دست پرنزیب تبعه اتریش و متکلم به زبان صربستانی در 28 ژوئیه 1914 در سارایوو بوسنی به قتل رسید و اتریش ادعا کرد صربستان در این کار دخالت داشته و تقاضا کرد تحقیقاتی با شرکت نمایندگان اتریش صورت بگیرد که دولت صربستان تحقیقات را قبول کرد ولی با حضور نمایندگان خارجی مخالفت کرد. دولت اتریش به صربستان اعلان جنگ داد و روسیه بسیج عمومی اعلام کرد و آلمان هم به حمایت از اتریش به روسیه و فرانسه اعلان جنگ داد. قوای آلمان به بلژیک حمله کرد و این اقدام یعنی حمله به یک کشور بی‌طرف موجب دخالت انگلیس در جنگ شدلت عثمانی به نفع آلمان و اطریش وارد جنگ شد و خود را در جبهه مقابل انگلستان و متحدانش قرار داد. این اقدام عثمانی فرصت مساعدی را برای صهیونیست‌ها فراهم ساخت تا با مجاب ساختن انگلستان و کسب حمایت سیاسی آن کشور به تضعیف موقعیت عثمانی که در جبهه مقابل قرار داشت، بپردازند. پس بر همین اساس رایزنی‌های و توافقات متعددی میان رهبران سیاسی بریتانیا و صهیونیست‌ها صورت گرفت که سرانجام منجر به انتشار اعلامیه بالفور شد.

دامنه جنگ جهانی اول به حدود فلسطین رسید. یکی از رهبران حزب صهیونیستم به نام هربرت ساموئل یادداشتی به اعضای کابینه انگلستان و نمایندگان مجلس عوام آن کشور عرضه داشت و پیشنهاد کرد: “دولتی یهودی تحت نظارت انگلستان در فلسطین بوجود آید و بین سه تا چهار میلیون نفر یهودی پراکنده در اروپا، به آن جا روند و بدین ترتیب انگلستان یک حکومت دست نشانده و حافظ منافع خود را در کنار مصر و کانال سوئز ایجاد کرده و نقظه حساسی را در دست خواهد داشت”.

با شروع جنگ، مردم فلسطین به جانبداری خود از خلافت عثمانی تداوم بخشیدند. مردم گمان می‌بردند که سرانجام عثمانی‌ها بر دشمنانشان (‌فرانسه، انگلیس، روسیه و ایتالیا ) چیره خواهند شد. آنان اطمینان داشتند روزی که جهاد عمومی اعلام شود، پیروزی تام و تمام از آن آنان خواهد بود.

در 1914م. رسماً اعلام جهاد شد. عثمانی‌ها ابتدا در «جناق قلعه‌» از میدان نبرد، پیروز خارج شدند. هئیتی متشکل از سی نفر از علمای فلسطینی و ادبا و روزنامه‌نگاران برای عرض تبریک این پیروزی رهسپار سرای سلطان (باب علی) در قسطنیطه شدند.

ترفند روباه پیر استعمار در اختلاف افکنی

ظاهراً تشکیل این هئیت نشانه‌ای از نیرومندی جریان اسلامی طرفدار خلافت عثمانی تلقی شد اما پس از گذشت یک سال از جنگ، چون مقامات عثمانی از اجرای وعده‌های اصلاحی شانه خالی کردند، از یک سو‌ مقبولیت و نیرومندی جریان مذکور روبه افول گذاشت و از سوی دیگر قدرت و نفوذ اسلام‌گرایان و ملی گرایان طرفدار استقلال و جدایی اعراب از دولت عثمانی‌، رو به رشد و گسترش نهاد.

در اواخر تابستان 1914‌م. انگلیسی‌ها که از افزایش تمایلات جدایی‌طلبانه آگاه شده‌ بودند، برای کسب حمایت اعراب در جنگ عثمانی‌ها با شریف حسین (‌حاکم مکه) تماسهایی را برقرار کردند. انگلیسی‌ها چنان وانمود کردند که مایلند خلافت باردیگر به شخصی از سلاله پیامبر (ص) – شریف حسین – باز گردد و آماده‌اند که از اعراب در راه کسب استقلال پشتیبانی کنند، مشروط بر اینکه اعراب نیز متقابلاً علیه عثمانی‌ها دست به شورش زنند. در واقع انگلیسی‌ها می‌خواستند با این کار موقعیت نظامی عثمانی‌ها را تضعیف و از وحدت نظر مسلمانان در اجابت ندای سلطان عثمانی در مورد اعلام جهاد‌، آن هم در مستعمرات مسلمان‌نشین انگلیس و فرانسه جلوگیری کنند.

پس از درخواست اعزام نیرو توسط سلطان عثمانی، شریف حسین عملاً از اعلام جهاد طفره رفت و بهانه آورد که در صورت دخالت در جنگ، نیروی دریایی عثمانی برای حمایت از بنادر حجاز در برابر تعارض احتمالی ناوگان انگلیس، عاجز و ناتوان است. در این مرحله، عربیت و تعصب قومی به اوج خود رسیده بود و در بین مردم، ضرروت رهایی از حکومت ترکان و جدایی کشورهای عربی از خلافت عثمانی، به سخن روز در آمده بود.

به هر حال سال‌های 18 – 1917 م. تحولی در دیدگاه اعراب نسبت به انگلیسی‌ها پدید آمد. اعراب با این پندار که نیروهای انگلیسی هم‌پیمان و دوست آنان‌اند! امیدوار بودند که انگلستان زمینه آزادی و استقلال اعراب را فراهم کند . ژنرال لیرمان فون – ساندرز، بازرس ارتش ترکان که در خلال جنگ به عنوان یکی از فرماندهان در اداره جنگ در فلسطین شرکت کرده بود، طی گزارشی به قرارگاه فرماندهی عمومی در مورد تغییر موضع فلسطنیان و رفتارشان با نیروهای ترک و آلمانی چنین می‌گوید: “من به فلسطین و سوریه آمدم و همه چیز را برخلاف انتظار یافتم. جو کشور مسموم شده و مردمان به ما پشت کرده‌اند. ما اینک بین دشمنان خود به سر می‌بریم، لذا تمامی فعالیتها و تلاشهایمان به هدر می‌رود. ما در چنگ دو دشمن گرفتار شده‌ایم: اهالی این کشور و دشمنی که با آن می‌جنگیم”.

به هر روی اعراب در سقوط حکومت عثمانی با انگلیس همکاری کردند. در حالی که آرزوهای حاکمیت استقلال احساسات اعراب هم‌پیمان انگلیس را نوازش داد، انگلیسی‌های متجاوز، گامهای عملی را برای اشغال و غصب فلسطین و پاره‌پاره کردن و تجزیه آن از پیکره امت بزرگ اسلام، برداشتند. شریف حسین در نامه‌ای که در 14 ژونیه 1915م. برای سرهنری مک ماهون ‌انگلیسی فرستاد سرزمین مورد ادعای خود را چنین تعیین کرد: “از شمالی به خطی از بندر مرسین – ادرنه تا خلیج فارس در شمال ، از کشور ایران تا خلیج بصره در شرق، از اقیانوس هند تا جزیره ابن عمر در جنوب ( به استثنای عدن که به حال خودش می‌ماند‌) و از دریای سرخ و دریای مدیترانه تا شبه جزیره سینا در غرب‌، به رسمیت بشناسد”. در مقام پاسخ سر‌هنری نوشت: “دو منطقه مرسین و اسکندرون و قسمتی از سوریه ‌واقع در غرب دمشق حمص، حماه و حلب را نمی‌توان صرفاً عرب نشین به حساب آورد و باید از محدوده فوق مستثنی شوند. با این تعبیر و بی‌آنکه به معاهدات ما و بعضی از شیوخ عرب لطمه‌ای وارد آید‌، ما مرزهای پیشنهادی را قبول داریم”.

استنباط اعراب از پاسخ سرهنری این بود که به زودی شاهد استقلال و آزادی سرزمین‌های اسلامی خواهند بود و به تصور آنان روشن بود که همه فلسطین جزء محدوده پیشنهاد آنها قرار دارد، زیرا جنوبی‌ترین نقطه که سرهنری در پاسخ به آن اشاره کرده، دمشق است. اما رویای اعراب به حقیقت نپیوست. چرا که بریتانیا مدعی شد که فلسطین از آغاز جزء محدوده مورد نظر بوده است اما انگلیسی‌های متجاوز‌،گام‌های عملی را برای اشغال و غضب فلسطین و پاره‌پاره کردن و تجزیه آن تدارک دیده بودند، در حالی که اعراب از درک واقعیات استعمارگران عاجز مانده و در خواب خرگوشی فرو رفته بودند.

قرارداد محرمانه سایکس- پیکو

هم زمان با مذاکرات شریف حسین – مک ماهون‌، وزرای خارجه بریتانیا و فرانسه‌، یعنی «سرمایک سایکس» و «جورج پیکو» مذاکرات محرمانه‌ای را انجام دادند: در 16 می 1916‌م. قرار داد سری «‌سایکس – پیکو‌» بین فرانسه و بریتانیا به امضا رسید. به موجب این قرار‌داد، سرزمین‌های تصرف شده از دولت عثمانی به پنج منطقه تقسیم می‌شدند که سوریه و لبنان به تحت‌الحمایگی فرانسه با رنگ آبی و عراق، فلسطین و شرق اردن تحت قیومیت انگلیس به رنگ قرمز مشخص گردیدند.

همچنین قرار داد سایکس – پیکو به اطلاع دولت روسیه رسید و آن دو‌لت نیز با گرفتن امتیازاتی با بستن قرار‌داد موافقت کرد. در 16 آوریل 1916‌م‌. موافقتنامه‌ای بین سه دولت انگلیس ، فرانسه و روس، سه قدرت اصلی اروپا به امضا رسید و به پیملن سازونوف معروف و مکمل پیمان سایکس – پیکو گردید، اراضی دولت عثمانی را بین سه دولت تقسیم کرد و انگلیس در این قرار‌داد، نواحی جنوبی عراق‌، شهر بغداد، بندر حیفا و عکا در فلسطین را به دست آورد.

در ماده ششم این قرار‌داد فلسطین سرزمینی بین‌المللی شناخته می‌شد. این پیمان که از سوی دولت انگلیس به خاطر متصرفات جدید، بیش از همه حمایت می‌شد، از دولت ایتالیا که مدعی دیگر این ماجرا بود و همچنین از شریف حسین مخفی نگه‌داشته شد‌، اما بعداً به خاطر منافع ایتالیا‌، قرار داد دیگری به نام «شن ژاندومورین» منعقد شد.

فاش شدن قرارداد قیمومیت فلسطین

به دنبال انقلاب بلوشیکی در سال 1917 در روسیه، انگلستان که چندی بعد آن پیمان را مغایر با سلطه خود بر کانال سوئز دید، با استفاده از ضعف روسیه و انقلابی که در آن کشور به وقوع پیوست، از پیمان سرباز زد و فلسطین را تحت قیومت خود در آورد. پس از این ماجرا بود که حکومت روسیه قرار داد سایکس – پیکو را فاش ساخت. این موضوع نگرانی شدید نیروهای عرب را که در آن هنگام با ترکها در نبرد بودند برانگیخت. اعراب تهدید کردند که با دولت عثمانی تماس خواهند گرفت و قرار داد صلح جداگانه‌ای با آن منعقد خواهند کرد . متعاقب آن انگلیسی‌ها بلافاصله به اعراب اطمینان دادند و از نو وعده‌های خود را تکرار کردند. فیصل (پادشاه عراق) پسر شریف مکه به پدرش پیغام داد که نمی‌تواند تحت این شرایط بجنگد. شریف حسین با لندن تماس گرفت و پیغام اطمینان بخشی دریافت داشت و آن را به پسرش در سوریه تلگراف کرد.

وارد جنگ ساختن دولت آمریکا توسط صهیونیست

این جنگ که نسبت به بریتانیا بسیار وحشتناک به نظر می‌رسید نوید بسیار درخشنده‌ای برای یهودیان بود و در همان وقت که رهبران انگلیسی از ترس، خواب نمی‌رفتند، یهود در کمال آرامش و خوشحالی به سر می‌بردند، زیرا بریتانیا سعی می‌کرد آمریکا را داخل جنگ کند و از این راه جبهه خود را نقویت کند ولی چون سیاست آمریکا در دست یهود بود‌، احتیاج شدیدی به آنها پیدا کرد. صهیونیست‌ها که برای یک چنین روزی دقیقه شماری می‌کرد، فرصت را غنیمت شمرده و متعهد شد که در مقابل آنکه بریتانیا دولتی برای یهود در فلسطین تشکیل دهد، آمریکا را هر طوری شده وارد جنگ کنند.

جیرالدکی اسمیت می‌گوید:”بدون شک یگانه کسی که توانست آمریکا را وارد جنگ کند، صهیونیست بود. نقشه این دسیسه بزرگ را در یک خانه بسیار کوچکی واقع در حومه شهر لندن به دست آقای ( جیمس مالکوم ) کشیده شد و سرانجام به پیروزی رسید که با این عمل دو پیروزی به دست آمد، یکی برای یهود و دیگری برای انگلستان”.

جیمس مالکوم در خاطرات خود می‌نویسد:”‌من در وارد شدن آمریکا به جنگ جهانی اول، نقش مهمی را ایفا کردم و با سفرهای مختلفی که به آمریکا‌، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی داشتم و مقاله‌های مفصلی که در مجله تایمز لندن و روزنامه‌های آمریکا نشر نمودم، توانستم نظر رهبران این کشورها را به یهود جلب کنم. از سوی دیگر رابطه‌های بسیار دوستانه‌ای با روسای یهود در آمریکا و رهبران سیاسی این کشور برقرار کردم که سرانجانم در بهار سال 197‌م. آمریکا را وارد جنگ کردم”.

 اعلامیه بالفور؛ پاسخ انگلیس به حمایت یهود

پس از این بود که آرتور جیمز بالفور صدراعظم و وزیر خارجه انگلستان در 2 نوامبر 1917‌م. هنگامی که به عنوان وزیر خارجه کابینه لوید جروج خدمت می‌کرد، اعلامیه‌ای را به همراه یک نامه برای لرد راتشلید ارسال داشت که در تاریخ سیاسی جهان از آن به عنوان «‌اعلامیه بالفور‌» یاد می‌شود.

عزیز لورد روچلد

بسیار مایه خوشحالی است که به نیابت از حکومت اعلی‌حضرت مطلب زیر را که تامین کننده آرزوهای یهودیان و صهیونیست‌هاست و به وزرات امور خارجه پیشنهاد و با آن موافقت شده است‌، به اطلاع جنابعالی برسانم‌: حکومت اعلی حضرت به موضوع تاسیس ملی برای ملت یهود در فلسطین به دیده موافق می‌نگرد و نهایت سعی خود را برای تحقق این وضعیت به کار می‌گیرد‌، مشروط بر این که هیچ‌گونه اقدامی که ناقض حقوق مدنی و دینی پیروان دیگر ادیان غیریهودی در فلسطین و حقوق و وضعیت سیاسی یهودیان در کشورهای دیگر باشد‌، صورت نگیرد. بسیار خرسندم اگر اتحادیه هیات‌های صهیونیستی را در جریان این مطلب قرار دهید .ارادتمند شما؛ آرتور بالفور

اهمیت اقدام تاریخی او به حدی برای جامعه یهود مهم ارزیابی می‌شود که همه ساله رژیم اشغالگر قدس از نخست‌وزیر یا وزیر امور خارجه انگلیس دعوت می‌کند تا در مراسم اعلامیه بالفور ایراد سخن کند. این وعده بالفور که آغاز مصائب و رنجهای عرب به حساب می‌آید در دوم نوامبر 1917‌م‌. یعنی درست یک سال و نیم از شروع انقلاب عرب بر اساس وعده‌های انگلستان در مورد استقلال بلاد عربی صادر شد‌.

انگلستان که از قبل وعده چنین عهدنامه‌ای را به آنها داده بود، به وزرات جنگ کشورش دستور داد این عهد‌نامه را طوری تنظیم کند که یهود را راضی کرده و در مقابل عواطف و احساسات عرب را تحریک نکند اما عاملین تحریک کننده‌ صدور این بیانیه‌، جمعی از رهبرای یهود و در راس آنها دکتر و‌ایزمن استاد یهودی کرسی شیمی دانشگاه منچستر انگلستان‌‌، بودند. وایزمن که بر اثر کشف ماده اسیتون که برای بهره ‌برداری از مواد منفجره ضروری بود‌، در جامعه انگلستان نفوذ کلام داشت، ‌در مورد تشکیل این دولت‌، با مقامات مربوط انگلیسی وارد مذاکره شدند و از انگلستان خواستند فوراً عهدنامه‌ای جهت حکومت یهود در فلسطین صادر کنند‌.

یکی از مسئولین انگلیسی در این باره در خاطراتش نوشته “من قبل از ثابت شدن و نوشتن این عهد‌نامه با مارشال حداد‌پاشا نماینده شریف حسین پادشاه عربستان ملاقات کرده‌ و موضوع ر اینگونه شرح دادم که
می‌دانید که با کناره‌گیری آمریکا از این جنگ، ما هر دو ضرر می‌بینیم‌. اکنون که روسای یهود و صهیونیست‌ها حاضر شده‌اند در مقابل عهد‌نامه‌ای که یهود را حاکم جزئی از فلسطین می‌داند‌، آمریکا را وارد این جنگ نماید … خواهش من از شما این است که در این مورد از هر گونه تحریک عواطف و احساسات مردم جلوگیری کنید”.

حمایت آمریکا از اعلامیه بالفور

قبلاً گمان می رفت که این اعلامیه یک عمل محض انگلیسی است ولی مدارک رسمی بعداً ثابت کرد که اعلامیه بالفور قبلاً به «وودروویلسون » رئیس جمهور آمریکا ارائه شده و او موفقیت خود را درباره آن اعلام کرده بود‌. در تاریخ 16 .10 .1917‌م‌. کلنل هاوس‌، دیپلمات آمریکایی‌، تلگرامی به وزارت جنگ انگلیس فرستاد و در آن موافقت رئیس جمهور آمریکا و حکومت آن را با متن اعلامیه و صدور آن به نام انگلیس اعلام کرد‌. در تاریخ1984.12.14م. فرانسه و در 1921.5.9م‌. ایتالیا نیز موافقت خود را با اعلامیه مزبور اعلام کردند. در همان موقعی که ژنرال آلنبی در فلسطین به کمک عرب مشغول جنگ بود‌، انگلستان برنامه‌ای نقیض وعده‌های موکد و عهدهای غیر قابل تخلف که به عرب داده بود با یهودیان در دست اجرا داشت‌؛ نقیضی که موجودیت و ملیت عربها را به خطر انداخت‌.

عوامل سیاسی که انگلستان را وادار کرد چنین وعده‌ای بدهد را می‌توان اینگونه برشمرد که دولت انگلستان علاقه داشت عناصر قوی یهودی که در ممالک مختلف دنیا پراکنده بودند مخصوصاً یهودیان مقتدر آلمان و اتریش را به طرف خویش جلب کند؛ در آن وقت هنوز دولت آمریکا به متفقین نپیوسته و وارد جنگ نشده بود و انگلستان می‌خواست نظر موافق و کمک یهودیان آمریکا را که در دستگاه حاکمه آمریکا نفوذ قابل توجهی داشتند، به جانب خود متوجه سازد؛ مهمتر از همه آن که انگلستان از اول در نظر داشت منطقه فلسطین را‌ که موقعیت آن کمتر از موقعیت کانال سوئز نیست، منطقه نفوذ خود قرار دهد‌، زیرا فلسطین علاوه بر اینکه راه خشکی میان شرق و غرب است، در صورتی که تحت تصرف انگلستان در می‌آمد به منزله سدی بود که جلو نفوذ فرانسه را‌، که به زودی در سوریه ایجاد می‌شد، به منطقه کانال سوئز می‌گرفت و ضمناً همان طوری که یهودیان قول داده بودند این دولت دست نشانده استعمار‌، نگهبانان و حافظ کانال سوئز برای انگلستان هم بود.

با انتشار این اعلامیه، روزنامه‌ها نیز از گردونه صهیونیستم‌پرستی جانمانده و به تحریک عواطف و احساسات عامه پرداختند.”هیچ لحظه‌ای نمی‌توانست برای اعلام حمایت دولت بریتانیا از تاسیس موطن ملی برای قوم یهود در فلسطین از لحظه کنونی که “صلیبیون قرن بیستم” شهر مهم غزه را در فلسطین تصرف کرده‌اند و برای خارج ساختن شهر مقدس از دست کفار‌! (مسلمین‌) تلاش می‌کنند، مناسبتر باشد. منافع بریتانیا از مدت‌ها پیش ایجاب می‌کرد که یک کشور حائل بین مصر و حکومت احتمالاً خصمانه ترکیه تشکیل شود و چنین به نظر می‌رسد که صهیونیستم این مشکل را حل می کند”(‌ایوینینگ استاندارد‌)

روزنامه گلاسگو هرالد در مقاله دیگری در شماره خود به بررسی سیاست دولت در قبال صهیونیستم پرداخت و چنین نوشت: نامه آقای بالفور به لرد راتشیلد مبنی بر اعلام حمایت دولت بریتانیا از صهونیسم بسیار به موقع بوده است چون این اقدام با پیروزهای ارتش در غزه و تکریت مصادف شده است، با حفظ حقوق مدنی و مذهبی جوامع غیر یهودیان و خود‌داری از به خطر انداختن حقوق و موقعیت سیاسی یهودیان ساکن در کشورهای دیگر، فلسطین پس از فتح این سرزمین به موطن ملی قوم یهود تبدیل خواهد شد.

این وعده‌ها در حالی داده می‌شد که اکثریت جمعیت فلسطین را مسلمانان تشکیل می‌دادند‌. تبلیغات صهیونیستی هم نشان می‌داد که آنها به چیزی کمتر از اشغال تمام عیار فلسطین و اخراج مسلمانها از آن دیار رضایت نمی‌دهند. با برپایی کنفرانس سان رمو و انحلال رسمی دولت عثمانی‌، قرار‌داد بالفور در دستور کار قرار گرفت. این اعلامیه که در دوم نوامبر 1917 م به امضای انگلیس رسید، پس از سقوط خلافت اسلامی و متزلزل شدن فلسطین در 1918‌م. به دست مسلمان رسید.

تسنیم

نوشته نقش امریکا در جنگ جهانی اول و اشغال فلسطین توسط یهودیان اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

ویژه آمریکا موجب افزایش اعتراضات به وضعیت موجود شده اوضاع نامناسب اقتصادی کشورهای غربی به میلادی 2011 سپتامبر 17 یکی از نمونه هاست که از 1″اشغال وال استریت” است. جنبش موسوم به در نیویورک آغاز شد و طی چند هفته ، با پیوستن جنبش های مردمی ، احزاب و اتحادیه های کارگری
و انجمن های دانشجویی به جمع معترضان به وضعیت کنونی اقتصاد آمریکا ، دامنه آن به بسیاری از شهرهای دیگر آمریکا از جمله شهرهای بزرگی مثل نیویورک، واشنگتون، لس آنجلس، سانفرانسیسکو، ،بر ضد فساد “اشغال وال استریت” شیکاگو، یوستون، پورتلند و دورهام کشیده شد. معترضان جنبش مخالف 2″درصد هستیم 99 ما” بیکاری، فقر و نابرابری اجتماعی تظاهرات کرده اند و در واقع با شعار تمرکز افراطی ثروت و قدرت میان یک درصد برتر جامعه هستند.

 7 خواسته های اصلی جنبش اشغال وال استریت را می توان در مورد ذیل برشمرد :

1. به تبانی بین دولت و شرکتهای برزگ و بانکها پایان داده شود. دولتمردان باید منافع مردم ( 99 درصد ) را در نظر داشته باشند نه 1 درصدی منافع ثروتمندان را.
2. وال استریت مورد تحقیق و بررسی قرارگیرد و مدیران ارشد اجرایی در قبال لطمه زدن به ثروت اقشار ضعیف جامعه که موجب نابودی میلیونها نفر شده ، پاسخگو باشند.
3. قدرت ضرب سکه به خزانه داری آمریکا بازگردد و پول سالم خلق شود.
4. اندازه ، آزادی عمل و قدرت بانکها محدود شود تا نتوانند به اندازه ای بزرگ شوند که در هنگام ورشکستگی، به جبران ضرر آنها از جیب مالیات دهندگان متوسل شوند.
5. به لحاظ قانونی نگاه شخصیتی” به شرکتها حذف شود.
6. قانون اقدام میهن پرستانه لغو شود، به جنگ برای مواد مخدر پایان داده شود و از آزادیهای مدنی حمایت شود.
7. به تمام جنگهای امپریالیستی پایان داده شود ، تمام سربازان آمریکایی به خانه برگردند ، بودجه نظامی کاهش یابد و نقش نظامی آمریکا به حمایت از سرزمین اصلی محدود شود.

همانطور که ذکر کردیم – ما 99 درصد هستیم – شعار اصلی جنبش موسوم به اشغال وال استریت است.

اشاره این شعار به یک جدال اقتصادی است که بین 99 درصد از آمریکایی ها با یک درصد آمریکایی های ثروتمند در جریان است. این یک درصد از آمریکایی ها ، کسانی هستند که روز به روز سهم بیشتری از ثروت ملی را برای خود می اندوزند و طبقه متوسط را متضرر می کنند. برخی از واقعیت ها در مورد یک درصد ثروتمند آمریکا به صورت زیر است.

1. یک درصد از آمریکایی ها بیش از چهل درصد از داراییهای مالی را در اختیار دارند. برخی در مقابل ،هشتاد درصد آمریکایی ها تنها صاحب 7درصد داراییهای مالی این کشور هستند.
2. ک درصد ثروتمند آمریکا 24 درصد درآمد ملی ایالات متحده را به خود اختصاص داده اند. این در حالی است که در سال 1976 میلادی سهم آنها از درآمد ملی در حدود 9 درصد بود ولی هم اکنون سه برابر شده و به حدود یک چهارم از درآمد ملی رسیده است.
3. ک درصد ثروتمند آمریکا ، نیمی از سهام ، اوراق قرضه و سرمایه جمعی کشور را در اختیار دارند. آنها در حالی بیش از نیمی از سرمایه گذاری را در آمریکا انجام داده اند که 50 درصد از آمریکایی های کم درآمد ، تنها پنج دهم درصد از سرمایه گذاری را بر عهده گرفته اند.
4. فقط پنج درصد کل بدهی های شخصی آمریکا مربوط به یک درصد ثروتمند آمریکاست.در همین حال 90 درصد آمریکایی ها متعهد 73 دزصد بدهی های این کشور هستند.
5. از سال 1920 میلادی به بعد ، سهم یک درصد ثروتمند آمریکا از رشد درآمد ملی این کشور در دهه 1920 میلادی 70 درصد بوده که تا دهه 1960 میلادی به حدود 10 درصد درصد کاهش یافته ولی از 1960 میلادی به بعد روند صعودی داشته و در حال حاضر مجددا به 70 درصد نزدیک شده است.

نتیجه گیری

اقدامات دولت آمریکا برای مهار بحران مالی 2088 میلادی از جمله تزریق حجم عظیمی پول به اقتصاد نتوانست از پیامدهای منفی آن جلوگیری کند و در حال حاضر نرخ بیکاری در این کشور به بالای 9 درصد افزایش یافته است. کاهش رتبه اعتباری آمریکا وعدم توافق کامل دولت وسنای آمریکا در خصوص نحوه برخورد با بحران بدهی و کسری بودجه سبب شده است تا آمریکایی ها از عملکرد اقتصادی دولت اوباما نا امید شوند. همچنین عکس العمل سیاست مداران آمریکایی در خصوص مشکلات اقتصادی موجب اعتراض وعدم رضایت مردم شد ، مردم آمریکا معتقد هستند دولت مردان تنها به منافع سرمایه داران توجه دارند. در کنار این عوامل مواردی از قبیل هزینه های کلان نظامی آمریکا در جهان و افتادن بار آن بر دوش مردم آمریکا از دیگر علل نارضایتی در این کشور می باشد.

این نارضایتی ها موجب شکل گیری گروهی موسوم به جنبش اشغال وال استریت شده است. این گروه معتقد هستند کسانی که از اقتصاد تبعیض آمیز کاپیتالیستی سود برده اند و سرمایه های هنگفت کسب کرده اند باید هزینه های بحران اقتصادی را پرداخت کنند و با تشکیل صندوقی برای حمایت از اقتصاد
ملی بخشی از مشکلات اقتصادی را رفع کنند. آنها همچنین معتقدند دولت باید به جای حمایت از سرمایه داران از عموم مردم حمایت کند و سیاست های تبعیض آمیز را کنار بگذارد. جنبش اشغال وال استریت اعلام کرده است که به زیاده خواهی شرکت های بزرگ ، توقیف خانه های رهنی ، رشد بیکاری و کمک مالی دولت فدرال به بانک های ورشکسته اعتراض دارد.

آمریکا در حال حاضر از لحاظ اقتصادی یمی از بدترین دوران خود را سپری می کند بطوری که بدهی دولت این کشور به بالاترین سطح خود در سالهای اخیر رسیده و دولت اوباما برای فائق آمدن بر این مشکلات بودجه دستگاه های مختلف را کاهش داده که همین امر بر نارضایتی مردم افزوده است. در صورت عدم چاره جویی برای مشکلات کنونی ، باید در آینده نیز شاهد اعتراضات و نارضایتی های بیشتری بود. چه بسا این نارضایتی ها آثار مهم و قابل توجهی در عرصه اقتصادی و سیاسی این کشور و حتی جهان داشته باشند چرا که در سایر کشورها از جمله انگلستان، آلمان ، ایتالیا ، اسپانیا ، استرالیا و نیوزلند نیز اعتراض به نابرابری اقتصادی و نقش بانکها و موسسات مالی در ایجاد بحران اقتصادی شکل گرفته است.

و این یکی از پیامد های مکتب استکباری سرمایه داری ، صهیونیسمی است .( استثمار  1 درصدی صهیونیسم ها)

نوشته جنبش وال استریت اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

هولوکاست
روز هفتم بهمن ۱۳۷۹ رهبران آمریکا و ۴۰ کشور اروپایی اجلاسی تحت نام مجمع جهانی هولوکاست در استکهلم تشکیل دادند تا این پدیده را به عنوان بخشی از تاریخ ملی کشورشان به رسمیت بشناسند .
«هولوکاست» یک واژه‌ی مرکب یونانی و به معنای «همه‌سوزی» در ادبیات فارسی، و معادل آن «شوآ» در زبان عبری رایج امروز است.
این واژه‌ پس از جنگ جهانی دوم، از سوی بعضی اشخاص و کانون‌های یهودی وارد فرهنگ سیاسی و تاریخی جهان شد. ادعای آن‌ها بر این فرضیه استوار بود که شش میلیون یهودی در اردوگاه‌های اسیران جنگی در آلمان نازی به وسیله «اتاق‌های گاز» خفه شده و سپس در «کوره‌های آدم‌سوزی» سوزانده و به خاکستر تبدیل شده‌اند.
تبلیغ گسترده و تکرار پیوسته‌ی این موضوع از سوی گروه‌ها وسازمان‌های یهودی در فیلم‌ها، نمایش‌نامه‌ها، سریال‌های تلویزیونی و انبوه رمان‌های پس از جنگ، موجب شد تا این عبارت کاربرد انحصاری یابد؛ به طوری که امروز بنا به تأکید سازمان‌های صهیونیستی، هیچ قوم و ملتی حق استفاده از این واژه را برای هیچ واقعه‌ای ندارد. آن‌ها همچنین اصرار دارند که «هولوکاست» در زبان لاتین، همانند اسامی خاص، با حروف «H» بزرگ نوشته شود و به علاوه، هیچ رویدادی، هر چند بزرگ، نباید با آن قیاس، یا در یادکرد آن، از این عبارت استفاده شود. برای مثال، اگر مورخ یا نویسنده‌ای، از قتل عام وحشیانه و مشهور صدها هزار انسان بی‌دفاع دو شهر ژاپنی «هیروشیما» و «ناکازاکی» که بر اثر بمباران اتمی امریکا در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم به خاکستر تبدیل شدند و یا موارد مشابه‌ دیگر در ویتنام، بوسنی، فلسطین، عراق، افغانستان و … به عنوان «هولوکاست» یاد کند، بلافاصله از سوی کانون‌های صهیونی مورد مؤاخذه و نکوهش قرار می‌گیرد و متهم به سوء استفاده از این واژه‌ی انحصاری متعلق به یک قوم! می‌شود. «هولوکاست» یا «شوآ» که امروز به موضوع کشتار یهودی‌ها در جنگ جهانی دوم منحصر شده، یکی از مباحث جنجالی پنجاه شصت سال اخیر جهان است. در این باره تاکنون صدها جلد کتاب به زبان‌های مختلف دنیا و شمارگان میلیونی، صدها فیلم و سریال تهیه شده است. «هولوکاست» در تاریخ معاصر جهان و در نزد افکار عمومی سراسر دنیا، به نماد مظلومیت یهود از یک سو و قساوت، سنگدلی و جنایات آلمان نازی از سوی دیگر تبدیل شده است.
تبلیغات پیوسته، فراگیر و توقف‌ناپذیر سازمان‌های یهودی وکانون‌های صهیونی، در چند دهه‌ی اخیر، چنان سازمان یافته که افکار عمومی مجال تأمل و اندیشه درباره‌ی میزان صحت و سقم این مسأله را نیافته است. از سوی دیگر، بر اثر سخت‌گیری و شدت عمل سازمان‌ها و مجامع صهیونی در جهان امروز، وضعیتی به وجود آمده که هرگونه بحث و گفت‌وگوی علمی و پژوهشی که مبتنی بر ایجاد سؤال، ابهام، تردید یا انکار «هولوکاست» باشد، به منزله ورود به حریم ممنوعه و عبور از خط قرمز «سازمان جهانی صهیونیسم» بوده و سزای آن ضرب و شتم، ترور فیزیکی، بازداشت، محاکمه، حبس و نیز جریمه‌های سنگین نقدی، به علاوه‌ی محروم شدن از مشاغل رسمی دولتی است که امروز در بعضی کشورهای اروپایی، به یک قاعده حقوقی و قضایی نیز تبدیل شده است. در این کشورها اگر تا دیروز منتقدان، مخالفان و منکران را به طور غیر‌علنی و غیر‌رسمی تهدید، ترور و سرکوب می‌کردند، امروز در پوشش رسمی قانون! آن‌ها را دستگیر، محاکمه، جریمه و زندانی می‌کنند.
از نظر کانون‌های ذی‌نفوذ صهیونی و گروه‌های فشار یهودی در جهان غرب، «هولوکاست» در هاله‌ای از قداست قرار گرفته و «یگانه مسأله قدسی» جهان معاصر شده است.
هرگونه بحث و گفت‌و‌گو که به تشکیک، نفی و انکار «هولوکاست» منجر و منتهی شود، به منزله‌ی تخطی از قانون و سوء‌استفاده از قانون آزادی بیان و قلم و ورود به حریم ممنوعه است. برای زنده نگه‌داشتن «هولوکاست» به عنوان یک واقعیت تاریخی، تلاش‌های فراوان و گسترده‌ای صورت گرفته است. به غیر از تولید کتاب و فیلم، در بسیاری از کشورهای امریکایی و اروپایی، بناها و موزه‌های یادبود در این باره تأسیس و ایجاد شده است.
در امریکا، روزهای یادبود «هولوکاست» رخداد ملی به شمار می‌آید. در پنجاه ایالت امریکا، از این بزرگداشت حمایت مالی می‌کنند و مراسم آن‌ اغلب در نهادهای قانونگذاری ایالتی برگزار می‌شود. در این کشور بیش از یکصد نهاد مخصوص «هولوکاست» و هفت موزه‌ی بزرگ وجود دارد. یک موزه یهودی‌سوزی با بودجه و سرپرستی دولت مرکزی، در عمارت کنگره در واشنگتن وجود دارد. 3 به اعتراف بسیاری از استادان دانشگاه‌های امریکا اکثر فارغ‌التحصیلان دوره‌های کارشناسی، درباره تاریخ، آمار و ارقام «هولوکاست» در مقایسه با رخدادهای بزرگ داخلی امریکا، مطالعه و اطلاعات بیشتر و دقیق‌تری دارند.
این موضوع تنها مرجع تاریخی به شمار می‌آید که به عنوان مواد درسی اجباری امروزه در کلاس‌های درس دانشگاه‌ها4 و نیز مدارس اکثر ایالت‌های امریکا تدریس می‌شود. شماری از دانشگاه‌های امریکا، برنامه‌های تخصصی و کرسی مطالعات ویژه‌ی «هولوکاست» دارند.
به تصریح پاره‌ای نویسندگان و رسانه‌های غربی، مرکزیت «هولوکاست» در امریکا، یک واقعیت واضح و آشکار است. شاهد این قضیه، موزه‌ی یادبود آن در منطقه‌ی «مال»5 در واشنگتن است که سمبل ملت امریکا محسوب می‌شود. این مسأله اگر چه به تاریخ اروپا مربوط است، با وجود این، نمی‌توان بنایی مشابه آن‌چه در واشنگتن وجود دارد، در آلمان، لهستان، هلند یا فرانسه سراغ گرفت؛ حتی بنای یادبود «یادواشم» در بیت‌المقدس با موقعیت موزه‌ی یادبود هولوکاست در امریکا قابل مقایسه نیست. هولوکاست از چنان جایگاه ویژه‌ای در امریکا برخوردار است که هیچ یک از رویدادها و مناسبت‌های تاریخی و ملی ایالات متحده با آن برابر نیستند.6 در بسیاری از کشورهای اروپایی نیز هر سال مراسم یادبود و بزرگداشت «هولوکاست» برگزار می‌شود. روز یادبود «هولوکاست» در اروپا پدیده‌ی نسبتاً جدیدی است. برای اولین بار، به طور هماهنگ و هم‌زمان، در 27 ژانویه 2000 م. دولتمردان و رهبران حدود 40 کشور اروپا و نیز ایالات متحده امریکا، اجلاسی با عنوان «مجمع‌ بین‌المللی هولوکاست» در استکهلم ـ پایتخت سوئدـ برگزار کردند تا «هولوکاست» را به عنوان بخشی از «تاریخ ملی» کشورشان به رسمیت بشناسند. این کنفرانس که بر اثر مساعی برنامه‌ریزی شده سازمان‌های ذی‌نفوذ یهودی و کوشش «گوران پیرسون» نخست‌وزیر وقت سوئد و مشارکت بسیاری از مقامات اروپایی، از جمله «لیونل ژوسپن» نخست‌وزیر وقت فرانسه و «گرهارد شرودر» صدر‌اعظم وقت آلمان برگزار شد، درباره‌ی پرداخت غرامت به یهودیان از سوی کشورهای اروپایی و آموزش و تبلیغ «هولوکاست»7 در آن کشورها، به ویژه در مراکز آموزشی و نیز تعیین روز 27 ژانویه8 هر سال به عنوان «روز ملی هولوکاست» در همه‌‌ی ممالک جهان توافق به عمل آمد. یادآوری این نکته ضروری است که پیش از این به طور پراکنده و غیر‌هماهنگ در بسیاری از کشورهای اروپایی روز یا هفته‌ای را با برگزاری مراسم ویژه، به «هولوکاست» اختصاص می‌دادند.
در سال 1384 ش. / 2005 م. سازمان ملل متحد نیز تحت فشار کانون‌های ذی نفوذ یهودی، سرانجام روز 27 ژانویه هر سال را «روز یاد بود هولوکاست» نام گذاری کرد. طبق گزارش رسانه‌های گروهی، «دان گیلرمن»9 سفیر رژیم صهیونیستی در سازمان ملل،‌ در ژوئن 2005 م./ خرداد 1384 ش. به معاونت ریاست مجمع عمومی این سازمان انتخاب شد. در پنجاه و چند سال گذشته، این نخستین بار بود که یک مقام صهیونیستی به این سمت دست می‌یافت. «گیلرمن» با مساعدت سازمان‌ها و مجامع فعال صهیونیستی در امریکا، دو ماه بعد، یعنی در آگوست 2005م./ مرداد 1384 ش. طرح مقدماتی یادبود هولوکاست را در سازمان ملل منتشر کرد که با موافقت امریکا، کانادا، روسیه و استرالیا همراه بود. در 28 سپتامبر 2005 م ./ 6 مهر 1384 ش. «کوفی عنان» دبیر کل سازمان ملل متحد با سخنرانی در مقر یک سازمان صهیونیستی به نام «مرکز سایمون ویزنتال»10 تحت تأثیر اشخاص و کانون‌های یهودی و صهیونیستی، خواستار ایجاد روز بین‌المللی بزرگداشت «هولوکاست» شد. به این ترتیب در 26 اکتبر 2005 م./ 4 آبان 1384 ش. متن پیش‌نویس قطعنامه یادبود «هولوکاست» به شماره A/60/L.12 برای بررسی در شصتمین اجلاس مجمع عمومی به تصویب رسید. در نهایت نیز در اول نوامبر 2005 م. / 10 آبان 1384 ش. این قطعنامه پس از دو روز بحث و بررسی در مجمع عمومی با اجماع «Consensus» (تصویب قطعنامه بدون رأ‌ی‌گیری و نظر مخالف)، با عدم حضور و غیبت شماری از کشورهای اسلامی، به تصویب رسید.
این اولین قطعنامه‌ی پیشنهادی رژیم صهیونیستی طی پنجاه سال اخیر بود که از سوی مجمع عمومی به تصویب ‌رسید.
به این ترتیب، مجمع عمومی سازمان ملل، براساس این قطعنامه، هرگونه نفی و انکار «هولوکاست» را مردود دانسته و موظف است طی فراخوان جهانی، کشورهای عضو را به گنجاندن برنامه‌های آموزشی در مدارس و مراکز علمی‌ـ آموزشی دربارة «هولوکاست» وادار کند. همچنین در مدت شش ماه پس از تاریخ تصویب قطعنامه‌ی مزبور، برنامه‌های فراگیری تحت عنوان «سازمان ملل و هولوکاست» اجرا شده و نتیجه طی گزارشی به مجمع عمومی ارایه و اعلام گردد. 11
به هر روی، سازمان‌ها و مجامع یهودی برای زنده‌نگه‌داشتن نام و یاد «هولوکاست» در اذهان عمومی، به ویژه در ذهن و خاطره‌ی کودکان و جوانان امریکا و اروپا، تلاش‌های گسترده، جدی و همه جانبه‌ای در سراسر جهان، با مرکزیت غرب آغاز کرده‌اند. آن‌ها در راستای برنامه‌ها و اهداف خود، هیچ سخن یا موضوعی مبنی بر نفی و انکار هولوکاست را بر نمی‌تابند. تهاجم تبلیغاتی و غوغاسالاری رسانه‌های خبری، مطبوعاتی و شبکه‌های تلویزیونی مرتبط با صهیونیست‌ها و حتی شماری از مقامات و دولتمردان اروپایی و امریکایی علیه اظهارات محمود احمد‌ی‌نژاد رئیس جمهور اسلامی ایران، در این باره، تنها نمونه‌ای از عکس‌العمل‌ توأم با برآشفتگی و سراسیمگی کانون‌های صهیونیستی و سازمان‌های یهودی است. در نقطه‌ی مقابل، نویسندگان، مورخان، محققان و اندیشه‌مندان مستقل و آزاد‌اندیش از این سخنان استقبال کرده و موافقت خود را با آن اعلام کردند.
در جهان اسلام نیز از مصر تا مراکش و الجزایر، در شمال آفریقا؛ کشورهای منطقه‌ی حاشیه‌ی خلیج‌فارس تا پاکستان، آسیای میانه و قفقاز تا مجمع‌ الجزایر اندونزی و از ایران تا فلسطین اشغالی، موضوع «هولوکاست» و ماجرای کشتار شش میلیون یهودی در اردوگاه‌های اسیران آلمان در جنگ جهانی دوم، مرکز توجه و کنجکاوی مردم، به ویژه نسل جوان قرار گرفت. این کنجکاوی و توجه، بر خلاف تصور رایج جهان غرب که غالباً همسو، هماهنگ و موافق تبلیغات و ادعاهای صهیونیستی است؛ کاملاً علمی، هوشمندانه، آگاهانه، با فرضیه‌ها و سؤال‌های اساسی، اصولی و جدی است. پاسخ مستند و مستدل به سؤال‌های مورد نظر می‌تواند بسیاری از ابهامات، تحریفات، اکاذیب، داستان‌ها، و داده‌های غیر واقعی، ساختگی و جعلی را برطرف ساخته و حقایق و واقعیت‌های ناگفته و یا کم گفته‌های مربوط به جنگ جهانی دوم را آشکار سازد. خلاصه و عصاره‌ی این فرضیه‌ها و سؤال‌ها چنین است:
ـ جنگ جهانی دوم چگونه، و در چه تاریخی و از سوی چه کسانی آغاز شد؟
ـ علت، انگیزه و هدف آغاز جنگ چه بود؟
ـ جایگاه، موقعیت و نقش یهودی‌ها در آن دوران، به ویژه در امریکا و اروپا چگونه بود؟
ـ تفاوت آمار جمعیت یهودی‌های جهان در زمان شروع و پایان (قبل و بعد از) جنگ چه میزان بود؟
ـ جمعیت کل یهودی‌های مقیم اروپا در آن دوران چقدر بود؟
ـ آمار و وضعیت یهودی‌های اروپا پس از جنگ چگونه بود؟
ـ دیدگاه، مواضع و سیاست هیتلر نسبت به یهود چه بود؟
ـ ماجرای «هولوکاست» چگونه پیدا شد؟
ـ آیا آلمان نازی در زمان جنگ، امکان و توان آن را داشت تا با ایجاد «اتاق‌های گاز» و «کوره‌های آدم‌سوزی» مخصوص، در اردوگاه‌های اسیران جنگی طی چند سال، شش میلیون نفر را ابتدا خفه کرده و سپس در اماکن ویژه‌ای سوزانده و به خاکستر تبدیل کند؟
ـ دلایل و شواهد وجود «اتاق‌های گاز» و «کوره‌های آدم‌سوزی» در اردوگاه‌های آلمانی چیست؟
ـ آیا اردوگاه‌های آلمان واقعاً محل کشتار و قتل عام انسان‌ها بود؟
ـ چرا در زمان جنگ، هیچ یک از طرفین جنگ، به ویژه متفقین (با همه اطلاعات و اخباری که از طریق جاسوسان خود در آلمان به دست می‌آوردند) در این باره، عکس‌العمل نشان ندادند؟
ـ چرا در خاطرات تاریخی نویسندگان و مورخان ‌آن زمان، به ویژه در خاطرات دولتمداران، رهبران و مقامات بلند مرتبه امریکایی و اروپایی، هیچ سخن، خبر و اطلاعاتی در این باره وجود ندارد؟
ـ چرا بسیاری از یهودیانی که در زمان جنگ، در قلمرو رایش سوم بودند و بعضاً مدعی هستند که مدتی را در بازداشتگاه‌ها و اردوگاه‌های آلمان به سر برده‌اند، نسبت به این موضوع اظهار بی‌اطلاعی کرده‌‌اند؟
ـ‌ تاکنون چند سند و مدرک معتبر در این باره منتشر شده و یا چه تعداد از بازماندگان جنگ جهانی دوم، با نظر صهیونیست‌ها در این باره موافقت کرده‌اند؟
ـ چرا متفقین تاکنون از افشا و انتشار خاطرات سران و دولتمردان آلمان نازی و ایتالیا که بعد از جنگ به دست آنها افتاده خودداری می‌کنند؟
ـ چرا اسناد مربوط به جنگ جهانی دوم در بایگانی کرملین، پس از سقوط اتحاد جماهیری شوروی در اختیار مورخان و پژوهشگران قرار نگرفت و به جای انتشار در پس پرده پنهان شد؟
ـ ماجرایی تحت عنوان «آنتی سمیتیسم» در اروپا تا چه میزان واقعیت تاریخی دارد؟
ـ پدیده‌ی تنفر و بیزاری از یهود در تاریخ اروپا چیست و ریشه و منشأ آن کجاست؟
ـ چرا انکار «هولوکاست» و تحقیق درباره‌ی آن در بعضی کشورهای جهان جرم تلقی می‌شود و ممنوعیت قانونی دارد؟
ـ علت تعقیب و بازداشت اندیشه‌مندان و مورخان مخالف و منکر «هولوکاست» چیست؟
ـ علاوه بر این‌ها، سؤال‌ها و فرضیه‌های دیگری نیز در میان نسل جوان کنجکاو، در جوامع مختلف جهان وجود دارد که باید فارغ از هرگونه تعصب یا حبّ و بغض سیاسی و پرهیز از هرگونه احساسات، پیش‌داوری، شتابزدگی و پنهان‌کاری به طور مستند، مستدل و منطبق با واقعیت‌‌های تاریخی به آن‌ها پاسخ گفت.

پی‌نویس‌ها:
1-Holocaust
2- shoah
3ـ نورمن جی فینکلشتاین، صنعت یهودی سوزی، ترجمه سوسن سلیم‌زاده، سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چاپ اول، بهار 1381، صص 75ـ 76.
4ـ همان، صص 17ـ 18.
5- Mall
6ـ لیبراسیون (چاپ فرانسه)، 15 نوامبر 2001 / 24 آبان 1380.
7ـ گفته می‌شود در سال 1945م. در چنین روزی، اردوگاه آشویتس در لهستان به تصرف متفقین درآمد.
8ـ ر. ک: نشریه رویداد و گزارش، شماره 166، 16/11/1381، مؤسسه تحقیقات و پژوهش‌های سیاسی‌ـ علمی ندا.
9- Dan Gillerman
10 – Simon Visintal
11ـ همان، شماره 95، 25/8/1384.

نوشته هولوکاست افسانه ای دروغین اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

ماهاتیر محمد نخست وزیر پیشین مالزی در سخنرانی اجلاس سران کشورای اسلامی در اکتبر 2003 ضمن مروری بر ضعف ها و عقب ماندگی های مسلمانان، یهودیان را به عنوان نمونه ای از موقعیت مثال زد و گفت: امروزه یهودیان با واسطه بر جهان حکومت می کنند آنها دیگران را وا می دارند برای آنها بجنگند و کشته شوند.

بنابراین می توان گفت: یهودیان از طریق دولت آمریکا بر جهان حکومت می کنند، منظور او از واژه دیگران نیز احتمالا سربازان آمریکایی در جنگ عراق بوده است که به زعم برخی، اسراییل و لابی یهود در آمریکا محرک اصلی آن بوده است.

اساسا ساختار ایالات متحده به گونه ای است که فضا را برای تمامی گروه ها، انجمن ها و تشکلهای سیاسی و غیر سیاسی باز گذاشته و عملا این گروه ها از آزادی عمل زیادی نسبت به دیگرکشورها برخوردارند و در این میان همواره شاهد گسترش مستمر سازمان های داوطلبانه هستیم.

اما نقش و جایگاه لابی ها درفرایند تصمیم سازی در سیاست داخلی و خارجی ایالات متحده آمریکا قابل تامل است. مطبوعات امریکا از نظر تاریخی همواره بر فساد لابی ها و تاثیر بی سرو صدای این گروه ها بر سیاستمداران و عکس العمل کنگره به عنوان یک نهاد در انجام تحقیقات پی در پی درباره فساد و فعالیت های غیر قانونی لابی­ها تاکید کرده اند. لابی ها به شکلی که ما امروزه می شناسیم تا دهه 1820 وجود نداشت و فعالیت گسترده گروه ها در واشنگتن تا پایان قرن هجدهم ظاهر نگردیده بود. تا اینکه در سال 1995 قانون جدیدی بنام ( قانون شفاف سازی فعالیت های لابی) در کنگره به تصویب رسید، این قانون که به قانون لابیسم مشهور گشت به طور کلی فعالیت لابی را تغیر داد. البته در سال 1998 نیز مجددا مورد بازبینی قرار گرفت و اصلاحیه ای بدان افزوده گردید که قانون متمم تکنیکی شفاف سازی فعالیت های لابی نامیده شد.

اکنون این قانون به عنوان مبنای فعالیت های لابی در آمریکا مورد استفاده قرار می­گیرد و در یک تعریف از گروههای همسود یا گروه های ذی نفوذ با عنوان لابی هم یاد می­شود، لابی به گروه هایی گفته می شود که برای تحقق اهداف و منافع خود بدنبال بهره گیری از ساختار و ظرفیت های حقوقی و سیاسی کشور خود هستند و همچنین بدنبال تاثیر گذاری بر روند جهت گیری های سیاسی، داخلی یا خارجی کشور متبوع خویش هستند.

به طور کلی می توان گفت: فرد لابی گر(لابیست) باید نزد دفتر مجلس نمایندگان و دبیرخانه سنا ظرف 48 روز از زمان استخدام یا قرارداد ثبت نام کند و همچنین لابیست­ها باید سالی 2 بار فعالیت های لابی خود را در مورد موضوعات ویژه، شماره های لوایح، هزینه های تقریبی فعالیت ها و فهرستی از سازمانهای دولتی مورد مراجعه خود، ارائه کند. در واقع قانون سال 1995 موجب گردید تعداد لابی های ثبت شده تا ده برابر افزایش یابد.

در این فضا سازمان های سیاسی جامعه یهودیان کارویژه لابی را بر عهده دارند. این سازمانها بسیار فعال هستند و با ایجاد ارتباط با قانونگذاران، مجریان و بخش های قضایی امریکا شرایط را برای تحقق اهداف یهودیان فراهم می سازند و توانسته به یکی از بزرگترین لابی های قومی – نژادی در ایالات متحده آمریکا تبدیل گردد.

این در حالی است که حدود 5/2 درصد جامعه امریکا یهودی هستند، اما توانستند با تقویت منافع اسراییل در نظام سیاسی و افکار عمومی آمریکا توسط لابی‌های یهودی از سه طریق پول، فشار سیاسی و برچسب ضد سامی گری، قدرت زیادی را در میان دیگر اقلیت ها و قومیت ها در جامعه آمریکا پیدا کنند.همچنین این لابی از امکانات مالی و تبلیغاتی زیادی برخوردار است وعمده کاندیداهای پست‌های سیاسی در آمریکا به دلیل نگرانی از کمک لابی‌های یهودی به رقیبان آنها و فراهم‌سازی زمینه پیروزی­شان، از اسراییل انتقاد نمی‌کنند. بنابراین در اختیار داشتن رسانه های گروهی و مراکز پژوهشی و تصمیم گیری توانسته لابی یهود را به یک لابی قدرتمند تبدیل سازد.

تشکل های صهیونیستی آمریکا با هوشمندی کامل از فضا سازی و فرایند سازی سازمان های اجتماعی بهره برده و نتایج مطلوب خود را در فضای سیاسی کسب می­کنند. در واقع هماهنگی کاملی میان سازمان های اجتماعی و سیاسی شان وجود دارد.از این میان می­توان به آیپک به عنوان بزرگترین لابی یهود و یک سازمان هماهنگ کننده که در کمیته اجرایی آن روسای 40 سازمان یهودی با 5/4 میلیون عضو و لابی صلح طلب جی.استریت(خیابان یهودی) که به مانند دیگر لابی‌ها بر مبنای مقابله با ایوانجلیست‌ها و نومحافظه‌کاران راه‌اندازی شده است و به زعم بنیانگذاران آن هدفش کاهش اقدامات تفرقه افکنانه لابی‌های تندرویی چون ایپک است تا رویای دیرینه تشکیل دولت مستقل فلسطینی(دو دولت فلسطینی – اسراییلی )، اشاره کرد.
جایگاه لابی در روند تصمیم­گیری

به رغم قدمت لابی، مطالعه درباره این پدیده به گذشته­ای نه چندان دور، آغاز قرن بیستم برمی­گردد. این حرکت تا سال­های پس از جنگ جهانی دوم نیز درمرحله مقدماتی باقی ماند. از آن پس در مقیاسی وسیع­تر مورد توجه جامعه­شناسان واقع شد. در این خصوص باید از اندیشه ورزانی چون «آرتوربنتلی» و «دیوید ترومن» یاد کرد که در این باره مطالبی خوبی را نوشته اند.

این تحقیقات موجب شد زمینه­های شکافته شدن پوسته­های حقوقی و نهادی ساختار قدرت فراهم شود و در نهایت تلاشی برای کالبدشناسی قدرت انجام گیرد. در واقع، گروه­های ذی­نفوذ نیز مانند احزاب سیاسی «واقعیتی تاریخی» هستند که دست ­کم از دو زاویه نقد و بررسی شده­اند. (نقیب زاده، 1389 :12)

درنظر عده­ای، گروه­های مزبور عناصری طبیعی، مشروع و مناسب برای جریان امور در جامعه هستند، در حالی که برخی دیگر این بازیگران را نماد بروز انحراف از اصول دموکراسی می­دانند. مسلماً بهترین معیار برای تشخیص صحت و سقم این دونظریه براساس نوع گروه، فعالیت و نحوه اعمال فشار آن شکل می­گیرد. براین مبنا، باید به چگونگی مواجهه گروه­های یادشده با منافع ملی و سازو کارهای مدنظر برای تحقق اهداف مطلوب توجه کرد. با این وصف، درچارجوب رویکردهای تحلیلی که در دهه­های اخیرارائه شد، گروه­های ذی­نفوذ یا منفعت که با برخورداری از ماهیت­های گوناگون حرفه­ای، مذهبی و حتی قومی در عرصه­های متنوع جامعه و سیاست­های آن نقش­آفرینی می­کنند، در قالب ویژگی انکارناپذیر جوامع کثرت­گرا و پویای امروز هویت می­یابند؛ حتی اگر منافع و مطلوبیت­های آنان در تعارض باعلایق نهادهای دولتی قرار گیرد.
جایگاه لابی در ساختارایالات متحده آمریکا

درچارچوب مباحث مطرح­شده درباره چگونگی تاثیر لابی ها برسیاست خارجی کشورها، دیدگاه­های آمریکایی از جایگاهی خاص برخوردار است. علت اصلی این مسأله به ساختار اجتماعی این کشور برمی­گردد که بر پایه مهاجرت نهاده شده است. تکثر قومی و دینی خاستگاه اصلی لابی است که حمایت از منافع گروه های خود را هدف اصلی خود عنوان می­کنند. جایگاه این گروه ها، به موقعیت آنها در ساختار سیاسی و روند تصمیم­گیری خارجی این دولت باز می­گردد.

قبل از هر توضیح، باید گفت گروه­های منفعت، بخش معمول و عادی نظام­سیاسی آمریکا را معرفی می­کنند. این فرصت مناسب و کارآمد در برابر مردم و نهادهای گوناگون برخوردار از منافع مشترک قرار دارد که از رهگذر آن، زمینه­های پیشبرد اهداف مطلوب را در صحنه­های متنوع سیاست­گذاری فراهم آورند. (Rockweel,2001:35) به این ترتیب، زمینه­های مستعد و بالنده ظهور و توسعه گروه­های ذی­نفوذ در این جامعه را باید در ویژگی تکثرگرایانه و دموکراتیک آن جست وجو کرد.

این ویژگی در تعامل و تلفیق با تاثیرهای حاصل از سایر نظام­های فرعی ساختار سیاسی این کشور، یعنی نظام­های طبقه­ای، نخبه­گرایی و فردگرایی معنای واقعی می­یابد.

در این باره تأکید شده است سیاست در آمریکا، سیاست گروهی است و فرآیند دستیابی به مصالحه بین گروه­های منفعتی رقیب در قلب این نظام قرار دارد. در این ارتباط، مفهوم لابی و لابی­گری راباید ازنافذترین مفاهیمی دانست که نقش و تاثیر گروه­های همسود را در این جامعه به تصویر می­کشد؛ تا آنجا که لابی­ها نه تنها به عنوان معرف و نماینده گروه­های ذی­نفوذ در فرهنگ سیاسی و اجتماعی این جامعه جای خود را باز کرده­اند، بلکه شکلی کم و بیش نهادینه یافته­اند.

به این ترتیب، مماشات فدرالیست­ها با دار و دسته­های قدرت طلب، هیچ­گاه به عنوان میان دفاع سازمان یافته ازمنافع اقتصادی و صنفی یا دموکراسی تلقی نشده است. (نقیب زاده، 1389 :12)
ظهور و قدرت­یابی لابی یهود در ساختار ایالات متحده آمریکا

مقوله لابی به عنوان «اجتماع قانونی و مشروعی از منافع» در ساختار سیاسی آمریکا جایگاهی مهم و تعریف شده دارد. درواقع، برمبنای ویژگی تکثرگرایانه این نظام سیاسی، اقلیت­های گوناگون مذهبی، نژادی و غیره همواره با فرصت­های کم و بیش مناسبی برای حضور فعال درعرصه مشارکت سیاسی مواجه بوده­اند. در این زمینه، باید به تجربه «مهاجرپذیری» آمریکا نیز توجه کرد که وجود لابی­های کوبایی- آمریکایی و یونانی- آمریکایی، هلندی- آمریکایی دلیلی براین مدعاست. درمیان این لابی­های قومی- نژادی، لابی مدافع یهود و اسرائیل به طیفی گسترده از گرو­های ذی­نفع (یهودی وغیریهودی) اشاره کرد که براساس برخورداری از هویت قانونی، قدرت اقتصادی فراوان، ارتباط گسترده سیاسی با شخصیت­های ذی­نفوذ تشکل فوق العاده، سلطه رسانه ای و غیره تأمین منافع جامعه یهودی، به ویژه دولت یهود (اسرائیل) را در رأس اولویت­های ملی و فراملی خویش قرار داده­اند.

در طول دهه­های گذشته بررسی علل و زمینه­های توسعه قدرت و نفوذ این اقلیت در لایه­های گوناگون تصمیم­سازی خارجی آمریکا، به ویژه در ارتباط با خاورمیانه، از دغدغه­ های مهم ملت و طیفی خاص از دولت­مردان و اندیشه­ورزان این جامعه بوده است. این «گروه قوم­گرای مذهبی» که کمتر از 3 درصد جمعیت آمریکا را شامل می­شود، به عاملی نفوذگذار و پیش­برنده در حوزه سیاست خارجی این کشور تبدیل شده است.
توزیع جغرافیایی یهودیان آمریکا

براساس آخرین سرشماری (سال 2000 ) مرکز آمار ایالات متحده تعداد یهودیان آمریکا در سال1998 میلادی 6 میلیون و 41 هزار نفر ( 3/2 درصد از جمعیت 287 میلیونی آمریکا ) بوده که مرکز تجمع، توزیع و اسکان آنها به ترتیب در ایالتهای نیویورک ( 1652000 ) کالیفرنیا (967 هزار نفر ) فلوریدا (628 هزار نفر) نیوجرسی (465هزارنفر ) پنسیلوانیا ( 282 هزار نفر ) و دیگر ایالات 50 گانه آمریکا است.

سیطره و نفوذ یهودیان درآمریکا مطابق با اصول 24 گانه پروتکل و استراتژی مهم آنان موسوم به پروتکل بزرگان صهیون در عرصه های فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، نظامی و اطلاعاتی ایالات متحده بحدی است که بجرات می توان ادعا نمود که امروزه در آمریکا موسسه، نهاد، مرکز و یا شرکت موفقی را نمی توان یافت که در دایره کنترل، نفوذ یا حضورموثر یهودیان این کشور قرارنگرفته باشد.

تنوع سازمان های یهودی

بطور کلی می توان سازمانهای یهودی دنیا را بر اساس نوع رابطه و دیدگاه آنها نسبت به رژیم صهیونیستی به 3 دسته کلی تقسیم کرد:

1 – سازمانهای یهودی صهیونیستی است که بطور کامل از این رژیم حمایت
می­کنند. مهمترین سازمانهای صهیونیستی درکشورهای مختلف جزو این دسته محسوب می شوند. برای مثال آیپک، انجمن ضد افترا، کنفرانس روسای سازمان های عمده یهودیان آمریکا، کنگره یهودیان امریکا، کمیته یهودیان آمریکا، سایمون ویزنتال و… که معروف ترین سازمان های صهیونیستی آمریکا به شمار می روند.

2 – سازمانهای یهودی است که مخالف صهیونیسم است. این سازمانها ایجاد یک دولت یهودی در سرزمین فلسطین پیش از ظهور ماشیح (مسیح ) را گناه شمرده و به همین دلیل با موجودیت رژیم صهیونیستی مخالفند. ناتوری کارتا عمده ترین سازمانی است که رهبری این جریان را برعهده دارد. در حالی که این سازمانها، به یهودی بودن خود افتخار می کنند اما با صهیونیسم مخالفند.

3 – سازمانهایی هستند که می توان آنها را سازمانهای صهیونیستی منتقد رژیم صهیونیستی نامید و در ادبیات سیاسی به آنها گروهها و سازمانهای صلح طلب نیز گفته می شود. این سازمان ها بر این باورند که یهودیان شهروندان کشورهای میزبان هستند و منافع ملی این کشورها برای آنها اولویت دارد بویژه در زمانی که با اهداف رژیم صهیونیستی در تعارض است.

این سازمانها ضمن به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی و دفاع از موجودیت آن نسبت به پاره ای از اقدامات این رژیم انتقاد می کنند. مخالفت با گسترش شهرک نشینی و دفاع از تشکیل یک دولت فلسطینی در کنار یهودی عمده ترین محور فعالیت این نوع سازمان هاست.
سازمان های صهیونیستی منتقد
1 – سازمان یهودیان مخالف اشغالگری

یکی از اولین سازمانهای منتقد رژیم صهیونیستی، سازمان یهودیان مخالف اشغالگری(Jewish Againast The Occupatinn = JATO) است. این سازمان در سال 2000 و مدت کوتاهی پس از شروع انتفاضه الاقصی در شهر نیویورک تاسیس شد.JATO با شعار اشغالگری در مرام ما نیست تداوم اشغالگری (مناطق 1967 ) و گسترش شهرک سازی را یک نوع نژاد پرستی می داند که علت اصلی بروز نا امنی در منطقه است.
2 – صدای دیگر یهود

صدای دیگر یهود درسال 2003 در اعتراض به ادعای شورای نمایندگی سازمانهای یهودی فرانسه ( کریف ) ایجاد شد که خود را نماینده واقعی تمامی یهودیان فرانسه می­داند و حمایت بی قید و شرط یهودیان این کشور از رژیم صهیونیستی را موضع تمامی یهودیان فرانسه اعلام می کند.
3 – صداهای مستقل یهودی

صداهای مستقل یهودی (Independent Jewish Voices=IJV) سال 2007 توسط تعدادی از اندیشمندان، هنرمندان، وکلا و محققان برجسته انگلیسی تاسیس شد. این سازمان با انتشار آگهی هایی در روزنامه های تایمز و جویش کرونیکل، موجودیت خود را اعلام کرد. در بیانیه تاسیس IJV به موارد مختلفی اشاره شده که برخی از آنها عبارتند از: حقوق بشر مسئله ای جامع و اجتناب ناپذیر است و باید در مورد همه انسانها یکسان باشد. قوانین حقوق بشر باید در اسراییل و اراضی اشغالی فلسطین و سایر نقاط دنیا قابل اجرا باشد.
جی استریت: [1]

جی استریت جریانی که هر چند خواهان بقای اسراییل است اما با نگرشی متفاوت خود را رقیب قدرتمند لابی های راستگرای یهودی در آمریکا می داند. کمیته روابط عمومی آمریکا – اسراییل (آیپک )، کمتیه یهودیان آمریکا، انجمن روسای سازمان های یهودی آمریکا و موسسه های دیگر نام هایی هستند که در یک چیز مشترک اند حمایت از راستگرایان اسراییل به ویژه حزب لیکود و استفاده از نفوذ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خود برای تاثیر بر مراکز تصمیم گیری آمریکا در جهت منافع اسراییل، مجموعه سیاست هایی که رویکرد آن عمدتا در تضاد با مفاد قرارداد صلح اسلو اما باب طبع تندروهای اسراییل است.

گروه های حامی اسراییل که به لابی اسراییل یا گروه های فشار حامی اسراییل نیز شهره اند علاوه بر رسانه ها و مراکز تصمیم گیری در شماری از مهم ترین مراکز تحقیقاتی و مطالعاتی آمریکا چون آمریکن اینترپرایز انستیتو، انستیتو بروکینگز، مرکز سیاست امنیتی، انستیتو سیاست خارجی، بنیاد هریتیج، انستیتو هادسن و… نیز نفوذ کرده اند و حضوری تعیین کننده در این مراکز مطالعاتی دارند. طی 25 سال گذشته لابی راستگرای اسراییل در ایالات متحده موفق به توسعه جغرافیای نفوذ خود در مراکز حساس شده است و شاید همین وضعیت به آیپک قدرتمند ترین لابی حامی اسراییل این اعتماد به نفس را داده است که خود را تنها موجه ترین سخنگوی یهودیان آمریکایی بداند. چنین ادعایی اگر چه برای راستگرایان یهودی در آمریکا و اسراییل خوشایند است اما در سوی دیگر این ماجرا یهودیانی هستند که هر چند آنان نیز خود را حامی موجودیت اسراییل می دانند اما آیپک را آیینه تمام نمای خواسته یهودیان نمی­دانند و قصد هماوردی با آن را دارند.

جی استریت نام نهادی است که حمایت از اسراییل را نه در اردوگاه محافظه کاران بلکه در میان لیبرال ها می بیند که حمایت از اسراییل را چیزی جدا از حمایت بی قید و شرط از احزاب تندرو حاکم در اسراییل می داند و به این ترتیب سازمانی که اکنون رقیب لیبرال و هوادار صلح، در برابر آیپک محافظه کار پا به میدانی می گذارد که در آن لابی های اسراییلی هر چند در عنوان حمایت از اسراییل همداستان اند اما در مقید بودن یا نبودن این حمایت یا مصادیق آن دچار اختلاف اند.
جی استریت و مطالبات متفاوت

هر چند در نقشه شهرهای آمریکا نام خیابان ها به طور کامل ذکر نمی شود و به ذکر نام اول آنها اکتفا می شود و به این ترتیب نام شماری چند از خیابان هایی که با حرف جی شروع می شوند را می توان جی استریت دانست. اما در نقشه شهرهای آمریکا خیابانی با نام مستقل جی وجود ندارد به همین دلیل برخی علت نامگذاری این لابی جدید به این عنوان را از آن رو می دانند که j در زبان انگلیسی مختصر نام یهود است و بنیانگذاران سازمان مدعی اند که آنها صدای ناشنیده سیاست خارجی آمریکا به ویژه در خاورمیانه هستند.

اما اگر این ادعای اسحاق لوریا سخنگوی سازمان جی استریت درست باشد که این سازمان بازوی سیاسی جنبش حامی اسراییل و صلح و به دنبال دعوت دولتمردان امریکایی به پایان دادن مسالمت آمیز و دیپلماتیک نزاع اعراب – اسراییل است شاید بتوان این چنین از نام این سازمان رمز گشایی کرد که جی استریت اشاره کنایه آمیزی است به ضرورت نامگذاری خیابانی در نقشه های در نظر گرفته شده برای حل خیابان­های یکطرفه، صرفا دغدغه تامین خواست تندروهای مخالف صلح در اسراییل را ندارد و اکنون با دو سوال بحث بر انگیز رویکرد کنونی دولت اسراییل و لابی آیپک را به چالش گرفته است. از نظر جی استریت اکنون وقت آن رسیده است، به این پرسش پاسخ داده شود که آیا اسراییل می تواند به عنوان یک دولت یهودی روابطی مسالمت آمیز و عادی با همسایگان خود داشته باشد یا آنکه می خواهد به شکل نامشروع به اشغال اراضی ادامه دهد.

به سیاست های دولت اوباما برای حل بحران فلسطینی – اسراییلی دهن کجی کند و در انزوای ساخته خود گرفتار بماند؟ پاسخ از نظر این سازمان بسیار روشن است، اول آنکه دولت آمریکا باید از تاسیس دو دولت اسراییلی و فلسطینی با پایتخت مشترک قدس غربی و شرقی حمایت و در این راستا فشار لازم را بر دولت نتانیاهو وارد کند نه آنکه همچون لابی آیپک خود را ملزم به حمایت بی قید و شرط از تندروهای دولت اسراییل بداند، دوم اینکه دولت مستقل فلسطینی باید هر چه زودتر تشکیل شود و اسراییل به مرزهای قبل از 1967 بازگردد و این نکته روشن شود که مخالفت یک یهودی با سیاست های افراطی دولت اسراییل نمی تواند به زیر سوال بردن او و اتهام خیانت به اسراییل منتهی شود و سوم اینکه حماس نیز به عنوان یک مهره کلیدی و با میانجی گری بین المللی باید به عنوان طرف گفت و گو به رسمیت شناخته شود.
موفقیت های جی استریت:

با اینکه چند سالی از تاسیس جی استریت نگذشته اما این سازمان مدعی است علاوه بر آنکه گفتمان حمایت از اسراییل بدون حمایت از تندروهای اسراییل را حتی در میان مقامات کاخ سفید جا انداخته است،موفق به افزایش هواداران خود و جذب کمک های فراوانی نیز شده است.

روزنامه واشنگتن پست نیز در این باره می گوید: گروهی که یهودیان لیبرال به امید جمع آوری 50 هزار دلار برای نامزدهای کنگره تاسیس کردند، اکنون موفق شده 600 هزار دلار برای ده ها دموکرات و جمهوریخواه جمع آوری کند و بنیانگذاران سازمان ادعا می کنند از 41 نامزد مورد حمایت سازمان 33 نامزد در انتخابات پیروز شده اند. جی استریت با انجام نظر سنجی های دقیق نشان داده است که چگونه محبوبیت اوباما در میان یهودیان آمریکا افزایش 15 درصدی داشته است زیرا بیشتر یهودیان آمریکا با شهرک سازی مخالف اند و از نقش پررنگ تر آمریکا در طرح صلح عربی – اسراییلی حمایت می کنند و این برخلاف رویکرد آیپک و هم پیمانان محافظه کار آن است.

بنابراین برآورد، بیشتر یهودیان از انتقاد علنی اوباما از دولت اسراییل به خاطر کارشکنی در روند صلح نیز حمایت می کنند و باز بنابر نظر سنجی ها، مشخص شده است اسراییل مهم ترین مساله یهودیان نیست بلکه از نظر یهودیان مشارکت کننده در نظر سنجی ها، مسائل مربوط به اسراییل در اولویت قرار دارد.

جرمی بن عامی[2] موسس سازمان جی استریت طی مصاحبه ای با نیویورک تایمز به صراحت می گوید: یهودیان از اینکه دولت اسراییل از آنان بپرسد با ما هستید یا علیه ما ؟ متنفرند و بیشتر یهودیان آمریکایی خواستار تشکیل دولت مستقل فلسطینی در کنار دولت اسراییل هستند و میان سازوکارهایی که برآورده کننده نیاز دولت اسراییل است و سازوکارهایی که برآورده کننده نیازهای یهودیان آمریکایی است تفاوت قائل هستند. بن عامی در این مصاحبه از افزایش آن دسته از حامیان اسراییل خبر داد که مخالف رویکرد سنتی نگرش به سیاست های اسراییل هستند و معتقدند برای علاقمندی به بقای اسراییل، ضرورتا نباید بنده سیاست های دولت اسراییل بود، باوری که به عقیده موسسان جی استریت، موفقیتی بزرگ در راه پایان دادن به تکتازی لابی هایی چون آیپک است.

نیویورک تایمز طی تحلیلی در مورد دلایل موفقیت جی استریت می نویسد: جی استریت توانسته است، ضمن اتخاذ موضع حامی اسراییل، موضعی حامی صلح را نیز در آن واحد اتخاذ کند و این همان چیزی است که با سیاست های اوباما سازگاری داشته و برای یهودیان آمریکایی توجیهی منطقی دارد.

زمانی که جوبایدن معاون رئیس جمهوری آمریکا به اسراییل رفته بودتا پیام حسن نیت دولت اوباما را به اسراییلی ها ابلاغ کند، اسراییل با اعلام اینکه مجتمع های مسکونی یهودی نشین و هزاران واحد مسکونی را در بخش عربی – قدس شرقی ایجاد خواهد کرد، در واقع تلاش های اوباما برای صلح را به چالش گرفت تا جایی که بایدن این اقدام را اهانتی غیر قابل تحمل دانست.

هر چند این مساله که اسراییل در قبال خواست آمریکا مبنی بر توقف شهرک سازی ها مقاومت کند، مساله جدیدی نیست اما نکته بی سابقه در این ماجرا آن بود که این بار مقامات آمریکایی شاید به دلیل توسعه نفوذ جی استریت زمینه را فراهم دیدند که خشم خود را در قبال اقدام غیر مسوولانه اسراییل ابراز کنند، تحلیلی که درست هم از آب در آمد زیرا ساعاتی پس از اینکه اسراییل از قصد خود مبنی بر ساخت شهرک های یهودی نشین جدید پرده برداشت، جی استریت به عنوان گروه فشار و در عین حال تشکلی حامی اسراییل و صلح، بیانه ای را با امضای 18 تن از شهروندان یهودی آمریکا در سایت خود منتشر کرد و سیاست های اوباما را در قبال مساله فلسطینی – اسراییلی مورد تایید قرار داد.

عامی اسپیتلنیک مسوول امور رسانه ای جی استریت، در این باره گفته است: ما خواستار تضعیف اسراییل نیستیم اما بخش عمده از یهودیان آمریکا، در عین علاقه مندی به بقای اسراییل، خواستار صلح و حامی میانه روی هستند و ما هم زمینه بیان دیدگاه های آنان را فراهم می کنیم. برخی تحلیلگران معتقدند درست است نفوذ لابی لیبرال های جی استریت به اندازه راستگرایان آیپک نیست اما این سازمان اکنون به عنوان یک رقیب جدی، وارد منظومه لابی های یهودی شده است.

ماموریت جی استریت را می توان به دو بخش تقسیم می شود:

1) حمایت از رهبری دیپلماتیک و مبرم آمریکایی ها به منظور دستیابی به راه حل دو ایالتی و منطقه ای پهناور و صلحی فراگیردر بحران خاورمیانه

2) تضمین مذاکرات خارجی در مورد اسرائیل و خاورمیانه در سیاست های ملی و انجمن یهودی های آمریکایی

جی استریت نشان دهنده آمریکایی هایی است که اصولا یهودی اند و نه انحصارا،که اسرائیل وخواسته آنها مبنی بر امنیت وطن یهودی ها حمایت می کند. از سوی دیگر فلسطینی ها هم در قسمت مربوط به خود از این دو کشور دارای اقتدار باشند و هر دو گروه در صلح و امنیت با هم زندگی کنند. آنها معتقدند که پایان کشمکش اسرائیل و فلسطین بهترین سود را برای اسرائیل،آمریکا، فلسطین و منطقه دارد.

جی استریت راه حل های دیپلماتیک دیگری را هم علاوه بر راه حل های نظامی حمایت می کنند.از جمله ایران، راههای چندجانبه برای تحلیل کشمکش و گفتگو با طیف زیادی از کشورها و حامیان زمانی که کشمکش به اوج خود می رسد.

جی استریت به شکل موثری از فرآیندهای سیاسی در کنگره ها، در رسانه ها و در اجتماعات یهودی حمایت می کند تا تضمین کنند که صاحب منصبان اجتماعی و رهبران اجتماعات آشکارا متوجه پهنا و عمق حمایت دیدگاه های ما در سیاست خاورمیانه در میان رای دهندگان و حمایت کنندگان در ایالت خودشان بشوند.
بنیانگذاران و اعضا

بنیانگذار اصلی جی استریت، جرمی بن عامی[3]، پیشرو در سیاست بومی و مشاور در زمان وزارت کلینتون است. بن عامی روابط بسیار نزدیکی با مقامات اسراییل دارد. اجداد او از جمله بنیان گذاران تل آویو بودند، پدر و مادر وی متولد اسراییل هستند و خودش نیز مدتی در اسراییل زندگی کرده است.

او سالهای بسیاری با گروه های صلح یهودی همکاری داشته است از جمله، مرکز صلح خاورمیانه[4] و Geneva Initiative-North America. وی که هم اکنون مدیر اجرایی این سازمان است همراه 99 تن از مقامات اسبق آمریکا اعم از فعالان یهودی و شخصیتهای علمی، لابی جی استریت را با دستور کار حامی اسراییل، حامی صلح است تشکیل داد.
دیگر اعضای مهم جی استریت عبارتند از:

اولین حمایت ارگان جی استریت توسط شخص ثروتمندی به نام جورج سوروس[5] انجام شد.

دانیل لوی (که از افراد بلند پایه اسرائیلی بوده و زمینه ساز طرح ایجاد ژنو)، دبرادلی، مارسیا فریدمن، (محقق سیاست خارجی دموکراتیک خاورمیانه)شلومو بن عامی، ساموئل لوئیس (سفیر سابق آمریکا در اسرائیل)، لینکن چافی (سناتور پیشین آمریکا)، از موفقیت های اخیر این ارگان،وزیر اخیر اوباما با نام هانارزنتال، عضو کنسول حمایت از جی استریت و جی استریت پک بوده و رئیس اداره کنترل و نبرد ضد سامی ستیزی.

علاوه بر این جی استریت دارای یک شورای مشورتی گسترده است که بیش از یک صد نفر از کارشناسان، نویسندگان، اساتید دانشگاه، سفرا و نمایندگان سابق کنگره و دیگر و مقامات سابق سیاسی عضوآن است.

برخی از این افراد عبارتند از مارک آبرامز، اریک آلترمن، استیوارت اپلبام، برنارد آویشای، دیوید ویتال، دانیا اویو، خاخام اندی باچمن، دیوید بالتیمور، جودت برنت، خاخام لئونارد بیرمن، دیوید بیرنبائوم کنت باب.

پس از تاسیس جی استریت دهها تن از مقامات اسراییلی با ارسال نامه ای به این سازمان حمایت خود را از آن اعلام کردند. برخی از این افراد عبارتند از: آوراهام بورگ، یوسی آلفر، شلومو بروم، تامر هرمان، آموس لاپیدوت، ایلان پاز، دالیا رابین، کاد رعنون و…
کنفرانس سالانه جی استریت

در حدود 20 سازمان یهودی چپ گرا در کنفرانس سازمان یافته لابی جی استریت شرکت کردند، که در واشنگتن برگزار شد.لابی جی استریت یک لابی جدید یهودی بعنوان یک گروه فشار در آمریکا و مدافع سیاستهای آمریکا در خاورمیانه است که با آیپک رقابت دارد. میشل اورن سفیر اسراییل در ایالات متحده امریکا دعوت به این کنفرانس را نپذیرفت و اظهار کرد که این سازمانها با گرایشهای افراطی، استراتژی اسراییل را تضعیف می کنند و این رژیم را به خطر خواهند انداخت.

شیمون پرز رئیس جمهور اسراییل به سازمان های یهودی چپ گرا که در ایالات متحده گرد هم آمده اند، نامه ای ارسال کرد. پرز خطاب به لابی جی استریت، لابی جدید یهود و رقیب سازمان آیپک، پس از ادای احترام اعلام کرد: دولت اسراییل رسما این کنفرانس را تحریم می کند و خواستار پایان دادن به آن است. در این میان سفیر اسراییل در ایالات متحده آمریکا از شرکت در این کنفرانس امتناع کرد.

یکی از سخنگویان سفارت اسراییل به جروزالیم پست گفت: سفارتخانه این رژیم در واشنگتن نگرانیهای خود را در مورد برخی از سیاستهای جی استریت اعلام کرده است چرا که برخی از سیاستهای این سازمان به منافع اسراییل لطمه می زند.

جی استریت که خود را طرفدار اسراییل و صلح می داند از مایکل اورن سفیر اسراییل در واشنگتن دعوت کرده است تا در اولین کنفرانس سالانه آن سخنرانی کند. این کنفرانس قرار است در اواخر ماه اکتبر برگزار شود. به رغم وجود برخی از شواهد اولیه مبنی بر تمایل سفارت اسراییل برای تعامل و همکاری با جی استریت، اما سفیر این رژیم تاکنون با جرمی بن عامی مدیر اجرایی این سازمان دیدار نکرده و موافقت خود را با شرکت در کنفرانس سالانه آن اعلام نکرده است. بنا به گفته یونی پلد سفارت اسراییل نظرات خود در مورد روند صلح و همچنین بهترین راههای تضمین امنیت اسراییل را به جی استریت منتقل کرده است. همچنین گفت: پیام ما برای آنها این است که اگر چه ما ضرورت وجود فضای آزاد برای گفتگو درباره موضوعات مختلف را قبول داریم اما از طرف دیگر باید نگرانیهای خود در مورد سیاستهایی را که می تواند به منافع اسراییل لطمه بزند نیز به طور شفاف و صریح بیان کنیم.

جی استریت تا کنون مواضع مختلفی اتخاد کرده که با منافع دولت اسراییل در تضاد بوده است. بطور مثال این سازمان از اعمال سریع تحریم های بیشتر بر ضد ایران- به رغم موافقت و تشویق اسراییل – مخالفت کرده است. در ضمن این سازمان از درخواست اوباما برای توقف کامل شهرک سازی ها نیز حمایت کرده است.

جی استریت همچنین از سوی برخی محافل یهودی امریکایی و اسراییلی نیز به خاطر حمله با سایر گروههای یهودی مورد انتقاد واقع شده است. در عین حال این سازمان بر این نکته تاکید دارد که حامی اسراییل است و مواضعش به تداوم حیات و بقاء این دولت یهودی کمک خواهد کرد.

امی اسپیتاملیک سخنگوی جی استریت می گوید: جای هیچ تعجبی نیست که ما با برخی از سیاستهای دولت اسراییل مخالف باشیم. صحبت اصلی ما این است که ما از دولت اسراییل و آینده آن به عنوان یک دمکراسی حمایت می کنیم.

دلیل تشکیل جی استریت نیز گفتگو پیرامون آراء و نظرات مختلف است. ما هنوز هم امید داریم اورن در راستای پیشبرد این گفتگو ها در کنفرانس سالانه ما شرکت کند.

بنا به گفته اسپیتانلیک در حدود 1000 فعال اسراییلی در این کنفرانس شرکت خواهند کرد. علاوه بر این 160 عضو کنگره نیز برای حضور در جشن کنفرانس اعلام آمادگی کرده اند.

جی استریت با برگزاری کنفرانس سالانه، تشکیل کمیته اقدام سیاسی حضور جدی در دانشگاهها و افتتاح دفاتر تخصصی در صدد مطرح ساختن خود به عنوان سازمانی تاثیر گذار در میان گروههای یهودی آمریکایی است. اگر چه برخی از افراد و گروهها از تشکیل این سازمان استقبال کرده اند اما برخی از سیاستهای آن نیز با انتقاداتی از سوی جامعه یهودیان آمریکا مواجه شده است.
رابطه جی استریت با آیپک

جی استریت به عنوان یک کمیته اقدام سیاسیفعالیت خود را آغاز کرده است و این اولین تفاوت جی استریت با آیپک است. پک به طور کلی به گروههای خصوصی بدون توجه به تعداد آنها اطلاق می شود که برای پیروزی کاندیداهای مورد نظر در انتخابات یا شکست مخالفان با تصویب قوانینی در جهت اهداف خود سازماندهی شده­اند.

اظهارات بن عامی هنگام تاسیسی جی استریت، از یک طرف اهداف تاسیس این سازمان را مشخص می کند و از طرف دیگر می توان رابطه آن را با آیپک نیز تشخیص داد.

وی می گوید: مدتهای طولانی است که حامیان اسراییل بلند ترین فریاد ها را خطاب به راستگرایان افراطی سر داده اند، واژه حامی اسراییل ملعبه دست کسانی شده است که فکر می کنند اکثریت امریکایی ها اعم از یهودی و غیر یهودی نیز چه در جنگ عراق، چه در نواختن شیپور جنگ با ایران، یا سنگ انداختن در راه خاتمه دادن به اختلافات اسراییل – فلسطین، دیدگاههای آنها را دارند. در واقع آیپک است که خود را نماینده همه یهودیان آمریکا معرفی می کند.

به اعتراف هاآرتص، جی استریت باهدف تقویت عقاید یهودیان چپگرا در مقابل آیپک راستگرا ایجاد شده است. هاآرتص با اشاره به نظر سنجی جی استریت که در آن 76 درصد یهودیان آمریکا خواستار مذاکره حتی با بدترین دشمنان اسراییل هستند و 59 درصد آنها نیز حامی تخلیه اراضی متعلق به فلسطینیان (سرزمین های اشغالی 1967 ) است و این بیانگر نظر بخش عظیمی از یهودیان آمریکاست که اغلب صدایشان به گوش نمی رسد و یا به نوعی رسانده نمی شود آن هم به این دلیل که اینها گروه کوچکی از یهودیان بیزار از خود و یا بیزار از اسراییل هستند. اما نظر سنجی مذکور نشان داد که تمامی اینها بی اساس است و بن عامی معتقد است که دستیابی به یک راه حل پایدار برای حل منازعه اسراییل با همسایگان آن در دستور کار آیپک نیست و به همین دلیل ایجاد سازمان جی استریت ضروری بود.

به اعتقاد وی با تسلط دیدگاه آیپک بر سیاستمداران آمریکا، حداقل تا 15 سال آینده شاهد یک کنفرانس موفق نخواهیم بود. بن آمی این موضوع را به ضرر منافع آمریکا و اسراییل می داند.

جی استریت با هدف دستیابی به یک راه حل پایدار در منازعه خاورمیانه وارد عرصه سیاسی آمریکا شده و با حمایت از کاندیداهای کنگره، تلاش می کند قوانینی در نهاد قانونگذاری آمریکا تصویب شود تا در رسیدن به اهداف مذکور این سازمان را کمک کند.

به همین دلیل در جریان انتخابات کنگره در سال 2008، جی استریت 570 هزار دلار برای حمایت از 41 کاندیدا هزینه کرد، این در حالی است که نورپک[6] و واشنگتن پک[7] جمعا 400 هزار دلار به کاندیداها اعانه دادند.

با توجه به اینکه آیپک با گروههای با نفوذی در آمریکا، همکاری دارد. به همین دلیل اتهامات فراوانی متوجه جی استریت شده و حتی آن را یک سازمان ضد اسراییلی معرفی کرده اند. جی استریت در بدو پیدایش اعلام کرده بود: برای مدتها راستگرایان افراطی، جمهوریخواهان، نئومحافظه کار و صهیونیست های مسیحی، خود را سخنگویان و تنها صدای یهودیان معرفی کرده بود اما جی استریت می خواهد این نگرش را تغییر دهد و تنها لابی است که معتقد است امنیت اسراییل با تغییر سیاست آمریکا در خاورمیانه و باز شدن باب مذاکره حتی با گروههایی مانند حماس و کشورهایی مانند ایران تامین می شود.
نتیجه گیری

با مطالعه و بررسی های انجام شده می توان گفت لابی صهیونیسم در ایالات متحده آمریکا یکی از لابی های پر نفوذ و موثر در دستگاه هیئت حاکمه است و یهودیان در آمر یکا دیگر اقلیت نیستند بلکه بخشی از اکثریت هستند و اکنون در جامعه آمریکا پذیرفته شده و توانایی دستیابی و پیشرفت دارند. این بررسی نشان داد که یهودیان ایالات متحده از دوران بعد از جنگ جهانی دوم در آمریکا به شکل منظم و تشکیلاتی و با استفاده از پتانسیل های اکتسابی چون ویژگی انسجام، سازماندهی و سطح نخبگی که وام گرفته از عملکرد و فعالیت ایشان بوده، خاستگاه لابی یهودیان با اعمال نفوذ و تخصیص منابع مادی و معنوی لازم، خاستگاه رسانه ای که به عنوان بازوی قدرتمند اقناع افکار عمومی در آمریکا و خاستگاه قدرت یهودیان در حضور در قوای مقننه و مجریه به قدرت موثر در آمریکا دست یافتند.

خصوصیات جامعه یهودی که حاکی از اتحاد و همدلی و حمایت از همدیگر بود، استراتژیک بودن حمایت آمریکا از اسراییل که البته در دوران نیکسون مفهوم جدیدی به خود گرفت. دسترسی آن به منابع قدرت که در حوزه های سیاست، اقتصاد، رسانه و فرهنگ پراکنده بود، وجود افراد و بروکراسی لایق و کارآمد و مشارکت سیاسی 90 درصدی جامعه یهودی در انتخابات،از عوامل تقویت کننده و قدرت بخش لابی صهیونیسم در ایالات متحده است. هرچند که راهبردی بودن منافع اسراییل و ایالات متحده مهم ترین عامل در اثر بخشی توصیه های لابی در ایالات متحده به شمار می رود.

این تعلق استراتژیک با ظهور دولت های کندی و جانسون و تصدی پست های حساس توسط یهودیان کم کم زمینه پیدا کرد تا آنجا که در دوران نیکسون از این تعلق به عنوان سرمایه استراتژیک یاد شد. لذا لابی صهیونیست بعد از این دوره است که به سرعت رشد می کند و به عنوان عامل تاثیر گذار در صحنه سیاسی، اقتصادی و… ایالات متحده مطرح می شود.

شایان ذکر است ایالات متحده آمریکا به صورت رسمی فعالیت گروه های ذی نفوذ (لابی ) را پذیرفته است در این کشور گروه های فشار متعددی وجود دارند که اهداف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، خارجی، هنری و… را دنبال می کنند. این گروه­ها خواسته های گروهی خود را به سیاستمداران منتقل کرده و خواستار لحاظ شدن آن در تصمیم گیری های رسمی و سیاسی هستند. البته این گروه ها براساس قانون آمریکا باید به ثبت هم برسند و کاملا قانونی باشند. حتی کاندیداهای ریاست جمهوری آمریکا پیش از برگزاری انتخابات به دیدار چنین گروه هایی می روند و سعی می کنند با دادن وعده هایی مبنی بر تحقق خواسته هایشان نظر مساعد آنان را برای گرفتن رای جلب کنند. البته باید یادآور شد که این دسته با موجودیت رژیم صهیونیستی مخالف نیستند و به همین دلیل برخی ها تشکیل این سازمانها را حربه ای از سوی صهیونیسم بین الملل برای حمایت از رژیم صهیونستی تفسیر می کنند.

به هر حال در موج جدیدی که طی سالهای اخیر برای تشکیل سازمانهای صهیونیستی منتقد رژیم صهیونیستی ایجاد شد، لابی جی استریت در آمریکا از دل لابی بزرگ آیپک به وجود آمده است. پیدایش این سازمان را می توان به نوعی در تحولات سالهای اخیر آمریکا ریشه یابی کرد.

تحولاتی که درباره پیامدهای منفی حمایت بی قید و شرط امریکا از اسراییل برای منافع ملی امریکا به دنبال آورده است در موارد زیر خلاصه می شود:

– اختلافات یا تفاوت منافع بخشی از یهودیان آمریکا با اسراییل که اساسا نوع نگاه و عملکرد اسراییل را مناسب منافع آمریکا و اسراییل نمی دانستند و عملا تفکراتی لیبرال و مسالمت آمیز تر نسبت به تفکرات داخل اسراییل داشتند.

– فشار افکار عمومی ناشی از رفتارهای ضد انسانی و ضد بشری دولت حاکم اسراییل در برخورد با فلسطینیان که هرچه بیشتر صدای سازمان های حقوق بشر و وجدان بیدار بشری را به درد آورده بود و بیش از پیش رژیم صهیونیستی را منزوی و منفور می ساخت.

– شکست اسراییل در جنگ 33 روزه، شکست اسراییل در جنگ 22 روزه، گزارش گلدستون، محاصره غزه، حمله به کشتی آزادی و منزوی شدن بیش از حد اسراییل در محافل بین المللی، بحران مشروعیت و هویت اسراییل.

– تغییر نگاه دولت مردان آمریکایی با روی کار آمدن اوباما با شعار تغییر و حل بحران خاورمیانه (اسراییل – فلسطین ) و مطرح ساختن طرح دو دولت (اسراییلی – فلسطینی ) برای پایان دادن به بحران خاورمیانه از جمله عواملی بودند که سبب ایجاد تحول درلابی های مخالف و لیبرال یهودی در آمریکا و اروپا گشت.

– ظهور لابی جی کال[8] در اروپا با همان منطق جی استریت و پیوستن حدود چهار هزار یهودی سرشناس به آن شاخص دیگری بر این تحول است.

– مواضع دولت راستگرای بنیامین نتانیاهو مطابق با دیدگاه آیپک و سایر سازمانهای صهیونیستی راستگرا در امریکاست. این درحالی است که دولت باراک اوباما با چنین دیدگاهی موافق نیست و علت عدم حضور نخست وزیر اسراییل در کنفراس سالانه آیپک که در آن مقامات ارشد امریکایی از تشکیل دو دولت صحبت می کردند، به همین موضوع بر می گردد. جرمی بن عامی درباره نتانیاهو می گوید: وی راهش را تغییر نمی دهد و ممکن است در ظاهر برای جلب نظر مقامات آمریکا از تشکیل دو دولت حمایت کند ولی راهی که او می رود نه به سود امریکا و نه اسراییل است، به هر حال تشکیل جی استریت متاثر از شرایط داخلی امریکا و نیز اقدامات رژیم صهیونیستی طی سالهای اخیر است و این سازمان با توجه به بستر نسبتا مساعد در امریکا در آینده نزدیک گامهایی برای رسیدن به اهداف خود بر می دارد.

[1]. street

[2]. Jeremy Ben-Ami

[3]. Jeremy Ben-Ami

[4]. The Center for Middle East Peace

[5]. George Soros

[6]. NORPAC

[7]. Washingtonpac

[8]. J- call

نوشته جی استریت، لابی نوین در آمریکا اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

شیطان گرایی یا شیطان پرستی سه دوره را از سر گذرانده است. شیطان پرستی بدوی، شیطان گرای در قرون وسطا و شیطان گرایی مدرن. شیطان پرستی مدرن ریشه در ادوار گذشته این تفکر داشته و آموزه ها و آیین های آن را در خود جای داده است و از جهت نسبتی که با نهاد سیاست و اقتصاد برقرار کرده از صور پیشین شیطان گرایی متمایز میشود. بنابراین برای شناخت دقیق و عمیق شیطان گرایی مدرن لازم است که نظر و گذری بر تاریخچه شیطانگرایی داشته باشیم.
در این تاریخچه کوتاه خواهیم دید که گروهی از یهودیان تا اواسط قرون وسطا به غنی کردن داشته های فرهنگی خود مشغول بودند و آن را بر شالوده شیطانگرایی استوار کردند، و از آن پس یعنی حدود سده های دوازده و سیزده به تدریج از آیین و افکار خود پرده برداشتند و امروز می روند تا دنیا را با بینش و ارزش های خود هماهنگ سازند.

شیطان گرایی بدوی

مطالعات تمدنی()1 و مردمنگاریهای مربوط به قبایل بدوی()2 رد پایی از اعمالی را که ما امروزه شیطانی می دانیم نشان می دهد. شیطانگرایی بدوی شالوده ای خرافی داشته و به نوعی انحراف از مسیر تعالیم پیامبران گذشته بوده است. ادیان ابتدایی که پیامبران الاهی برای بشر می آوردند مثل ادیان ابراهیمی در راستای پیوند میان ساحت مادی و معنوی زندگی انسان بود. پیامبران میکوشیدند تا دست خلاق و روزی بخش خداوند را در چرخه این زندگی طبیعی آشکار سازند و از این رهگذر مسیر رشد و تعالی انسان را بگشایند.

به دنبال تعالیم انبیا مردم کشت و زرع و باران و آفتاب و سایر نمودها و پدیدههای طبیعی را نشانه ای از پروردگار و لطف و رحمت او می دانستند و همواره میکوشیدند تا با ایمان و نیایش و آیینهای معنوی، رحمت و برکت او را در زندگی خود جاری سازند. اما گاهی خشکسالی میشد، یا آفتی تمام تلاش آنها را از بین میبرد؛ در این مواقع به جهت انحراف از تعالیم پیامبران کمکم معتقد شدند که همیشه تدبیر جهان به دست خداوند بخشنده و مهربان نیست، بلکه گاهی اوقات نیروهای شر و شیطانی هم دست در امور جهان دراز میکنند و بر سود و زیان انسان مسلط هستند.

باور به اینکه شر و شیطان مستقلاً منشا قدرت و اثر در عالم است، به باورهای ثنوی و دوگانه گرایی در الوهیت و ربوبیت انجامید و مردم گمان کردند که با نیایش خدای خیر و رحمت به تنهایی منافعشان تامین نمیشود و لازم است که نیروهای شر را هم ستایش کنند و برای تعظیم و تجلیل شیطان نیز برنامه هایی داشته باشند؛ تا بدین ترتیب از اراده شوم شیطانی در امان بمانند. از این رو جشنهای باروری میگرفتند و در آن زنان و مردان بی مهابا به هم می آمیختند و موسیقی های محرک جنسی نواخته ()3 و گاهی خون انسانها و کودکان را تقدیم شیاطین میکردند.()4 قربانی کردن فرزند نخست به خصوص اگر پسر باشد در بسیاری از قبایل بدوی و به خصوص در میان عبرانیان رایج بوده است. ()5

در بعضی از دوره ها شیطانپرستی نسبت خود را با شیطان گسسته و به پرستش الاهه باروری تبدیل شد. الاهه باروری در حقیقت زمین بود که در وجود زن نمود مییافت. آیین آمیزش آزاد، نیایش و طلب باروری و برکت در برابر الاهه زمین و گاهی خدای مذکر و بارور کننده محسوب میشد. در مصر خدای مذکر که نماد آن خورشید بود اُزیریس نام داشت و الاهه باروری که همسر او بود آیسیس یا ایزیس نامیده میشد. البته گاهی این موقعیتها جابجا شده و الاهه آسمان به صورت مونث (نوت) و خدای زمین به چهره مذکر (گب) در می آمد.()6

این اعمال بر اساس قوانین سحر و جادو توجیهاتی پیدا میکرد. برای نمونه اعمال جنسی علنی و جشنهایی که در آن رفتارهای غیر اخلاقی آشکارا انجام میشد با قانون تشابه در جادوگری هماهنگ بود. این قانون میگوید «هر چیزی مشابه خود را ایجاد میکند». از این رو برای باروری هرچه بیشتر زمین، باید عمل جنسی و باروری را آشکارا و دسته جمعی در برابر زمین انجام داد تا محصول بیشتری ایجاد شود. ()7

در آفریقا بخشی از آیینهای شیطانی با کمی تغییر به آیین پرستش دانگبی (خدا- مار) تبدیل شد. ()8 و در بسیاری از کشورهای جهان هنگام کاشت یا برداشت محصول هم آغوشی یا رابطه جنسی همسران و غیر همسران رایج بوده و در موارد زیادی هنوز هم ادامه دارد.()9 البته این آیینها و نمادها همواره معنای ثابت نداشته و در سیالیت معنا شناور بوده است. معمولاً هر ملتی که بر ملت دیگر غلبه میکرد خدای قوم مغلوب در خدای ملت پیروز منحل میشد و به صورت جلوه ای از او در می آمد()10 و بدین ترتیب گاهی خدای خیر جلوه خدای شر میشد و گاهی برعکس. به هرحال برای شیطان نام و آوازه اش مهم نیست، بلکه داشتن پیروانی جاهل و بندگانی تسلیم، رضایت بخش تر و خواستنی تر است.

در دوره هایی که به علت غلبه تعالیم انبیا یا بازشدن افکار امکان علنی شدن ایدئولوژی شیطانی وجود نداشت باز هم شاهد هستیم که رگه هایی از تفکرات شیطانی همچنان باقی میماند و بعدها توسعه یافته و مورد بهره برداری قرار میگیرد. مثلاً اگر چه افلاطون فیلسوفی الاهی اندیش بود ولی به جهت استفاده از منابع پیش از خود در مصر و بابل و بین النهرین اعتقاد به نمونه اعلای انسانی به صورت زن – مرد که منشا احساس عشق است و نیز کمونیسم جنسی در طبقه اشراف معتقد شد. اینها بذرهای نهفته شیطانی در یونان باستان است که در روم به صورت مذاهب سری و پرستش خدایان جنسی تبدیل شد()11 و در دوره رنسانس از طریق منابع عرفان یهودی بازگشت افتخار آمیزی به سوی آن اتفاق افتاد و به تمدن مدرن جهت داد.

نکته قابل توجه که تداوم و بازتولید پی درپی شیطانگرایی را در ادوار مختلف و تا روزگار ما رقم می زند، این است که در حدود سه، چهار هزار سال پیش قوم بنی اسرائیل در مصر و بابل و بین النهرین و به طور کلی مناطق شمال و شرق آفریقا، جنوب شرقی اروپا و خاورمیانه سرگردان بودند از این رو هم باعث ترویج و جابه جایی این افکار در بین ملل مختلف میشدند و هم از آنها علوم و آیینهای گوناگون را می آموختند و در دوره هایی که انبیا در بین اقوام و ملل به نشر تعالیم حق میپرداختند و شیطان گرایی منسوخ میشد، این آیینها و باورها به صورت سری و محرمانه در بین گروه هایی از قوم بنی اسرائیل یا از اقوام دیگر باقی میماند. که از آن روزگار تنها قوم بنی اسرائیل برای ما به یادگار مانده است.

شیطان گرایی در قرون وسطا

در دوره گذر از شیطان گرایی بدوی به شیطان گرایی وسطایی یک اتفاق مهم رخ مینماید که سنگ بنای شیطان پرستی را تا دوره مدرن مستحکم میکند. آن اتفاق این بود که قوم بنی اسرائیل به احتمال قوی برای منع دیگران از فراگیری علوم و دانش ها، اساساً دنبال کردن دانش و معرفت را در مقابل ایمان و میوه ممنوعه معرفی کردند. این مطلب در سفر پیدایش عهد عتیق وارد شد و با تدوین کتاب مقدس به شمار تعالیم مسیحیت پیوست.

البته تا پیش از آن در تعالیم پیامبرانی مثل حضرت شیث و ادریس (هرمس، که بعدها خدای حکمت شناخته شد) و نوح، عقل و دانش انعکاس انوار خداوند و شالوده الاهی آفرینش معرفی میشد،()12 و اسرار علوم و فنون به عنوان مطالعه آیات خداوند در کتاب آفرینش پذیرفته شده بود. ()13

ولی با نگارش نهایی تورات و بعد کتاب مقدس مسیحیان، رفتن به سمت علم و دانش، عملی زد دین و شیطانی پنداشته شد و شیطان به صورت مظهر خرد و دانایی و راهنمای بشر به سوی درخت معرفت درآمد. در حکاکیهای «لویی برتون» از شیاطینی که توسط «جان وایر» شناسایی شدند، رابطه شیطان با علوم و فنون به خوبی روشن است. نخستین شیطان بعل (نام خدای خورشید در بابل) بود که کارشناس حقوق است و تفریحش شمشیر بازی است. فوراس یا فورکاس شیطانی که از سرپرستان ارشد جهنم است، از گیاهان دارویی و خواص سنگها آگاهی داشته، میتواند انسان را نامرئی کند و قادر است علوم معانی و بیان و منطق و ریاضی را به او بیاموزد. بوئر هم یکی دیگر از سرپرستان جهنم است. او در منطق و طب استاد بوده و پنجاه خانواده از شیاطین در اختیار او هستند.()14

اینها فرشتگان شریری هستند که همراه شیطان از بهشت رانده شده اند. زیرا در نگرش یهودی – مسیحی فرشتگان اسیر خداوند بوده و شیاطین آن دسته از فرشتگانی هستند که برای آزادی سر به عصیان گذاشته اند. تبعیت انسان از شیطان نیز باعث آزادی از فرمانبری در برابر پروردگار است. این احساس آزادی به خصوص برای کشاورزان و کارگران ضعیفی خوشایند و خواستنی بود که در قرون وسطا از همدستی کلیسا و اشراف رنج میبردند و به نام خدا در بند مقامات دینی و دنیوی بودند.

آنها از تخیل نیروهای مرموز و سیه چهره با پوست کلفت و چروکیده که شبیه پوست زحمت کشیده و رنج دیده خودشان بود، احساس آرامش و همدلی بیشتری پیدا میکردند. از این رو در سده های پایانی قرون وسطا میل به شیطان پرستی و جادوگری در میان مردم اروپا بالا گرفت. به ویژه گردهماییهایی با نام «سبت» یا «سابات» که در روز شنبه برگزار میشد و در آن رابطه آزاد جنسی انجام میگرفت، هم به زندگی خالی از شادی آنها هیجانی می داد و هم مخالفت با تعالیم کلیسا و احساس خوشایند آزادی را در آنها تقویت میکرد. نیز باید توجه داشت که این اعمال غیر اخلاقی برای آنها چندان غیر قابل تحمل نبود، زیرا آموخته بودند که ناموسشان را در اختیار اربابان و اشراف قرار دهند. البته معنای نمادین باروری آن جشن ها در دوره باستان و زندگی بدوی نیز برای این رعیت های کشاروز قابل توجه بود.

با این وصف خیر و برکت زیادی از شیطان به انسان رسیده و «گاهی هم اگر قصد شیطان شر بوده است وقتی انسانهای خوب و پرهیزکار و نیکوکار منصفانه با او رفتار کرده اند، حاصل کارش مبدل به خیر شده».()15 اگر چه او انسان را به عصیان و سرکشی وامی دارد اما انگیزه های سازنده ای مثل کنجکاوی، دانشجویی و آزادی را در ما برمی انگیزد و انسان را از قدرت و نفوذ بیشتر برخوردار میکند. «او میل و هوس به ناشناخته ها را در ما تهییج میکند، رویا و امید به ما می دهد و تلخی و ناخشنودی عطا مینماید، اما در پایان ما را به بهتر رهنمون میشود و بدین ترتیب بیشتر در خدمت خیر است. او همان نیرویی است که در راه شر میکوشد اما مسبب خیر است.» ()16

گذشته از این او ویژگیها و صفات قابل ستایش و تقدیر به خود میگیرد. به گمان میلتون «او یک یاغی نجیب اشرافی است که رنج جاودانی را بر تحقیر و اهانت ترجیح می دهد»()17 و صاحب قدرت و اثر در این دنیاست و مرگ را به جهان می آورد.(18) انسان میتواند با علم و دانش، به خصوص فنون سحر و جادو قدرت او را به دست آورد. در آن قرنها علم و سحر به هم آمیخته بود و به همین جهت کلیسا به سختی با دانشمندان و جادوگران مبارزه میکرد. در تصور قرون وسطایی شیطانگرایان «شیطان یک فردگراست. او فرمانهای آسمانی را که رفتار و اصول اخلاقی خاصی را تحمیل مینمایند برهم می زند و واژگون میکند».()19 و تبعیت از او قدرت و لذت در زندگی را افزایش می دهد.

گروهی از یهودیان در طول قرون وسطا علوم و اندیشه های به جا مانده از یونان را نیز فراگرفتند و با حضور در متن جهان اسلام اندیشههای آنها را نیز به خوبی فراگرفتند. حتی کسانی مثل ابن میمون اندیشه فیلسوفان و دانشمندان مسلمان را به غرب منتقل کردند. و این در حالی بود که کتاب مقدس پیگیری دانش را عصیان در برابر خداوند می دانست. حتی نظریات و اندیشه های عرفای مسلمان تقریباً بدون تاخیر از طریق اعراب یهودی به آنها می رسید و این اندیشه ها را در گنجینه دانش های خود جا می دادند.

شیطان گرایی مدرن

شیطانگرایی مدرن از نیمه قرن شانزده آغاز شد. «کاترین دومدیچی» از خانواده بزرگ یهودی و دختر «لورنز» جادوگر بزرگ، همسر هنری دوم پادشا فرانسه بود. بعد از مرگ همسرش مراسم بلک مس (Black mass) را در بین اشراف و درباریان فرانسه بنیان گذاشت. ()20 این مراسم از روی مدل آیین های جادویی باروری باستانی و بدوی و گردهم آییهای جادوگران در قرون وسطا بازسازی شد و در مدت کوتاهی به دربار سایر کشورهای اروپا از جمله انگلستان، آلمان و اتریش راه یافت.
پس از مدتی کودکان ناخواسته ای که پدرانشان معلوم نبود و مادران آنها را نمیخواستند، به وجود آمدند. در این جا بود که با ابتکار «کاترین دِشی» با نام مستعار «لاوازین» مراسم اتاق درخشان طراحی شد و آیین شیطان پرستی را تکمیل کرد. این مراسم باز تولید آیین قربانی انسان بدوی بود. اتاق درخشان کاملاً سیاه پوش و تنها منبع روشنایی آن شمع بود. در این اتاق نوزادان ناخواسته قربانی میشدند و خونشان به شیطان تقدیم میشد.()21 پس از مدتی این قضیه لو رفت و عده ای بازداشت و مجازات شدند، اما هنگامی که پای شخصیتهای بلند پایه به پرونده کشیده شد، مقامات دستور توقف پیگیری را صادر کردند و این مراسم به طور مخفیانه و محرمانه ادامه پیدا کرد.()22

این آیینها در طول قرنهای هفده و هجده در قالب گروههای سری که توسط اشراف ایجاد و رهبری میشد، ادامه یافت، گروههایی نظیر ژرمن باکسن، پسران نیمه شب، موهاکسها و نفرین شدگان. بعضی از این گروهها مثل «انجمن آتش دوزخ» بسیار گسترده بوده و شاخه های متعدد داشتند.()23 سرانجام این گروهها به شکلگیری انجمنهای فراماسونری در انگلستان و فرانسه، و از جمع آنها گراند لژها ایجاد شد و سپس در تمام اروپا و آمریکا و به تدریج در تمام دنیا رخنه کرد.
در قرن نوزدهم دکتر «چارلز هاکس» نوشت: «در سراسر جهان شیطان را صادقانه تر و بیش از گذشته و در مقیاس عظیمتری پرستش میکنند.»()24 در قرن نوزدهم برای جا انداختن و مقبولیت شیطان پرستی کوششهایی صورت گرفت. «دیانا وگان» در کتابی با نام اعترافات داستان زنان شیطانپرستی را مطرح کرد که در کل اروپا محافلی را اداره میکردند و مردان را در مراسم خود میپذیرفتند. او نقل میکند که چگونه در این گروهها و محافل برای پرستش شیطان دست به اعمال غیر انسانی زده و در انتظار روزی بودند که اصول اخلاقی مقبول جامعه را براندازند. البته بعداً معلوم شد که این داستان دروغ بوده ولی برای معرفی و ترویج شیطانپرستی و سنجش اقبال مردم به آن نقش موثری داشت.

در آغاز قرن بیستم چهره برجسته و رسوای شیطانپرستی دانشمندی به نام «آلیسترکرولی» است. او تحقیقاتش را درباره حقیقت بشر و اعمال شیطانی در سال 1898 هنگام پیوستن به گروه «هرمتیک اوردر» آغاز کرد. سپس به جامعه جادوگران انگلیسی زبان ملحق شد که اعضایی مثل «دبلیو. بییتس»، «آرتور مکن» و «دیون فورچون» داشت. بعدها به طور شخصی اعمال شیطانی بیسابقه ای را ابداع کرد و طرفدارانی به دورش گردآمدند و انجمن «شیطان برای شیطان» را به رهبری کرولی تشکیل دادند. این امر باعث شد که پایگاهی دائمی در جزیره چفالو واقع در سیسیل دایر کند و نام آن را صومعه تلهما (Telema Abbey of) بگذارد. او در سال 1947 از دنیا رفت و در مراسم تدفینش بلاک مس اجرا شد.()25

در همین سالها دکتر «جرالد بروسوگاردنر» که از اعضای گروه «سپیده طلایی» بود، مطالعات گسترده ای را درباره آیین های بدوی و مذاهب باستانی انجام داد و روی اندیشه های کرولی بسیار مطالعه کرد تا اینکه در جزیره «مَن» در انگلستان و در آسیابی قدیمی موزه جادوگری دایر نمود.

امروزه دو جریان اصلی شیطانپرستی در جهان رواج دارد. نخست شیطانگرایی (Satenism) لاوایی که با چهره شاخص «آنتوان ساندور لاوی» شناخته میشود. او با تاسیس کلیسای شیطان و نوشتن انجیل شیطانی در سال 1965 خود را جانشین کرولی و پاپ کلیسای شیطان معرفی کرد. این جریان معتقد است که موجودی به نام شیطان وجود عینی ندارد و شیطان تنها نماد امیال، آرزوها و لذتطلبی انسان است.

لاوی در آغاز کار دوست و همکاری داشت به نام «مایکل آکینو» که در پی اختلاف عقیده با لاوی از او جدا شد و در سانفرانسیسکو معبد ست را تاسیس کرد و جریان ستیانیست (Setians) را به راه انداخت. ستیانیستها به وجود عینی شیطان به عنوان پادشاه تاریکی معتقد هستند و سازمان مخفی و مخوف معبد ست را رهبر جنبش جهانی شیطانپرستی می دانند. این جنبش امروزه در ابعاد وسیعی فعالیت میکند و به ویژه در عرصه های فرهنگی مثل نشر کتاب و نشریات و سینما پرکارند.

نتیجه

در این تاریخچه کوتاه مطالب بسیار زیادی نهفته است، که حرکت تکاملی شیطانگرایی تا اواسط قرون وسطا و سپس تحرک انکشافی آن را از نیمه دوم قرون وسطا تا شیطانگرایی مدرن نشان می دهد. در این روند قوم بنی اسرائیل میراث بان شیطانگرایی است. از دورههای بدوی و باستان که در مصر و بابل و مناطق شمال آفریقا، جنوب غرب آسیا و جنوب شرق اروپا آواره بودند و از تمدنهای مختلف توجه و تجلیل از نیروهای شر، ستایش الاهه باروری و مادر- خدا را آموختند و فنون سحر و علوم جادویی و سایر علوم و فلسفهها را به تدریج فراگرفتند و حدود قرن یازدهم تا سیزدهم که نظریه تجلی و سایر نگرشهای عرفانی از جهان اسلام توسط اعراب یهودی به گنجینه حکمت پنهان یهود منتقل شد. در این دوره یعنی مجموعه هزارههای باستان تا حدود هزاره اول مسیحیت که به اواسط قرون وسطا می رسد، حرکت تکاملی سنت شیطانی با محوریت خانوادههای بزرگ و پر نفوذ یهودی سپری شد.

از حدود قرون دوازده و سیزده به تدریج تحرک انکشافی شیطانگرایی آغاز میشود که تا آغاز قرن بیست و یکم ادامه مییابد. در این دوره که شامل صدههای پایانی قرون وسطا، دوران نوزایی و عصر روشنگری و دوره مدرن میشود، شاهد پردهبرداری و انکشاف نگرشها و آیینهای شیطانی هستیم. نخستین پرده برداری، ترویج و شیوع سحر و جادو در قرون یازده به بعد است که تا امروز به اوج خود می رسد. پرده دوم از قرن سیزدهم به بعد با علنیکردن عرفان یهود (کابالا/قبالا) آغاز می شود و امروز به اوج جلوهگری خود رسیده است. پرده سوم علمگرایی و روی آوری به دانش در عصر رنسانس است، که با تکیه بر علوم سر و مبانی کابالا و در چهارچوب سنت یهودی – مسیحی رویکرد به دانش رقم میخورد. پرده چهارم، موسیقی شیطانی است که نمادها و آیینهای شیطانی را آشکارا به نام شیطان معرفی میکند. و پرده پنجم سینمای شیطانی است که ایدئولوژی شیطانگرایی را در سراسر جهان تبلیغ میکند. و پرده جادویی به ذهن جهانیان انداخته و همانند ساحران فرعون که ریسمانها را مارهای زنده و جنبنده نمایاندند، شیطان را مدبری قدرتمند مینماید. در ابعاد دیگر این تحقیق روند پرده برداری از ایدئولوژی شیطانی قابل تامل و بررسی است که به فرصتی دیگر وا میگذاریم.

پی نوشتها:

1. ویل دورانت ص78 تا .81
2. ژاک لانتیه.ص.334
3. دهکدههای جادو، ص325، غ.324
4. نک:ویل دورانت، ص .62
5. شاخه زرین. ص331-.327
6. اسطورههای مصری. ص.12
7. نک. ویل دورانت. ص79
8. شاخه زرین.ص.377
9. شاخه زرین.ص183
10. تاریخ جامع ادیان.ص89 غ88
11. همان.
12. ر.ک. هرمس و سنت هرمسی. بخش اول.
13. هرمتیکا.ص95-.93
14. تاریخ جادوگری، ص .353
15. همان، ص.348
16. همان، ص.334
17. همان، ص.334
18.همان، ص.333
19. همان، ص.348
20. سیری در تاریخ جادوگری، ص.90
21. همان، ص.92
22. همان، ص.93
23. همان، ص.101
24. همان، ص.103
25. همان. ص107، غ .106

نوشته شیطان پرستی و گروهی از یهود اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

حضرت علی(ع)، ضمن چند روایت گونه های متعددی از فتنه های آخرالزمانی را بیان نموده اند و همان طور که خواهیم دید، چهارمین یا پنجمین آنان را بدترین آنها خوانده اند:

چهار فتنه رخ خواهد داد؛ در اولی خون ریزی مباح می شود؛ در دومی خون ریزی و غارت اموال؛ در سومی خون ریزی، غارت اموال و تجاوز به نوامیس؛ چهارمی که حتی اگر در سوراخ روباه پنهان شده باشی دچار آن فتنه خواهی شد.

حضرت علی(ع) از آغازین ایام حیات، در محضر رسول خدا(ص) بود و از دریای علم ایشان خوشه برمی چید. به تصریح آن امام همام، نبی خاتم(ص) در لحظات آخرین زندگی پرخیر خویش، هزار دروازة علم را برای ایشان گشودند که از هریک از آنها هزار در دیگر گشوده شد.1 بنابر شرایطی که حضرت علی(ع) در آن می زیستند بیش از دیگر اهل بیت(ع) به تصویر و ترسیم آینده، گاه نزدیک و گاه دور پرداختند. از مشهورترین پیش گویی های ایشان که به سرعت، راستی آن بر مخاطبان عیان شد، ماجرای جنگ نهروان با خوارج بود که فرمودند: «از شما کمتر از ده تن کشته خواهد شد و از ایشان کمتر از ده تن زنده خواهند ماند».2 این عبارت پیش از آغاز نبرد بیان شد و اندکی پس از خاتمة نبرد، شمارش شهدای سپاه و فراریان خوارج، حاضران را متحیر نمود. گاه نیز در روایات علوی صحبت از آیندة نه چندان دور است؛ برای نمونه از این دست می توان به پیش گویی امیرمؤمنان(ع) دربارة حملة مغول به سرزمین های اسلامی یاد کرد3 که با استناد به همین روایت و با درایت و حزم خواجه نصیرالدین طوسی، جامعة شیعیان کمترین آسیب را در این فتنه متحمل شد.

یکی از پیش گویی هایی که در لابه لای بیانات امیرمؤمنان، امام علی(ع) مطالب ارزنده و قابل توجهی دربارة آن می توان یافت، مسئلة فتنه های آخرالزمانی است. دربارة موضوع فتنه های آخرالزمان، روایات متعددی از معصومان(ع) نقل شده که در اینجا تنها به مرور روایات علوی اکتفا می کنیم و انشاءالله در فرصتی دیگر، باید به تفصیل دربارة آن سخن گفته شود.

معنای فتنه

فتنه را در لغت، به امتحان و آزمودن معنا کرده اند5. این واژه معمولاً دربارة آن دسته از امتحاناتی به کار برده می شود که با تلخی و سختی همراه است6.

در قرآن کریم، این واژه علاوه بر این معنا،7 برای بستن راه و بازگرداندن از مسیر حق،8 شرک و کفر،9 افتادن در معاصی و نفاق،10 اشتباه گرفتن و تشخیص ندادن حق از باطل،11 گمراهی،12 کشتار و اسارت،13 تفرقه و اختلاف میان مردم14 و… به کار رفته است.

گونه شناسی فتنه های آخرالزمان

حضرت علی(ع)، ضمن چند روایت گونه های متعددی از فتنه های آخرالزمانی را بیان نموده اند و همان طور که خواهیم دید، چهارمین یا پنجمین آنان را بدترین آنها خوانده اند:

ـ چهار فتنه رخ خواهد داد؛ در اولی خون ریزی مباح می شود؛ در دومی خون ریزی و غارت اموال؛ در سومی خون ریزی، غارت اموال و تجاوز به نوامیس؛ چهارمی که حتی اگر در سوراخ روباه پنهان شده باشی دچار آن فتنه خواهی شد.15

ـ خداوند در این امت، پنج فتنه قرار داده است: ابتدا فتنة عمومی، سپس فتنة خواص، پس از آن فتنة سیاه تاریک که مردم در آن بسان چارپایان می شوند، سپس هدنه(صلح میان مسلمانان و کفار در پی جنگ و کشتار) و درنهایت دعوت کنندگان ضلالت و گمراهی می آیند. در آن روز اگر برای خداوند جانشینی ماند درخدمتش باش.16 و در جایی دیگر حضرتش حیوان سانی مردم را ناشی از فتنة کور، پیچیده و گنگ پنجم خوانده اند.17

ـ همانا از دو خصلت بر شما هراسانم؛ پیروی از هوای نفس و آرزوی طولانی. اما پیروی از هوای نفس، از حق باز می دارد و آرزوی دراز، آخرت را در طاق نسیان می نهد. همانا دنیا، پشت کنان می رود و آخرت، کوچ کرده و به سوی ما می آید، و هر کدام را فرزندانی است. پس شما از فرزندان آخرت باشید و از فرزندان دنیا نباشید؛ چه، امروز کار هست و محاسبه نیست و فردا محاسبه هست و کار نیست. همانا فتنه ها و آشوب ها از هواپرستی آغاز می شود. در آنها، [به وسیلة] فرمان های خود پرداخته با خدا مخالفت می شود و مردانی در عهده دار شدن آنها، به جای مردانی دیگر می نشینند.

اگر حقّ خالص در میان بود، اختلاف به چشم نمی خورد، و اگر باطل محض در میان بود، بر هیچ خردمندی پوشیده نمی ماند، لیکن مشتی از حق و مشتی از باطل گرفته شده و با هم آمیخته گردیده است. اینجاست که شیطان بر دوستداران خود چیره می گردد، و کسانی رهایی می یابند که از طرف خداوند عاقبت نیکی برای آنها رقم خورده باشد.

همانا من از رسول خدا(ص) شنیدم که می فرمود: چگونه خواهید بود زمانی که فتنه ای شما را در برگیرد که در آن کودکان بیش از آن به نظر رسند که هستند [سن و سالشان بیشتر به نظر می رسد]، و جوانان به پیری رسند. مردم به کژراهه می روند و آن (انحراف) را مانند سنّت خویش می گزینند و هرگاه بخشی از آن به روش درست تبدیل گردد، گفته می شود سنّت دگرگون شده است. این در نظر مردم کاری زشت آید و در پی آن، بلایا شدّت یابند و نسل به اسارت برده شود. سپس فتنه و آشوب آنان را بکوبد، چنان که آتش، هیزم را می کوبد و آسیاب طعمة خود را. آنها دین می آموزند اما نه برای خدا، و دانش می جویند امّا نه برای عمل؛ و به وسیلة کار آخرت، دنیا را می طلبند.18

مصادیق فتنه ها

تعداد و گونه های فتنه های آخرالزمان آنچنان زیاد است که به طور عادی اولین تصوری که برای هر شنونده ای از شنیدن این واژه به وجود می آید، همین موضوع است. همان طور که دیدیم در میان این سیل فتنه ها چهار یا پنج مورد بیش از دیگر موارد، انسان ها را مبتلا می سازد. در بعضی از روایات علوی(ع) می توان مصادیق و تسهیل کننده هایی را برای وقوع در فتنه یافت:

حضرت امیر(ع) از رسول خدا(ص) نقل کرده که فرمودند:

برای امتم بیش از هر چیز از گمراهی پس از معرفت، فتنه های گمراه کننده و شهوت، شکم و فرج بیمناکم.19

از همه مهم تر اینکه فتنة فراگیری در میان تمام مسلمانان رخ می دهد که تا زمان ظهور ادامه می یابد:

از پیامبر اکرم(ص) شنیدم که فرمود: جبرئیل به نزدم آمد و گفت: یا محمد، به زودی در امّتت فتنه به پا خواهد شد. پرسیدم: چگونه از آن می توان خارج شد؟ گفت: در کتاب خدا، خبر پیشینیان و آنها که پس از شما می آیند و حکم (آنچه) مابین شما (رخ می دهد) آمده است. [آن] فاصل میان حق و باطل است و هزل نیست. هر ستم کاری که بدان عمل نکند خداوند او را درهم می شکند و هر کس جز در آن به دنبال هدایت باشد خداوند گمراهش خواهد ساخت. ریسمان محکم الهی، ذکر حکیم و صراط مستقیم است.20

قسم به آنکه جان علی در دست اوست این امت به هفتادوسه فرقه تقسیم می شوند که همة آنها در آتشند به جز این فرقه: «و ممّن خلقنا أمّةٌ یهدون بالحقّ و به یعدلون؛ و از میان کسانی که آفریده ایم، گروهی هستند کعبه حقّ هدایت می کنند و به حق داوری می نمایند».21 اینهایند که نجات می یابند.22

در دیگر روایات، حضرت امیر(ع)، دستة نجات یابنده را خود، شیعیانشان23 و تمام پیروانشان24 معرفی نموده اند:

رسول خدا(ص) به من فرمود: «شبی که مرا به آسمان ها بردند، قصرهایی دیدم که از یاقوت سرخ، زبرجد سبز، درّ و مرجان و طلای خالص بود، کاه گل آنها از مشک خوشبو، خاکش از زعفران، و دارای میوه، نخل خرما و انار، حوریه، زن های زیبا و نهرهای شیر و عسل که بر روی درّ و جواهر می گذشت ـ در کنار آن دو نهر، خیمه ها و غرفه هایی بنا شده، بودند و در آنها خدمتکارها و پسرانی بودند، و فرش هایش از استبرق، سندس و حریر بود و طناب هایی در آنها بود. گفتم: ای حبیب من جبرئیل، این قصرها از آن کیست، و قصة آنها چیست؟ جبرئیل گفت: این قصرها و آنچه در آن است و چندین برابر آن مخصوص شیعیان برادرت و جانشین تو پس از تو بر امّت، علی است. ایشان را در آخر الزمان به نامی که دیگران را آزار دهد، بخوانند. آنها را رافضه (واگذارندگان) خوانند، در صورتی که این نام برای آنان زینت است، زیرا ایشان باطل را واگذارده و به حق چنگ زده اند، و سواد اعظم اینانند. اینها مخصوص شیعیان فرزندت حسن، پس از او، برای شیعیان برادرش حسین، پس از او، برای شیعیان فرزندش علی بن الحسین، بعد از او، برای شیعیان فرزندش محمد بن علی، پس از او، مخصوص شیعیان فرزندش جعفر بن محمد، پس از او، برای شیعیان فرزندش موسی بن جعفر، پس از او برای شیعیان فرزندش علی بن موسی، بعد از او، برای شیعیان فرزندش محمد بن علی بعد از او؛ و برای شیعیان فرزندش علی بن محمد، پس از او برای شیعیانش فرزندش حسن بن علی پس از او، و برای شیعیان فرزندش محمدِ مهدی پس از اوست. ای محمد اینان امامان پس از تو، نشانه های هدایت و چراغ های روشن در تاریکی ها هستند. شیعیانشان ـ تمامی ـ فرزندان تو هستند، و دوستداران آنها پیروان حق و دوستان خدا و رسولند، که باطل را واگذارده و از آن دوری کرده اند، و آهنگ حق نموده و از آن پیروی کرده اند، آنها را در زمان زندگی شان دوست داشته و پس از مرگشان زیارت کنند. در صدد یاری آنهایند و به دوستی آنها اعتماد کنند. رحمت خدا بر ایشان باد زیرا او آمرزنده و مهربان است».25

در برخی روایات دیگر از ایشان آمده که دوازده یا سیزده فرقه از فرق اسلامی به ایشان محبت می ورزند و ولایتشان را قبول دارند.26

شدت این فتنه را از آنجا می توان دریافت که ایشان می فرمایند:

اگر کسی را با ده طناب در جبهه حق بسته باشند، باز او را به باطل می کشانند و به عکس.27

سختی این فتنه ها برای مؤمنان نیز از این روایت قابل درک است که ایشان از رسول خدا(ص) نقل نمودند که فرمود:

زمانی بر مردم می آید که دل مؤمن در نهادش آب می شود، همان طور که سُرب در آتش آب می شود، و سبب آن نیست مگر اینکه فتنه ها و بدعت هایی را که در دین آنها ظاهر گشته مشاهده می کنند و توانایی تغییر و بر طرف ساختن آنها را ندارند.28

در جای دیگر از حضرتش نقل شده که مؤمنان آخرالزمان از کنیزان پست تر شمرده خواهند شد.29

برکات بروز فتنه ها در جامعه

هرچند فتنه ها، سختی ها و تلخی های خاصّ خود را به دنبال می آورد لیکن شیرینی هایی در پی آن نصیب مؤمن می شود که شاید از هیچ راه دیگری تحصیل آنها برای مؤمن ممکن نباشد. در روایات رسول خدا(ص) و امامان اطهار(ع) می خوانیم:

«از فتنه های آخرالزمان کراهت نداشته باشید که منافقان را نابود می کند».30

در ضمن وصایای رسول خدا(ص) به امیرمؤمنان(ع) آمده است:

ای علی، شگفت آورترین مردم از نظر ایمان و بزرگ ترین آنان از نظر یقین مردمانی هستند که در آخرالزمان پیامبری ندیدند و امام هم از نظرشان پنهان شده، پس به همان سیاهی و سفیدی کتاب ایمان آورده اند.31

امام صادق(ع) فرمود: «پس از آنکه عثمان کشته و با امیر المؤمنین(ع) بیعت شد، آن حضرت بر فراز منبر تشریف برد، خطبه ای خواند و در آن فرمود: «هان که گرفتاری شما به گرفتاری همان روز که خداوند پیغمبرش را برانگیخت بازگشت نموده است. سوگند به آنکه او را به حق برانگیخت، حتماً باید گرفتار وسوسه شوید و غربال گردید تا آنکه زیرورو شوید و بالا و پایین گردید. حتماً باید افرادی که کوتاه آمده اند پیشی گیرند و آنانی که پیشی گرفته اند کوتاه بیایند. به خدا قسم هیچ نشانه ای را پنهان نکرده ام و هیچ دروغی نگفته ام و مرا از این مقام و چنین روز آگاهی بود».32

یکی از برکات صبر در آخرالزمان این است که مؤمن را در ثواب تمام نیکی های پیشینیانش شریک می سازد:

وقتی در جنگ نهروان امیر المؤمنین(ع) خوارج را به قتل رسانید، مردی به خدمت حضرت رسید. حضرت به او فرمود: «قسم به خداوندی که دانه را شکافت و آدمی را آفرید، مردمی در اینجا با ما آمده اند که هنوز خداوند پدران و نیاکان آنها را خلق نکرده است!»

آن مرد عرض کرد: مردمی که هنوز خلق نشده اند چگونه می توانند با ما آمده باشند؟!

فرمود: «آری، آنها مردمی هستند که در آخرالزمان می آیند و در این هدف که ما داریم آنها نیز شریکند و تسلیم ما، پس آنها در آن راه که ما گام برمی داریم شرکای حقیقی و واقعی ما هستند».33

مسلماً هر آزمونی که سخت تر باشد در عین آنکه بسیاری نمی توانند در آن قبول شوند آن عده ای که توفیق و پیروزی می یابند تعدادی اندک و جایگاهی رفیع خواهند داشت.

راه رهایی از فتنه های آخرالزمان

• تمسک به قرآن و اهل بیت(ع)

راه رهایی از این فتنه های آخرالزمانی در بیانات امیرمؤمنان(ع) در دو قالب عمومی و فردی قابل دسته بندی است. راه عمومی همان تمسک به قرآن و اهل بیت(ع) است. راه فردی که به برخی از صحابه توصیه می شده ـ الزاماً شامل همگان نبوده ـ سکوت، قعود و… است.

روایت مربوط به تمسک به قرآن را پیش از این مرور کردیم.34 دربارة تمسک به اهل بیت(ع)، روایات متعددی از امیرمؤمنان(ع) نقل شده که با توجه به جامعیت روایت ذیل و دربرداشتن راه تحقق آن، از بیان دیگر موارد خودداری و به نقل همین مورد اکتفا می کنیم.35

امیر مؤمنان(ع) در ضمن خطبه ای بلند راه هایی را برای رهایی از فتنه ها و مصون ماندن از عذاب الهی که فرجام فرو افتادگان در آنهاست فراروی مؤمنان نهادند. در اینجا به مناسبت، به فرازهایی از این سخن گران سنگ توجه می کنیم:

من و رسول خدا(ص) بر لب حوض هستیم و خاندان ما با ما هستند پس هر کس ما را بخواهد باید گفتار ما را بگیرد و به کردار ما عمل کند زیرا ما خاندانی هستیم که شفاعت از آن ماست. برای دیدار ما در کنار حوض با هم رقابت کنید، چون ما دشمنان را از آن دور و دوستانمان را از آن سیراب می سازیم. هر کس از آن آب نوشد هرگز تشنه نشود، و حوض ما پر است و از دو آبریز بهشتی در او ریخته می شود؛ یکی «تسنیم» و دیگری «معین». در دو طرف این حوض، زعفران است. کسی را بر ما نمی گزیدند ولی اوست که از بندگانش هر که را بخواهد ویژه رحمتش کند، پس خدا را ستایش می کنم بدین نعمت ها که مخصوص شما قرار داده و بر حلال زادگی شما، چون یاد ما خانواده، شفای هر درد، بیماری و وسوسة شک آور است، و البته دوستی ما خشنودی خداست، و هر کسی که راه ما را گیرد، فردا در «حظیر القدس» و «فردوس برین» با ماست، و منتظر امر ما همچون کسی است که در راه خدا به خونش غلتد، و هر که فریاد ما را بشنود ولی ما را یاری نکند خدا به رو بر سر دو سوراخ بینی او را در دوزخ سرنگون سازد.

1. استقامت و تقیّه در برابر دشمنان: ما درِ گشایش، چون مبعوث شوند و همه راه ها بر مردم بسته شود، ماییم «باب حطّه» که در اسلام است هر کس در او آید نجات یابد و هر که از آن دور شود فرو افتد. خدا به ما آغاز کرد و به ما پایان داد و آنچه را بخواهد به ما می زداید و به ما پایدار سازد و به ما باران فرود آید، مبادا فریبنده شما را از خدا فریب دهد، اگر بدانید درماندن شما میان دشمنانتان و تحمّل اذیت ها چه اجری دارید چشم شما روشن شود، و اگر مرا نیابید چیزهایی بینید که آرزوی مرگ کنید از ستم و دشمنی و خودبینی و سبک شمردن حق خدا و ترس، چون چنین شود همه به رشته خدا بچسبید و از هم جدا نشوید، و بر شما باد به صبر و نماز و تقیّه.

2. ثبات و دوری از رنگ به رنگ شدن: و بدانید که خداوند دشمن میدارد بندگان متلوّن و همه رنگ خود را، پس از حق و ولایت اهل حق دور نشوید چون هر کس دیگری را جای ما برگزیند نابود است و هر که پیرو آثار ما شود به ما پیوندد، و هر که از غیر راه ما رود غرق شود همانا برای دوستان ما فوج هایی از رحمت خداست و برای دشمنان ما فوج هایی از عذاب خدا، راه ما میانه است، و رشد و صلاح در برنامه ماست، بهشتیان به خانه های شیعیان ما چنان نگاه می کنند که ستاره درخشان را در آسمان می بینند.

3. پرهیز از دنیاگرایی: هر کس از ما پیروی کند گمراه نشود، و هر که منکر ما شود هدایت نگردد، و نجات نیابد آنکه بر زبان ما کمک دهد دشمن ما را و یاری نشود آنکه ما را وابگذارد. پس به طمعِ دنیای پوچ و بی ارزشی که سرانجام از شما دور شود و شما نیز از آن زوال یابید از ما روی نگردانید، زیرا هر کس دنیا را بر ما ترجیح دهد افسوس فراوان دارد. خداوند متعال [از زبان این فرد] می فرماید: «ای وای بر من که جانب امر خدا را فرو گذاشتم و در حقّ خود ظلم و تفریط کردم».36

4. شناخت حقّ امامان معصوم(ع): چراغ راه مؤمن شناخت حق ماست، و بدترین کوری نابینایی فضیلت ماست که با ما بی جهت و بدون گناه به دشمنی برخاسته فقط به جرم اینکه ما او را به سوی حق و دوستی خواندیم و دیگران او را به سوی فتنه دعوت کردند، آنها را بر ما ترجیح داد. ما را پرچمی است که هر که در سایة آن درآید، او را جا دهد و هر که بسوی او پیش تازد پیروز است و هر که از آن واماند نابود، و هر که بدان چنگ زند نجات یابد، شمایید آبادگران زمین که (خداوند) شما را در آن جای داد تا ببیند چه می کنید، پس مراقب خدا باشید در آنچه از شما دیده می شود، بر شما باد به راه روشن بزرگ تر، در آن بروید که دیگری جای شما را نگیرد. سپس حضرت این آیة قرآن را تلاوت فرمود: «به سوی آمرزش پروردگارتان بشتابید و به راه بهشتی که عرضش به قدر پهنای آسمان و زمین است و آن برای اهل ایمان به خدا و پیمبرانش مهیا گردیده».37

5. پیشه کردن تقوی: پس بدانید شما به بهشت نمی رسید مگر به تقوی، و هر که رها سازد پیروی از آنکه خدا فرمان اطاعت او را داده، برانگیخته شود برای او شیطانی که قرین و مونس او گردد.

6. عدم سازش با ستمکاران: شما را چه باشد که به دنیا تکیه کردید، و به ستم خشنودید، و فرو گذاشتید آنچه را که عزت و سعادت شما و نیروی علیه ستمگران در آنست، نه از خدایتان شرم دارید، و نه به حال خود فکر می کنید. شما در هر روز ظلم می شوید ولی از خواب بیدار نمی گردید، و سستی شما پایان نپذیرد، آیا نمی بینید دین شما کهنه می شود و شما سرگرم دنیایید، خدای بزرگ می فرماید: «و شما مؤمنان هرگز نباید با ظالمان همدست و دوست باشید و گر نه آتش کیفر آنان در شما هم خواهد گرفت و در آن حال جز خدا هیچ دوستی نخواهید یافت و هرگز کسی، یاری شما نخواهد کرد».38و39

روایاتی که مخاطبش افراد متوسطی است که در فتنه ها احتمال لغزششان بیش از نجات به نظر می آید از این قرارند:

7. ذکر و یادآوری همیشگی: دانشمند آن کس است که ارزش خویش را بشناسد، در نادانی مرد همین بس که قدر خود را نشناسد و دشمن ترین بندگان نزد خدا همانا بنده ای است که خدا او را به خودش واگذارد، سرگردان و حیران از راه راست باشد و هدفش را نداند چیست و بدون راهنما راه را بپیماید. اگر به سوی کسب مال دنیا دعوت شود اجابت می کند اگر به سوی آخرت دعوت شود کاهلی می کند گویا عملی را که برای دنیا انجام می دهد بر او واجب است و آنچه برای آخرت انجام می دهد از او ساقط. اینها در زمانی است که در آن زمان کسی سالم نمی ماند جز مؤمنی که دائم الذکر است و کم اذیت، که اگر حاضر باشد کسی او را نشناسد و اگر غایب باشد جستجویش نکنند.

8. عدم اشاعة گناه: اینان چراغ های هدایت و مشعل های فروزان برای شبروان هستند و برای سخن چینی و فساد در گردش نیستند، نادان و سفیه نباشند که گناهان را انتشار دهند و اشاعه فاحشه کنند. خداوند درهای رحمتش را بروی اینان می گشاید و از ایشان عذاب سختش را برطرف می کند. ای مردم همانا روزگاری می آید که مردم فقط به اسم اسلام بی نیاز باشند و از اسلام خبری نباشد آن چنان که ظرف تنها به آنچه که در آن ریخته می شود بی نیاز باشد.40

به امید آنکه خداوند همة ما را از شرّ فتنه های آخرالزمان برهاند و از تمام ابتلائات این دوره سربلند بیرون آورد. انشاءالله

پی نوشت ها:

1. شیخ مفید، الإرشاد، ج 1، ص35.

2. نهج البلاغه، ترجمه محمد دشتی، خطبة 59.

3. علامه حلی ، الفین، ترجمه وجدانی، ص 953.

4. علامه حلی ، کشف الیقین فی فضائل أمیر المؤمنین(ع)، ص 84.

5. تهذیب اللغة، ج 14، ص 296؛ مقاییس اللغة، ج 4، ص 472.

6. النهایة، ج3، ص410.

7. سورة عنکبوت (29)، آیة 2.

8. سورة مائده (5)، آیة 49.

9. سورة بقره(2)، آیة 193.

10. سورة حدید (57)، آیة 14.

11. سورة انفال (8)، آیة 73.

12. سورة مائده (5)، آیة 41.

13. سورة نسا (4)، آیة 101.

14. سورة توبه (9)، آیة 47.

15. السنن الوارده، ص35.

16. فتن ابن حماد، ص28.

17. همان، ص39.

18. روضه کافی، ص58.

19. السنن الوارده، ص37.

20. تفسیر عیاشی، ج1، ص3.

21. سورة اعراف (7)، آیة 181.

22. تفسیر عیاشی، ج2، ص43.

23. بحارالانوار، ج24، ص146.

24. الامالی، ص212.

25. الصراط المستقیم، ج2، ص153.

26. نهج السعاده، ج3، ص427 و ص430.

27. فتن ابن حماد، ص34.

28. امالی طوسی، ج2، ص132؛ وسائل الشیعه.

29. فتن ابن حماد، ص123.

30. کنزالعمال، ج11، ص189.

31. کمال الدین، ص288.

32. الکافی، ج1، ص396.

33. المحاسن، ص262؛ بحارالانوار، ج52، ص131.

34. ر. ک: الدرالمنثور، ج2، ص227.

35. ر. ک: کمال الدین، ج2، ص654.

36. سورة زمر (39)، آیة 56.

37. سورة حدید (57)، آیة 21.

38. سورة هود (11)، آیة 113.

39. نهج السعاده، ج3، ص421.

40. إرشاد القلوب إلی الصواب، ج 1، ص 35.

نوشته روایت چهار فتنه آخر زمانی از منظر امام علی ع اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

آیت الله بهجت : در مورد طهارت یا نجاست پیرامون فرقه ضاله بهائیت و نیز معاشرت و تماس با آنها ، حکم به نجاست آنها کردند و فرمودند ، از معاشرت و تماس با آنها باید اجتناب کرد ، همچنین با معامله با بهائی ها فرمودند معامله با آنها مطلقا جایز نیست و تقویت آنها حرام است .

آیت الله نوری همدانی : از مراجع تقلید شیعه حکم پیروان فرقه ضاله بهائیت از نظر طهارت و نجاست را نجس و ازدواج با افراد این فرقه منحرف را جایز نمی داند.

آیت الله مکارم شیرازی : ایشان اعضای فرقه ضاله بهائیت از زمره مسلمین، خارج دانسته و هر گونه رابطه ای با آنها را حرام اعلام کردند و ارتباط با آنها را مقید به مواردی دانستند که امید ارشاد و هدایت آنها باشد.

آیت الله فاضل لنکرانی : نظر ایشان در مورد مسلمان یا کافر بودن بهائی ها،سلام کردن یا دست دادن،خرید و فروش به آنها ونیز سر صفره بهائی ها حاضر شدن و از غذای آنها خوردن چنین فرمودند

• بهائی ها مسلمان نمی با شند بلکه کافر و نجسند.
• سلام ابتدایی به آنها جایز نیست و در دست دادن به آنها باید مراقب احکام نجسی و پاکی باشید.
• فی حد نفسه با آنها معامله کردن مانعی ندارد،مگر اینکه باعث ترویج مذهب باطل آنها یا تضعیف مسلمانان باشد.
• غذای آنها نجس است و خوردن آن حرام است.

آیت الله صافی گلپایگانی : نظر ایشان در مورد پیروان فرقه ضاله بهایت از نظر طهارت و نجاست چگونه اند یا اجتناب از تماس با آنها لازم است فرمودند نجس هستند و اجتناب از آنها لازم است والله العالم،همچنین ایشان فرمودند فرقه بهائیت دینی ندارند و ضال و معضل هستند و نجس و کافر میباشند ازدواج با آنها حرام است و همچنیت تبلیغ و ترویج آنها حرام و جائز نیست.مومنین باید با شناخت کامل از عقاید حقه شیعه اثنا عشری دفاع نموده و خودشان را از شر مکائد شیطانی و دشمنان محافظت نمایند و مانع فعلیت و ترویج آنها شوند.والله العالم

نوشته نظر مراجع تقلید درباره معاشرت با افراد بهائی اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

آیین بهایی از ابتدای پیدایش در میان مسلمانان به عنوان یک انحراف اعتقادی (فرقه ضاله) شناخته شد. ادعای بابیت و سپس قائمیت و مهدویت توسط سید علی محمد باب با توجه به احادیث قطعی پذیزفته نبود.
فرقه بهائیه منشعب از فرقه بابیه است. بنیان گذار آیین بهائیت، میرزا حسینعلی نوری معروف به بهاءالله است و این آیین نیز نام خود را از همین لقب برگرفته است.
پدرش از منشیان عهد محمد شاه قاجار و مورد توجه قائم مقام فراهانی بود و بعد از قتل قائم مقام از مناصب خود برکنار شد و به شهر نور رفت. میرزا حسینعلی در ۱۲۳۳ در تهران به دنیا آمد و آموزشهای مقدماتی ادب فارسی و عربی را زیر نظر پدر و معلمان و مربیان گذراند.
پس‍ از ادعای بابیت توسط سید علی محمد شیرازی در شمار نخستین گروندگان به باب درآمد و از فعال ترین افراد بابی شد و به ترویج بابیگری، بویژه در نور و مازندارن پرداخت. برخی از برادرانش از جمله برادر کوچکترش میرزا یحیی معروف به «صبح ازل» نیز بر اثر تبلیغ او به این مرام پیوستند.
پس از اعدام علی محمد باب به دستور امیر کبیر، میرزا یحیی ادعای جانشینی باب را کرد. ظاهرا یحیی نامه هایی برای علی محمد باب نوشت و فعالیتهای پیروان باب را توضیح داد. علی محمد باب در پاسخ به این نامه ها وصیت نامه ای برای یحیی فرستاد و او را وصی و جانشین خود اعلام کرد.
برخی گفته اند این نامه ها توسط میرزا حسینعلی و به امضای میرزا یحیی بوده است و حسینعلی این کار و نیز معرفی یحیی به عنوان جانشینی باب را برای محفوظ ماندن خود از تعرض مردم انجام داده است و علی محمد در پاسخ به نامه ها میرزا یحیی را وصی خود ندانسته بلکه به او توصیه کرده که در سایه برادر بزرگتر خویش حسینعلی قرار گیرد. در هر حال، پس از باب عموم بابیه به جانشینی میرزا یحیی معروف به صبح ازل معتقد شدند و چون در آن زمان یحیی بیش از نوزده سال نداشت، میرزا حسینعلی زمام کارها را در دست گرفت.
امیر کبیر برای فرونشاندن فتنه بابیان از میرزا حسینعلی خواست تا ایران را به قصد کربلا ترک کند و او در شعبان ۱۲۶۷ به کربلا رفت؛ اما چند ماه بعد، پس از برکناری و قتل امیرکبیر در ربیع الاول ۱۲۶۸ و صدارت یافتن میرزا آقاخان نوری، به دعوت و توصیه شخص اخیر به تهران بازگشت.
در همین سال تیراندازی بابیان به ناصرالدین شاه پیش آمد و بار دیگر به دستگیری و اعدام بابیها انجامید و چون شواهدی برای نقش حسینعلی در طراحی این سوء قصد وجود داشت، او را دستگیر کردند. حسینعلی به سفارت روس ‍ پناه برد و شخص سفیر از او حمایت کرد. سرانجام با توافق دولت ایران و سفیر روس، میرزا حسینعلی به بغداد منتقل شد و بدین ترتیب بهاء الله با حمایت دولت روس از مرگ نجات یافت.
او پس از رسیدن به بغداد نامه ای به سفیر روس نگاشت و از وی و دولت روس برای این حمایت قدردانی کرد. در بغداد کنسول دولت انگلستان و نیز نماینده دولت فرانسه با بهاء الله ملاقات کردند و حمایت دولتهای خویش را به او ابلاغ کردند و حتی تابعیت انگلستان و فرانسه را نیز پیشنهاد نمودند. والی بغداد نیز با حسینعلی با احترام رفتار کرد و حتی برای ایشان مقرری نیز تعیین شد.
میرزا یحیی که عموم بابیان او را جانشین بلامنازع باب می دانستند، با لباس درویشی مخفیانه به بغداد رفت و چهار ماه زودتر از بهاء الله به بغداد رسید. در این هنگام بغداد و کربلا نجف مرکز اصلی فعالیتهای بابیان شد و روز به روز بر جمعیت ایشان افزوده می شد. در این زمان برخی از بابیان ادعای مقام «من یظهر اللهی» را ساز کردند.
می دانیم که علی محمد باب به ظهور فرد دیگری پس از خود بشارت داده بود و او را «من یظهر الله» نامیده بود و از بابیان خواسته بود به او ایمان بیاورند. البته از تعبیرات وی برمی آید که زمان تقریبی ظهور فرد بعدی را دو هزار سال بعد می دانسته است، بویژه آنکه ظهور آن موعود را به منزله فسخ کتاب بیان خویش ‍می دانسته است. اما شماری از سران بابیه به این موضوع اهمیت ندادند و خود را «من یظهره الله» یا «موعود بیان» دانستند.
گفته شده که فقط در بغداد بیست و پنج نفر این مقام را ادعا کردند که بیشتر این مدعیان با طراحی حسینعلی و همکاری یحیی یا کشته شدند یا از ادعای خود دست برداشتند.
آدمکشی هایی که در میان بابیان رواج داشت و همچنین دزدیدن اموال زائران اماکن مقدسه در عراق و نیز منازعات میان بابیان و مسلمانان باعث شکایت مردم عراق و بویژه زائران ایرانی گردید و دولت ایران از دولت عثمانی خواست تا بابیها را از بغداد و عراق اخراج کند. بدین ترتیب در اوایل سال ۱۲۸۰ ق . فرقه بابیه از بغداد به استانبول و بعد از چهار ماه به ادرنه منتقل شدند در این زمان میرزا حسینعلی مقام «من یظهر اللهی» را برای خود ادعا کرد و از همین جا نزاع اصلی و جدایی و افتراق در میان بابیان آغاز شد.
بابیهایی که ادعای او را نپذیرفتند و بر جانشینی میرزا یحیی صبح ازل باقی ماندند، ازلی نام گرفتند و پذیرندگان ادعای میرزا حسینعلی بهاءالله، بهائی خوانده شدند. میرزا حسینعلی با ارسال نوشته های خود به اطراف و اکناف رسما بابیان را به پذیرش آیین جدید فرا خواند و دیری نگذشت که بیشتر آنان به آیین جدید ایمان آوردند.
منازعات ازلیه و بهائیه در ادرنه شدت گرفت و اهانت و تهمت و افترا و کشتار رواج یافت و هر یک از دو طرف بسیاری از اسرار یکدیگر را باز گفتند. بهاء الله در کتابی به نام بدیع، وصایت و جانشینی صبح ازل را انکار کرد و به افشاگری اعمال و رفتار او و ناسزاگویی به او و پیروانش پرداخت. در برابر، عزیه خواهر آن دو در کتاب تنبیه النائمین کارهای بهاء الله را افشا کرد و یک بار نیز او را به مباهله فرا خواند. نقل شده است که در این میان صبح ازل برادرش بهاء الله را مسموم کرد و بر اثر همین مسمومیت بهاء الله تا پایان عمر به رعشه دست مبتلا بود.
سرانجام حکومت عثمانی برای پایان دادن به این درگیریها، بهاء الله و پیروانش را به عکا در فلسطین و صبح ازل را به قبرس تبعید کرد، اما دشمنی میان دو گروه ادامه یافت. بهاء الله مدت نه سال در قلعه ای در عکا تحت نظر بود و پانزده سال بقیه عمر خویش را نیز در همان شهر گذراند و در هفتاد و پنج سالگی در ۱۳۰۸ قمری در شهر حیفا از دنیا رفت.
میرزا حسینعلی پس از اعلام «من یظهره اللهی» خویش، به فرستادن نامه (الواح) برای سلاطین و رهبران دینی و سیاسی جهان اقدام کرد و ادعاهای گوناگون خود را مطرح ساخت. بارزترین مقام ادعایی او ربوبیت و الوهیت بود. او خود را خدای خدایان، آفریدگار جهان، کسی که «لم یلد و لم یولد» است، خدای تنهای زندانی، معبود حقیقی، رب ما یری و ما لا یری نامید. پیروانش نیز پس از مرگ او همین ادعاها را درباره اش ‍ ترویج کردند و در نتیجه پیروانش نیز خدایی او را باور کردند و قبر او را قبله خویش گرفتند.
گذشته از ادعای ربوبیت، او شریعت جدید آورد و کتاب اقدس را نگاشت که بهائیان آن را «ناسخ جمیع صحائف» و مرجع تمام احکام و اوامر و نواهی می شمارند. بابیهایی که از قبول ادعای او امتناع کردند، یکی از انتقاداتشان همین شریعت آوری او بود، از این رو که به اعتقاد آنان، نسخ کتاب بیان نمی توانست در فاصله بسیار کوتاهی روی دهد. بویژه آنکه احکام بیان و اقدس هیچ مشابهتی با یکدیگر ندارند؛ اساس بابیت، از بین بردن همه کتابهای غیر بابی و قتل عام مخالفان بود، در حالی که اساس ‍ بهائیت، «راءفت کبری و رحمت عظمی و الفت با جمیع ملل» بود. با این حال میرزا حسینعلی در برخی جاها منکر نسخ بیان شد.
مهم ترین برهان او بر حقانیت ادعایش، مانند سید باب، سرعت نگارش و زیبایی خط بود. نقل شده که در هر شبانه روز یک جلد کتاب می نوشت. بسیاری از این نوشته ها بعدها به دستور میرزا حسینعلی نابود شد. نوشته های باقیمانده او نیز مملو از اغلاط املایی، انشایی، نحوی و غیر آن بود. مهمترین کتاب بهاء الله «ایقان» بود که در اثبات قائمیت سید علی محمد باب در آخرین سالهای اقامت در بغداد نگاشت.
اغلاط فراوان و نیز اظهار خضوع بهاءالله نسبت به برادرش صبح ازل در این کتاب سبب شد که از همان سالهای پایانی زندگی میرزا حسینعلی پیوسته در معرض تصحیح و تجدید نظر قرار گیرد.
● بهائیه پس از بهاءالله
پس از مرگ میرزا حسینعلی، پسر ارشد او عباس افندی (۱۲۶۰-۱۳۴۰ هـ.ق) ملقب به عبد البهاء جانشین وی گردید.
البته میان او و برادرش محمد علی بر سر جانشینی پدر مناقشاتی رخ داد که منشاء آن صدور «لوح عهدی» از سوی میرزا حسینعلی بود که در آن جانشین خود را عباس‍ افندی و بعد از او محمد علی افندی معین کرده بود. در ابتدای کار اکثر بهائیان از محمد علی پیروی کردند، اما در نهایت عباس افندی غالب شد.
عبد البهاء ادعایی جز پیروی از پدر و نشر تعالیم او نداشت و به منظور جلب رضایت مقامات عثمانی، رسما و با التزام تمام در مراسم دینی از جمله نماز جمعه شرکت می کرد و به بهائیان نیز سفارش کرده بود که در آن دیار به کلی از سخن گفتن درباره آیین جدید بپرهیزند.
در اواخر جنگ جهانی اول، در شرایطی که عثمانیها درگیر جنگ با انگلیسیها بودند و آرتور جیمز بالفور، وزیر خارجه انگلیس در صفر ۱۳۳۶/ نوامبر ۱۹۱۷ اعلامیه مشهور خود مبنی بر تشکیل وطن ملی یهود در فلسطین را صادر کرده بود، مسائلی روی داد که جمال پاشا، فرمانده کل قوای عثمانی، عزم قطعی بر اعدام عبدالبهاء و هدم مراکز بهائی در عکا و حیفا گرفت. برخی مورخان منشاء این تصمیم را روابط پنهان عبدالبهاء با قشون انگلیس که تازه در فلسطین مستقر شده بود، می دانند.
لرد بالفور بلافاصله به سالار سپاه انگلیس در فلسطین دستور داد تا با تمام قوا در حفظ عبد البهاء و بهائیان بکوشد. پس از تسلط سپاه انگلیس بر حیفا، عبد البهاء برای امپراتور انگلیس – ژرژ پنجم – دعا کرد و از اینکه سراپرده عدل در سراسر سرزمین فلسطین گسترده شده به درگاه خدا شکر گزارد.
پس از استقرار انگلیسی ها در فلسطین، عبد البهاء در سال ۱۳۴۰ هـ.ق درگذشت و در حیفا به خاک سپرده شد. در مراسم خاکسپاری او نمایندگانی از دولت انگلیس حضور داشتند و چرچیل، وزیر مستعمرات بریتانیا، با ارسال پیامی مراتب تسلیت پادشاه انگلیس را به جامعه بهائی ابلاغ کرد.
از مهمترین رویدادهای زندگی عبدالبهاء، سفر او به اروپا و امریکا بود. این سفر نقطه عطفی در ماهیت آیین بهایی محسوب می گردد. پیش از این مرحله، آیین بهایی بیشتر به عنوان یک انشعاب از اسلام یا تشیع و یا شاخه ای از متصوفه شناخته می شد و رهبران بهائیه برای اثبات حقانیت خود از قرآن و حدیث به جستجوی دلیل می پرداختند و این دلایل را برای حقانیت خویش به مسلمانان و بویژه شیعیان ارائه می کردند. مهمترین متن احکام آنان نیز از حیث صورت با متون فقهی اسلامی تشابه داشت. اما فاصله گرفتن رهبران بهائی از ایران و مهاجرات به استانبول و بغداد و فلسطین و در نهایت ارتباط با غرب، عملا سمت و سوی این آیین را تغییر داد و آن را از صورت آشنای دینهای شناخته شده، بویژه اسلام دور کرد.
عبد البهاء در سفرهای خود تعالیم باب و بهاء را با آنچه در قرن نوزدهم در غرب، خصوصا تحت عناوین روشنگری و مدرنیسم و اومانیسم متداول بود، آشتی داد. البته باید توجه داشت که خود بهاء الله نیز در مدت اقامتش‍ در بغداد با برخی از غربزده های عصر قاچار مثل میرزا ملکم خان که به بغداد رفته بودند، آشنا شد.
همچنین در مدت اقامتش در استانبول با میرزا فتحعلی آخوند زاده که سفری به آن دیار کرده بود آشنا گردید. افکار این روشنفکران غربزده در تحولات فکری میرزا حسینعلی بی تأثیر نبود. نمونه ای از متأثر شدن عبد البهاء از فرهنگ غربی مسأله وحدت زبان و خط بود که یکی از تعالیم دوازده گانه او بود. این تعلیم برگرفته از پیشنهاد زبان اختراعی اسپرانتو است که در اوایل قرن بیستم طرفدارانی یافته بود، ولی بزودی غیر عملی بودن آن آشکار شد و در بوته فراموشی افتاد.
موارد دیگر تعالیم دوازده گانه عبارت است از: ترک تقلید (تحری حقیقت)، تطابق دین با علم و عقل، وحدت اساس ادیان، بیت العدل، وحدت عالم انسانی، ترک تعصبات، الفت و محبت میان افراد بشر، تعدیل معیشت عمومی، تساوی حقوق زنان و مردان، تعلیم و تربیت اجباری، صلح عمومی و تحریم جنگ. عبد البهاء این تعالیم را از ابتکارات پدرش قلمداد می کرد و معتقد بود پیش از او چنین تعالیمی وجود نداشت.
پس از عبد البهاء شوقی افندی ملقب به شوقی ربانی فرزند ارشد دختر عبد البهاء، بنا به وصیت عبد البهاء جانشین وی گردید. این جانشینی نیز با منازعات همراه بود، زیرا بر طبق وصیت بهاء الله پس از عبد البهاء باید برادرش محمد علی افندی به ریاست بهائیه می رسید. اما عبد البهاء او را کنار زد و شوقی افندی را به جانشینی او نصب کرد و مقرر نمود که ریاست بهائیان پس از شوقی در فرزندان ذکور او ادامه یابد.
برخی از بهائیان ریاست شوقی را نپذیرفتند و شوقی به رسم معهود اسلاف خود به بدگویی و ناسزا نسبت به مخالفان پرداخت. شوقی بر خلاف نیای خود تحصیلات رسمی داشت و در دانشگاه آمریکایی بیروت و سپس در آکسفورد تحصیل کرده بود.
نقش اساسی او در تاریخ بهائیه، توسعه تشکیلات اداری و جهانی این آیین بود و این فرایند بویژه در دهه شصت میلادی در اروپا و امریکا سرعت بیشتری گرفت و ساختمان معبدهای قاره ای بهائی موسوم به مشرق الاذکار به اتمام رسید. تشکیلات بهائیان که شوقی افندی به آن «نظم اداری امر الله» نام داد، زیر نظر مرکز اداری و روحانی بهائیان واقع در شهر حیفا در کشور اسرائیل که به «بیت العدل اعظم الهی» موسوم است، اداره می گردد.
در زمان حیات، شوقی از تأسیس این دولت حمایت کرد و مراتب دوستی بهائیان را نسبت به کشور اسرائیل به رئیس جمهور اسرائیل ابلاغ کرد.
بنابر تصریح عبد البهاء پس از وی بیست و چهار تن از فرزندان ذکورش، نسل بعد از نسل با لقب ولی امرالله باید رهبری بهاییان را بر عهده می گرفتند و هر یک باید جانشین خود را تعیین می کرد. اما شوقی افندی عقیم بود و طبعا پس از وفاتش دوران دیگری از دو دستگی و انشعاب و سرگشتگی در میان بهائیان ظاهر شد.
سرانجام همسر شوقی افندی، «روحیه ماکسول» و تعدادی از گروه ۲۷ نفری منتخب شوقی ملقب به «ایادیان امرالله» اکثریت بهائیان را به خود جلب و مخالفان خویش را طرد و بیت العدل را در ۱۹۶۳ تأسیس کردند. گروه ایادیان امرالله با کمک افراد منتخب بیت العدل که به «مشاورین قاره ای» معروف اند رهبری اکثر بهائیان را بر عهده دارند.
به موازات رهبری روحیه ماکسول، چارلز میس ریمی نیز ادعای جانشینی شوقی افندی را کرد و گروه «بهائیان ارتدکس» را پدید آورد که امروزه در آمریکا، هندوستان و استرالیا و چند کشور دیگر پراکنده اند.
عده ای دیگر از بهائیان به رهبری جوانی از بهائیان خراسان، به نام جمشید معانی که خود را «سماء الله» می خواند، گروه دیگری از بهائیان را تشکیل دادند که در اندونزی، هند، پاکستان و آمریکا پراکنده اند. بر طبق آمارهای بهائیان جمعیت آنان در سال ۲۰۰۲، پنج میلیون نفر تخمین زده می شود که البته این آمار اغراق آمیز است.
● آیینها و باورهای بهائیان
نوشته های سید علی محمد باب، میرزا حسینعلی بهاء الله و عبد البهاء، تا حدی نیز شوقی افندی ربانی، از نظر بهائیان مقدس است، اما کتب باب عموما در دسترس بهائیان قرار نمی گیرد و دو کتاب اقدس و ایفان میرزا حسینعلی نوری در نزد آنان از اهمیت خاصی برخوردار است.
تقویم شمسی بهائی از نوروز آغاز گشته به نوزده ماه، در هر ماه به نوزده روز تقسیم می شود و چهار روز (در سالهای کبیسه پنج روز) باقیمانده ایام شکرگزاری و جشن تعیین شده است. بهائیان موظف به نماز روزانه و روزه به مدت نوزده روز در آخرین ماه سال و زیارت یکی از اماکن مقدسه ایشان، شامل منزل سید علی محمد باب در شیراز و منزل میرزا حسینعلی نوری در بغدادند.
بهائیان همچنین به حضور در ضیافات موظف اند که هر نوزده روز یک بار تشکیل می گردد. در آیین بهایی نوشیدن مشروبات الکلی و مواد مضر به سلامت منع شده و رضایت والدین عروس و داماد در ازدواج ضروری شمرده شده است.
آیین بهایی از ابتدای پیدایش در میان مسلمانان به عنوان یک انحراف اعتقادی (فرقه ضاله) شناخته شد. ادعای بابیت و سپس قائمیت و مهدویت توسط سید علی محمد باب با توجه به احادیث قطعی پذیزفته نبود. ویژگیهای مهدی در احادیث اسلامی به گونه ای تبیین شده که راه هرگونه ادعای بیجا را بسته است.
در احادیث ادعای بابیت امام غایت به شدت محکوم شده است. ادعای دین جدید توسط باب و بهاء الله با اعتقاد به خاتمیت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله که توسط همه مسلمانان پذیرفته شده است، سازگار نبود. از این رو علی رغم تبلیغات گسترده، بهائیان در میان مسلمانان و شیعیان جایگاهی نیافتند.
تاریخ پر حادثه رهبران بهائی، نادرست درآمدن پیشگویی های آنان و منازعات دور از ادب از یکسو و حمایتهای دولتهای استعماری در مواضع مختلف از سران بهایی و بویژه همراهی آنان با دولت اسرائیل از سوی دیگر، زمینه فعالیت در کشورهای اسلامی، خصوصا ایران را از بهائیان گرفت.
مؤلفان بسیاری در نقد این آیین کتاب نوشتند. علمای حوزه های علمیه شیعه و دانشگاه الازهر و مفتیان بلاد اسلامی جدا بودن این فرقه از امت اسلامی را اعلام داشتند و آنان را مخالفان ضروریات اسلام معرفی کردند. بازگشت برخی مقامات و مبلغان بهائی از این آیین و افشای مسائل درونی این فرقه نیز عامل مهم فاصله گرفتن مسمانان از این آیین بوده است.
منبع : سایت خبری تحلیلی شیعه نیوز

نوشته تاریخچه فرقه ضاله بهائیت اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

چگونگی تاسیس صهیونیسم

منطقه ای که اینک بین کشورهای سوریه، اسرائیل غاصب، و پادشاهی اردن تقسیم شده است تا پیش از جنگ جهانی اول بخشی از امپراطوری بزرگ عثمانی بود،که سوریه نامیده می شد. از سال 1914 که ناقوس جنگ جهانی اول به صدا درآمد دولت عثمانی تصمیم گرفت در کنار دولت آلمان وارد جنگ شده و با نیروهای انگلستان و فرانسه درگیرگردد. در این نبردها نیروهای مشترک انگلیس و فرانسه در فلسطین و سوریه بر نیروهای عثمانی غالب گشتند موفقیتهای ژنرال Allomby انگلیسی در عربستان در کنار ضعف امپراتوری عثمانی موجب امضای قرارداد متارکه جنگ در 30 اکتبر 1918 در ‹‹ موردوس›› توسط دولت عثمانی گردیدکه متعاقب آن قسطنطنیه به اشغال متفقین درآمد. واضح بود که در این زمان کشورهای فرانسه و انگلیس تصمیم بر تجزیه امپراطوری عثمانی گرفته‌اند. بر همین اساس بریتانیا و فرانسه طبق قراداد‹‹ سایکس- پیکو›› ضمن تقسیم متصرفات دولت عثمانی در خاورمیانه، دو بخش آن را در شرق مدیترانه و بین النهرین میان خود تقسیم کردند. فرانسه، سوریه فعلی و لبنان را حق انحصاری خود شمرد و بریتانیا فلسطین و عراق را تحت قیمومیت خود گرفت. سرانجام در 10 اوت 1920 دولت عثمانی پیمان‹‹ سـور›› کــه مقــرر می داشت؛ مناطق عرب نشین تحت سلطه عثمانی نظیر؛ الجزایر، فلسطین، لبنان، سوریه، اردن و عراق می بایست تحت قیمومیت دولتهای انگلیس و فرانسه درآید را پذیرفت.

اگر بخواهیم به چگونگی تشکیل رژیم اسرائیل بپردازیم، باید کمی به عقب برگشته و مروری به وقایع گذشته داشته باشیم. پس از آنکه تلاشهای یهودیانی همچون جوزف نونفردافوسکا در جزیره کوراکائو در سال 1621 و سورنیام در سال 1654 و فعالیت دیوید نانسی درگویان فرانسه به سال 1659 برای تشکیل یک مهاجر نشین یهودی با شکست مواجه شد، در اوایل قرن نوزدهم میلادی دو سازمان، جهت مطالعه و بررسی فلسطین درکشور انگلیس تشکیل گردید.یکی از این دو سازمان ‹‹انجمن کتاب مقدس›› بودکه درسال 1802 تاسیس گردید و هدف خود را انتشار متون مقدس یهود در داخل وخارج کشور انگلیس اعلام نمود. سازمان دیگر‹‹کانون فلسطین›› نام داشت که در سال 1805 با هدف گسترش آگاهی نسبت به وضعیت جغرافیایی، تاریخ طبیعی و آثار باستانی فلسطین با بهره گیری از نوشته ها و مطالب کتاب مقدس تاسیس گردید. شعارکانون فلسطین این بود که هیچ کشور و سرزمین دیگری به اندازه فلسطین برای ما دارای اهمیت نیست و هیچ کشور و سرزمینی به اندازه فلسطین به توضیح و تشریح عاجل نیاز ندارد.

در سال 1865 انجمن دیگری با نام ‹‹ صندوق پژوهش فلسطین›› با هدف کمک به پژوهش های علمی سازمان یافته در زمینه های مختلف مربوط به سرزمین مقدس (فلسطین) شکل گرفت و از همان ابتدا جمعی از مسیحیان و یهودیان به حمایت از این صندوق پرداختند.

اولین و برجسته ترین صهیونیستهای این دوره ولتوپینکسر و تئودور هرتزل هستند که علاوه بر این معروف‌ترین موعظه گران یهودی ایجاد دولت اسرائیل در فلسطین نیز به شمار می‌روند. پینکسر نویسنده ای بود که‹‹ نهضت عشاق صهیون›› را پایه گذاری کرد. این نهضت از مهاجرت به فلسطین حمایت کرده و رنجهای یهودیان در روسیه تزاری را افشاء می کرد. این نهضت به تدریج در روسیه، لهستان، رومانی و انگلستان فعالیت خویش را آغاز و در فلسطین نیز ارگانهایی برای خرید زمین به وجود آورد.

در این زمان دولت عثمانی برای مقابله باخطر این نهضت، اقامت یهودیان در فلسطین را ممنوع اعلام کرد. پس از این واقعه در نهضت عشاق صهیون که افرادش در سراسر اروپا فعالیت داشتند، سه گرایش عمده به وجود آمد. یک گرایش از فعالیت عملی در فلسطین وتاسیس مستعمره های یهودی نشین دراین منطقه به طرق مختلف طرفداری می کرد که رهبری این گروه را ‹‹ لیلین بلوم›› به عهده داشت. گرایش دوم که ‹‹ فرزندان موسی›› نامیده می شدند از فعالیت فرهنگی در میان یهودیان جهان طرفداری می کردند و رهبری آنها را‹‹واحد حایم›› بر عهده داشت. در نهایت گرایش سوم که به وسیله صهیونیست های مذهبی اداره می شد ‹‹ عشق به صهیون›› را تبلیغ می کرد.

در سال 1880 در روسیه نهضت دیگری به نام (Bilu) آغاز به کار نمودکه صهیونیستهای طرفدار این نهضت

‹‹ پیشتازان بیلو›› لقب گرفتند. آنان اولین کسانی بودند که پس از مهاجرت به فلسطین در سالهالی 1882 تا 1884 نخستین دهکده ها و مستعمره های یهودی نشین را به وجود آوردند. واژه بیلو(Bilu) از کلمات اول جمله عبری ‹‹خانه یعقوب، بیا به آنجا برویم›› گرفته شده است. یکی از عمده وظایف جنبش بیلو، تبلیغ و اشاعه تفکر صهیونیسم بین دانشگاهیان، قشر متوسط و کارگران به ویژه در میان تجمع مهاجران در مرزهای فلسطین بود. اولین سند مکتوب در این زمینه در سال 1882 توسط طرفداران این نهضت با نام‹‹ بیانیه بیلو›› در روسیه منتشر شد. این بیانیه، یهودیان سراسر جهان را برای تحقق وعده الهی، بازگشت به سرزمین پدری و تشکیل موطن یهود در اورشلیم تشویق می کرد.

در سال 1879 کنگره ‹‹ بال›› به ریاست تئودورهرتزل روزنامه نگار و نویسنده مجاری تبار و موسس صهیونیسم سیاسی مدرن در سوئیس بر پا گردید. در این کنگره، هدف صهیونیسم مبتنی بر ایجاد یک کشور یهودی در فلسطین به طور رسمی علنی شد. کنگره بال در اعلامیه چهار ماده ای خود، برتسریع مستعمره کردن فلسطین توسط یهودیان،گردآوری یهودیان جهان در فلسطین، جلب نظرحکومت وقت عثمانی و کسب رضایت این دولت برای مستعمره سازی سرزمین فلسطین تاکید داشت. یکی از دست آوردهای مهم کنگره بال ارائه برنامه های عملی و فراهم نمودن اسباب و ملزومات تحقق اهداف این کنگره یعنی ایجاد ‹‹ سازمان››، ‹‹استعمار›› و ‹‹مذاکره›› بود.

‹‹ سازمان›› برای جنبش صهیونیستی اولویت اول را داشت زیرا در صورت فقدان یک ساختار شبه دولتی، فعالیتهای صهیونیست ها شکل منسجم به خود نمی گرفت. به همین دلیل یک نهاد شبه دولتی به نام ‹‹ سازمان جهانی صهیونیسم›› تاسیس گردید. سازمان مذکور همچنین دارای انجمن های محلی،‌کنگره شورای عمومی و هیات اجرایی بود. استعمار نیز، ابزار و نهادهای لازم برای مستعمره کردن فلسطین را به وجود می آورد به این نحو که‹‹ تراست مستعمراتی یهود›› و‹‹ کمیسیون استعمار›› در سال 1898،‹‹ صندوق یهود›› در سال 1901 ‹‹‌اداره فلسطین›› و‹‹ شرکت توسعه سرزمین فلسطین›› در سال 1908 به عنوان مهمترین ابزارهای صهیونیست ها برای استعمار فلسطین شکل گرفت.

در سال 1909 ‹‹ جامعه نگهبان›› که به آن در زبان عبری ‹‹ هاشومر››گفته می شد به وسیله مهاجران روسی و با هدف تامین امنیت مستعمره های صهیونیستی در منطقه جلیله و جودیه( درکرانه باختری فعلی) ایجاد گردید. این گروه توانست متخصصین و ابزار مدرن کشت برای توسعه زراعت در زمینهای خریداری شده را از اروپا وارد کند.

برای کوتاه کردن کلام و تکمیل بحث باید اذعان نمود که ظهور صهیونیسم در واقع حاصل تلاش بورژوازی یهود برای در اختیار گرفتن یهودیان جهان و همبستگی با قدرتهای بزرگ بود. اگرچه تئودورهرتزل، رهبر نهضت صهیونیسم با نوشتن کتاب‹‹ دولت یهود›› مساله بازگشت یهودیان به ارض موعود و ایجاد کشور اسرائیل را به طور رسمی مطرح می کرد، ولی او بیشتر خواهان استعمار یک سرزمین بود. بر همین اساس وی صهیونیسم را به عنوان یک مکتب ناسیونالیستی- استعماری معرفی کرد. هدف هرتزل از استعمار و ناسیونالیسم فقط سرزمین فلسطین نبود بلکه او برای این هدف سرزمین های دیگری از جمله موزامبیک و‌کنگوی بلژیک را نیز مد نظر داشت. همفکران دیگر او همچون مارکس نورد و شائیم وایزمن به آفریقا و اوگاندا نظر داشتند در حالیکه از سوی استعمار پیر انگلیس نیز سرزمینهای دیگری چون آرژانتین، قبرس، صحرای سینا و اوگاندا پیشنهاد می‌گردید. سرانجام سازمان جهانی صهیونیسم در سال 1905 – یک سال پس از مرگ تئودورهرتزل – فلسطین را برای اسکان دائم یهودیان جهان برگزید.

مذاکره تئودورهرتزل، برای تسلط بر فلسطین، بیرون کشیدن آن از سیطره دولت عثمانی و قانونی نمودن حاکمیت خود بر دیگر نواحی آفریقا وخاورمیانه با دول استعماری غرب، نظیر؛ بریتانیا، پرتغال و ایتالیا از کنگره بال در 1897 تا زمان مرگش در سال 1904 ادامه داشت. قصد اصلی وی از این همه مذاکره، به دست آوردن مجوز(منشور) از سلطان عثمانی یا قدرتهای استعماری اروپا، برای تصاحب فلسطین یا نقاط دیگر بود به نحویکه این امر از تضمین حقوق عمومی و بین المللی نیز برخوردار گردد. او و همفکرانش را ‹‹ منشور گرا›› می نامند زیرا معتقد بودند قبل از دریافت منشور از دولت عثمانی و کسب مجوز برای استعمار فلسطین و ایجاد یک هویت مستقل در این سرزمین، نباید کار عملی برای مستعمره سازی انجام پذیرد. اما در مقابل‹‹ صهیونیست های عمگرا›› معتقد بودند برای مستقر شدن در سرزمین فلسطین به کسب اجازه مقامات عثمانی نیازی نمی باشد. به همین دلیل درکنگره هشتم صهیونیسم در سال 1907 طرحی از سوی وایزمن ارائه و تصویب شد که آنرا ‹‹ صهیونیسم ترکیبی›› نامیدند. طرفداران این طرح را عملگرایان تشکیل می دادند. آنان خواستار رخنه تدریجی در فلسطین به شیوه ای سازماندهی شده بودند که باعث ایجاد مستعمره های پر رونق و فعال یهودی در فلسطین گردد. در اینصورت این مستعمره ها به تدریج به هسته های اصلی جامعه صهیونیستی تبدیل شده و برای صدور منشور نیز به دولت عثمانی فشار وارد می آورند. بعد از خاتمه کنگره هشتم ‹‹ نهاد اداره فلسطین›› برای ارائه اطلاعات و راهنمایی ساکنان مستعمره های یهودی نشین و سازماندهی آنان تاسیس گردید. در سال 1913 در کنگره یازدهم وایزمن به عنوان رئیس کمیته دایمی سازمان جهانی صهیونیسم انتخاب و بطور عملی رهبری جنبش صهیونیستی را در دست گرفت.

به تدریج کار سازمان یافته و هماهنگ صهیونیست های عملگرا و سادگی و بی خبری اعراب منطقه، فلسطین را آبستن بحرانی نمودکه صلح و آرامش منطقه را برای همیشه از بین برد. برنامه های شریف مکه و سرهنری مک ماهون کمیسر عالی بریتانیا در قاهره، در سالهای 1916-1915 اولین نشانه های فریب خوردن اعراب و اعتماد به قدرتهای استعماری بود. انگلستان در مقابل وعده استقلال و تشکیل یک دولت یا خلافت عربی در ممالک و اراضی شام و فلسطین و شبه جزیره عربستان، اعراب را وادارکرد اسلحه برگیرند و در راستای منافع بریتانیا، امپراطوری بیمار عثمانی را از درون مضمحل و نابود کنند. همزمان با این توافق پنهانی اعراب و بریتانیا علیه دولت عثمانی، در لندن پایتخت بریتانیا، به طور مخفیانه و پوشیده همچون سایر عملکرد صهیونیست ها، گفتگوهای پنهانی برای تهیه و تنظیم ‹‹ اعلامیه بالفور›› جهت تاسیس دولت یهود در سرزمین فلسطین جریان داشت. از سوی دیگر نمایندگان بریتانیا و فرانسه توافق های پنهانی خود برای تفکیک ممالک عربی در مدیترانه شرقی را آغاز کرده بودند.

صدور‹‹ اعلامیه بالفور›› جهت تاسیس دولت یهود در دوم نوامبر 1917 و فاش شدن توافق سایکس – پیکو در بیست و سوم نوامبر همان سال که بر اساس آن سرزمینهای عربی تحت سلطه عثمانی به قیمومیت دولتهای انگلیس و فرانسه درمی آمد می بایست موجب بیداری اعراب و تغییر راهبرد آنها در مقابل بریتانیا و فرانسه می گردید اما تنها موجی از اعتراض و گلایه را برانگیخت. در نهایت نیز این اعتراضات با اظهارات به اصطلاح اطمینان بخش بریتانیا خیلی زود فروکش نمود. در همین راستا بسیار جالب خواهد بود که بدانیم سی سال پس از این واقعه یعنی در سال 1948 زمانی که ارتشهای عرب برای آزاد کردن فلسطین وارد جنگ با ارتش صهیونیستی گردیدند فرماندهی بسیاری از واحدهای نظامی اعراب را افسران انگلیسی برعهده داشتند!

از نوامبر 1917 که لرد بالفور، وزیر امور خارجه انگلستان ‹‹ اعلامیه بالفور›› را در تایید جنبش صهیونیسم اعلام کرد، تا خاتمه قیمومیت انگلستان بر فلسطین در 15 مه 1948 وقایع و حوادث گوناگونی بر فلسطینیان ساکن در این سرزمین و نیز برای یهودیان مقیم در کشورهای مختلف جهان به وقوع پیوست. اگر حوادث و وقایع این دوران را به دقت موشکافی و بررسی نماییم، خیانت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های آشکار و دستهای آلوده رهبران جنبش صهیونیسم را در آن به روشنی ملاحظه می نماییم. هدف اساسی آنان از این اقدامات نه نجات زندگی یهودیان، بلکه ایجاد دولت یهود در سرزمین فلسطین بود. نخستین رهبر دولت اسرائیل‹‹بن گوریون›› در روز 7 دسامبر 1938 در برابر رهبران صهیونیستی حزب کارگر، به صراحت و بدون هیچ ملاحظه ای اعلام کرد:

‹‹ اگر می دانستم که می توان کودکان یهودی آلمان را با آوردنشان به انگلستان نجات داد، یا تنها نیمی از آنان را با انتقالشان به ارض اسرائیل حفظ کرد، راه حل دوم را انتخاب می کردم. زیرا ما باید نه فقط زندگی این بچه ها، بلکه تاریخ ملی اسرائیل را هم به حساب آوریم. ›› تئودورهرتزل، موسس صهیونیسم سیاسی مدرن در خاطراتش می نویسد: ‹‹ یهود ستیزان مطمئن ترین دوستان ما و کشورهای یهود ستیز متحدان ما خواهند شد.››

از دیگر وقایعی که قبل از روی کار آمدن رژیم صهیونیستی در فلسطین قابل توجه است قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در29 نوامبر 1947‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌پیرامون طرح کمیته فلسطین برای تقسیم آن به دو منطقه؛ یکی تحت حکومت یهودیان و دیگری تحت حکومت فلسطینیان بود.‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ طبق این طرح فلسطین به دو بخش تقسیم می شد، قدس و پیرامون آن نیز تحت نظارت بین المللی باقی می ماند. این طرح در 29 نوامبر 1947 با 33 رای موافق در برابر 13 رای مخالف در سازمان ملل به تصویب رسید. مصوبه فوق می بایست تا اول اکتبر 1948 به اجرا درمی آمد اما صهیونیست ها با حمله به اعراب فلسطینی، بسیاری از مواضع آنان مانند طبریه، یافا، حیفا و صفه را به قلمروخود افزودند و محدوده 57 درصدی تصویب شده خود را به 80 درصد سرزمین فلسطین گسترش دادند.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تاسیس رژیم صهیونیستی اسرائیل

با پایان یافتن قیمومیت انگلستان بر فلسطین در 15 ماه مه 1948 تمامی ارگانهای فلسطینی در اثر یورشهای پی در پی نیروهای ارتش یهودی که در سال 1939 طبق برنامه ‹‹بیلت مور›› ایجاد شده بود نابودگردید. از نیروهای نظامی و شبه نظامی یهودیان در فلسطین، قبل از پایان یافتن کنترل انگلستان برآن می توان به سازمانهای نظامی همچون‹‹ هاشومیر(نگهبا‌نا‌ن)››، ‹‹ هاگانا (سازمان دفاع یهودی)››، ‹‹ پالماخ ( نیروهای هجومی)››،‹‹ ارگون (سازمان نظامی ملی)›› و ‹‹ لیجی(رزمندگان راه آزادی)›› اشاره کرد.

یهودیان ساکن در فلسطین، بر سرزمینهایی که سازمان ملل به آنها اختصاص داده بود مسلط شده شورایی حکومتی مرکب از 38 عضو و یک کابینه 13 نفره ایجاد کردند که دیوید بن گوریون همزمان مقام نخست وزیری و وزارت دفاع آن را برعهده‌گرفت. حکومت موقت در 14 مه 1948 استقلال و تاسیس اسرائیل را اعلام کرد. بن گوریون در نطق خود بر ارتباط تاریخی قوم یهود با فلسطین در دوران باستان اشاره کرد و تاسیس اسرائیل بر اساس قطعنامه تقسیم 29 نوامبر 1947در مجمع عمومی سازمان ملل را تحقق وعده الهی برای بازگشت یهودیان به ارض موعود توصیف نمود. وی دروازه های اسرائیل را بر روی مهاجران جدید همه جهان باز اعلام کرد و خواهان صلح با همسایگان عرب شد!

بن گوریون بعد از تشکیل دولت اسرائیل تمامی ارگانهای نظامی را به صورت سازمان و تشکیلات نظامی در آورد و با دستور وی، این ارتش به صورت سازمانی مدون زیر نظر دولت و جدای از تصمیم گیریهای سیاسی آغاز به کار کرد. با علنی شدن ایجاد دولت اسرائیل، اعراب به یک باره علیه یهودیان شوریدند و نیروهای نظامی و چریکی با هدف درهم کوبیدن اسرائیل از سراسر جهان عرب به سوی فلسطین سرازیر شدند. بدین ترتیب اولین جنگ اعراب و اسرائیل با پیروزیهای اولیه اعراب آغاز گردید. اما سرانجام با حمایت ایالات متحده از اسرائیل و نیز با فشار دول قدرتمند دیگر و بوسیله شورای امنیت سازمان ملل متحد، طرفین متخاصم در تاریخ دوم ژوئیه 1948 به آتش بس رضایت دادند. در دوره فترتی که با آتش بس آغاز گردید، دولت اسرائیل توانست مقادیر متنابهی سلاح و مهمات خریداری نماید. در مقابل اعراب منطقه به خاطر فشار و نفوذ یهودیان بر آمریکا و انگلیس، نتوانستند مجهز به سلاح هایی بیشتر و یا مدرن‌تر‌گردند. در هشتم ژوئن 1948 با شکستن آتش بس اول، جنگ دوباره آغاز گردید. با شروع نبرد کشورهای کوچک عربی نه تنها شکست را متحمل شدند بلکه اراضی وسیعی نیز به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد. بدین ترتیب دولت اسرائیل عملا تاسیس شد و توانست در جنگی زود هنگام اعراب را شکست داده موقعیت خود را مستحکم نماید.

استراتژی اسرائیل

سیاست صهیونیسم از بدو ورود یهود به فلسطین در سال 1907 تاکنون بر پایه نظامی گری و خشونت استوار گردیده است. برای مثال ده تن از یهودیانی که در سال 1907 در یافا برای رسیدن به اهداف یهود هم قسم شده بودند تحت گروه ‹‹ پارژیورا›› پرچمی برافراشتند با این شعار‹‹یهود با آتش وخون نابود شد و با آتش وخون بار دیگر قیام خواهد کرد››. در واقع همین شعار اساس پیشرفت ارتش اسرائیل در مراحل گوناگون، ایجاد ارتباط آن با روند مهاجرت یهودیان و تقویت از طریق جذب نیروهای تازه محسوب می شود.

ازجمعیت پنج میلیون نفری اسرائیل تقریبا 645 هزار نفر آن نظامی (141 هزار نفر سرباز عادی و 504 هزار نفر نیروی ذخیره) و حدود 135 هزار نفر شبه نظامی هستند که دارای کد نظامی، یگان و آموزش های دوره ای می‌باشند.

پتانسیل های میلیتاریستی اسرائیل از مهمترین عناصر حفظ بقا و حیات این رژیم به حساب می آید. قبل از تشکیل رژیم اسرائیل سازمانهای نظامی و شبه نظامی گوناگونی در فلسطین تشکیل شد که وظیفه آنها حفظ شهرک های یهودی نشین در مقابل حملات مقاومت فلسطین و هجوم به روستاهای اعراب بود. برخی از این گروهها چون ‹‹هاگانا›› و‹‹ پالماخ›› از حمایت لجستیکی و آموزشی افسران انگلیسی نیز برخوردار بودند.

جامعه اسرائیل یک جامعه کاملا نظامی است که کلیه یهودیان در آن ملزم به گذراندن دوره خدمت اجباری نظام می باشند. این رژیم با توجه به موقعیت خاص جغرافیای نظامی و سیاسی سرزمین فلسطین، سیاست های خاص وخشک نظامی را سرلوحه خود قرار داده است. به گفته موشه دایان، اسرائیل دارای سیاست خارجی نمی باشد بلکه سیاست دفاعی را در اولویت قرار داده است. این امر به معنی ارجحیت اهداف امنیت ملی بر اهداف سیاست خارجی برای بقا و حفظ موجودیت اسرائیل می باشد.

درکشورهای مختلف جهان عمدتا استراتژی ملی، استراتژی های نظامی راکنترل کرده و عملکرد نظامی بخشی از یک استراتژی ملی فراگیر می باشد. در رابطه با اسرائیل این موضوع صدق نمی کند زیرا تحت تاثیر عوامل مختلف این دو سطح از استراتژی با یکدیگر ادغام شده و یک استراتژی نظامی بزرگ، سیاست و دولت این کشور را فرا گرفته است.

عناصری چون؛ ماهیت غیر بومی و مهاجرت، عدم مشروعیت قانونی حاکمیت بر سرزمین، ترس از نابودی و نبود عمق استراتژیک، ضعف و نقصان نیروی انسانی یهود در برابر نیروی انسانی اعراب و نکته مهمتر تسخیر سیاست به وسیله نظامیان، باعث شده استراتژی کلان اسرائیل به شکل نظامی در آمده و به واقع یک استراتژی کاملا نظامی بر اندیشه و عمل دولت حاکم گردد.

نوشته تاریخچه شکل گیری صهیونیسم اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.