بازخوانی روند اشغال فلسطین، به تلاش های فرانسه و برخی از سیاسیون صهیونیست برای تصاحب سرزمین فلسطین و ایجاد کشور اسرائیل اشاره شد.

در بخش دوم به افزایش نارضایتی‌ها در سرزمین عثمانی و پس از آن جنگ جهانی اول و نیرنگ انگلیس به اعراب برای عدم ورود به جنگ زد و پس از آن با صهیونیست‌ها پای میز مذاکره نشست، اشاره می‌شود.

فساد اداری، خودکامگی حکام، یورش استعمارگران به کشورهای اسلامی و نفوذ عوامل یهودی و مسیحی در دستگاه اداری، پس از چندی زنگ خطر فروپاشی خلافت عثمانی را به صدا در آورد و سرانجام پس از کودتای کمیته «‌اتحاد و ترقی‌» در سال 1908 م‌. اهرمهای قدرت از دست سلطان عبدالحمید خارج و به کمیته مذکور واگذار شد. سیاستی که این کودتاگران در پیش گرفتند، براساس تقویت نژاد ترک و احیای مجدد «پان ترکیسم» استوار بود؛ براساس نحوه حکومت‌داری این حزب، اعراب دیگر زیر سلطه خلافت اسلامی نبودند و تحت سیطره ترکان در آمدند زیرا از نظر ترکان کمیته اتحاد و ترقی “عثمانی” یعنی ترک، و سیاست “عثمانی کردن” یعنی سرکوب نژادهای غیر ترک به وسیله ترکها و از بین بردن آنها.

یهودیان در اواخر حکومت سلطات عبدالحمید، از طریق نفوذ در محافل ماسونری و رخنه در صفوف ترکهای جوان‌ نقش عمده‌ای در کودتای کمیته اتحاد و ترقی علیه سلطان عبدالحمید ایفا کردند. مردم در آن زمان مردم در تفسیر ماهیت این کودتا می گفتند: “این کودتا بیشتر یهودی است تا ترکی”. سفیر انگلیس در ترکیه در یاداشتی که در اوت 1910 م. ‌به وزیر خارجه دولت متبوعش ارسال کرده، در اینباره نوشته “به نظر می‌رسد که تشکیلات داخلی کمیته اتحاد و ترقی آمیزه‌ای از همسویی یهودیان و ترکان باشد … اینک یهودیان از موضع قدرت در دستگاه اداری دولت مسلط شده‌اند و با تشویق خط‌مشی قوم‌گرایی ترکی، قصد دارند بیش از بیش بر مراکز نفوذ خود بیفزایند”.

از جمله اسناد گویایی که همدستی یهودیان و کمیته اتحاد و ترقی در راه خدمت به اهداف یهودیان و چشم‌داشت‌های نامشروعان را افشا می‌کند، نامه‌ای است که سلطان عبدالحمید در سال 1911‌م. به شیخ نوشته و در آن گفته بود، “علت خلع وی از سلطنت توسط کمیته اتحاد و ترقی، اصرار آنان بر موافقت با تاسیس میهن قومی یهود در سرزمین مقدس (فلسطین ) بود” که سلطان ضمن رد آن، به آنان گفته بود:‌”اگر به اندازه سطح کره زمین به من طلا بدهید‌، به این امر رضایت نخواهم داد”.

در زمان روی کار آمدن اتحاد و ترقی، صهیونیستها بدون اتلاف وقت، از اوضاع پیش آمده حداکثر بهره‌برداری را به عمل آوردند. آنها در سایه حمایت‌های رژیم تازه (کمیته اتحاد و ترقی)، دفتری به نام «دفتر فلسطین» در قسطنطیه تأسیس کردند تا امتیازات بیشتری از حکومت عثمانی گرفته، برای پیشبرد اهداف صهیونیسم تایید لازم را کسب و مقدمات خرید اراضی از اعراب را فراهم کنند.

نیاز مالی؛ عامل فروش زمین به یهودیان

در حالی که اعراب به مقاومت در برابر تحریکات صهیونیستها و همدستان آنان (کمیته اتحاد و ترقی) ادامه می‌دادند، ناگهان در تابستان 1912‌م. «اتحاد و ترقی» از دولت کناره‌گیری کرد و حزب «آزادی و ائتلاف» که در تریبون‌های رسمی و همواره خطر صهیونیسم را گوشزد می‌کرد و اتحادی‌ها را به همدستی با صهیونیست‌ها متهم می‌کرد، بر اریکه قدرت تکیه زد. لیکن حقیقت تلخ آن بود که اراضی فروخته شده به یهودیان در طی حاکمیت سه ماهه کابینه ائتلافیون به مراتب بیش از اراضی فروخته شده به یهودیان در دوران سه ساله مسامحه‌کاریهای کارمندان دولت اتحاد و ترقی بود. علت این امر، نیاز مالی شدید دولت «آزادی و ائتلاف» برای رفع احتیاجات خزانه تهی دولت پس از جنگ‌های بالکان بود. لذا مذاکرات محرمانه میان دولت «آزادی و ائتلاف» و صهیونیستها برای فروش زمینهای اعیانی در فلسطین و سوریه آغاز شد. دیری نپایید که دولت «اتحاد و ترقی» در 1913 م.‌ بار دیگر به قدرت رسید و با لغو محدودیت مهاجرت یهودیان، این بار عنایت و لطف بسیاری نسبت به صهیونیستها ابراز کرد. در مارس 1914‌م. ‌نیز محدودیت تمکل اراضی در فلسطین برای یهودیان لغو شد.

اما ماه عسل صهیونیست‌ها و ترکان عثمانی زیاد به درازا نکشید زیرا یهودیان که همواره بنا به اقتضای منافعشان رنگ عوض می‌کردند، در جنگ جهانی اول در کنار متفقین، علیه عثمانی‌ها موضع گرفتند و به حمایت از متفقین پرداختند. اتحادی‌ها (کمیته اتحاد و ترقی) نیز در قبال صهیونیست‌ها تغییر موضع دادند. جمال پاشا فرمانده سپاه چهارم، طی فرمانی در مه 1916‌م. برافراشتن پرچم صهیونیستم و نصب هرگونه پلاکاردی به زبان عبری را منع و تمامی تمبرها و کاغذهای مخصوص حرکت صهیونیستی را مصادره کرد‌!! علاوه بر این، وی با اعلام انحلال تمامی نهادها و ارگان‌های یهودی در فلسطین، پاسداران مستعمرات یهودی را خلع سلاح کرد. در بیانیه دولت تصریح شد که دولت این تصمیمات را بر اساس اطلاعات به دست آمده از توطئه‌چینی برخی عناصر صهیونیستی جهت تشکیل کشور یهودی در فلسطین اتخاذ کرده است. در نتیجه این اقدامات، شمار زیادی از یهودیان به مصر مهاجرت کردند و از شدت موج فزاینده مهاجرت یهودیان به فلسطین کاسته شد.

تلاش استعمار برای ترویج فساد در بین جوانان

استکبار هرجا که بخواهد قدم بگذارد و به چپاول منابع یک کشورو غارت اموال آن دست یازد، نخست تلاش در ایجاد تفرقه و جدایی در آحاد مردم دارد. و در مرحله دوم سعی در به فساد و تباهی و بی‌بند و باری جوانان آن سرزمین دارد. در قضیه فلسطین نیز صهیونیستها با به قدرت رساندن کمیته اتحاد و ترقی، راه ایجاد تفرقه ترکان و اعراب را فراهم ساختند و در مرحله بعد در واپسین روزهای خلافت عثمانی، به ترویج غربگرایی و تقلید کورکورانه از زندگی غربی‌ها، بی‌بند و باری اخلاقی و از هم گسیختگی معنوی در میان جوانان همت گماشتند. پس از آن مراکز فحشا و فساد در سر تا سر مناطق خلافت، یکی پس از دیگری سربر آورد. یکی از تاریخ‌دانان عثمانی در این زمینه گفته “در اواخر خلافت عثمانی، دولت عثمانی گشایش مراکز فروش مشروبات الکلی و مراکز فحشا را مجاز نمود -کاری که قبلاً سابقه نداشت- اینگونه مشروب فروشی‌ها در همه جا دایر شد و شمار کثیری از جوانان کشور به شرابخوری معتاد شدند و پای آنان به مراکز فساد باز شد به طوری که این امر یکی از مهمترین عوامل واگذاری اراضی و املاک به یهودیان بود. این مفاسد و پیامدهای ناشی از آن، منجر به وقوع بسیاری از جنایتها و حوادثی شد که در مشروب فروشی‌های یافا – کانون گردهمایی یهودیان – و دیکر شهرها روی می‌داد‌.

جنگ جهانی اول و فروپاشی عثمانی

در سال 1914م. جنگ جهانی اول آغاز شد. بهانهٔ شروع جنگ این بود که آرشیدوک فرانتس فردیناند ولیعهد امپراتوری اتریش‌-‌مجارستان به دست پرنزیب تبعه اتریش و متکلم به زبان صربستانی در 28 ژوئیه 1914 در سارایوو بوسنی به قتل رسید و اتریش ادعا کرد صربستان در این کار دخالت داشته و تقاضا کرد تحقیقاتی با شرکت نمایندگان اتریش صورت بگیرد که دولت صربستان تحقیقات را قبول کرد ولی با حضور نمایندگان خارجی مخالفت کرد. دولت اتریش به صربستان اعلان جنگ داد و روسیه بسیج عمومی اعلام کرد و آلمان هم به حمایت از اتریش به روسیه و فرانسه اعلان جنگ داد. قوای آلمان به بلژیک حمله کرد و این اقدام یعنی حمله به یک کشور بی‌طرف موجب دخالت انگلیس در جنگ شدلت عثمانی به نفع آلمان و اطریش وارد جنگ شد و خود را در جبهه مقابل انگلستان و متحدانش قرار داد. این اقدام عثمانی فرصت مساعدی را برای صهیونیست‌ها فراهم ساخت تا با مجاب ساختن انگلستان و کسب حمایت سیاسی آن کشور به تضعیف موقعیت عثمانی که در جبهه مقابل قرار داشت، بپردازند. پس بر همین اساس رایزنی‌های و توافقات متعددی میان رهبران سیاسی بریتانیا و صهیونیست‌ها صورت گرفت که سرانجام منجر به انتشار اعلامیه بالفور شد.

دامنه جنگ جهانی اول به حدود فلسطین رسید. یکی از رهبران حزب صهیونیستم به نام هربرت ساموئل یادداشتی به اعضای کابینه انگلستان و نمایندگان مجلس عوام آن کشور عرضه داشت و پیشنهاد کرد: “دولتی یهودی تحت نظارت انگلستان در فلسطین بوجود آید و بین سه تا چهار میلیون نفر یهودی پراکنده در اروپا، به آن جا روند و بدین ترتیب انگلستان یک حکومت دست نشانده و حافظ منافع خود را در کنار مصر و کانال سوئز ایجاد کرده و نقظه حساسی را در دست خواهد داشت”.

با شروع جنگ، مردم فلسطین به جانبداری خود از خلافت عثمانی تداوم بخشیدند. مردم گمان می‌بردند که سرانجام عثمانی‌ها بر دشمنانشان (‌فرانسه، انگلیس، روسیه و ایتالیا ) چیره خواهند شد. آنان اطمینان داشتند روزی که جهاد عمومی اعلام شود، پیروزی تام و تمام از آن آنان خواهد بود.

در 1914م. رسماً اعلام جهاد شد. عثمانی‌ها ابتدا در «جناق قلعه‌» از میدان نبرد، پیروز خارج شدند. هئیتی متشکل از سی نفر از علمای فلسطینی و ادبا و روزنامه‌نگاران برای عرض تبریک این پیروزی رهسپار سرای سلطان (باب علی) در قسطنیطه شدند.

ترفند روباه پیر استعمار در اختلاف افکنی

ظاهراً تشکیل این هئیت نشانه‌ای از نیرومندی جریان اسلامی طرفدار خلافت عثمانی تلقی شد اما پس از گذشت یک سال از جنگ، چون مقامات عثمانی از اجرای وعده‌های اصلاحی شانه خالی کردند، از یک سو‌ مقبولیت و نیرومندی جریان مذکور روبه افول گذاشت و از سوی دیگر قدرت و نفوذ اسلام‌گرایان و ملی گرایان طرفدار استقلال و جدایی اعراب از دولت عثمانی‌، رو به رشد و گسترش نهاد.

در اواخر تابستان 1914‌م. انگلیسی‌ها که از افزایش تمایلات جدایی‌طلبانه آگاه شده‌ بودند، برای کسب حمایت اعراب در جنگ عثمانی‌ها با شریف حسین (‌حاکم مکه) تماسهایی را برقرار کردند. انگلیسی‌ها چنان وانمود کردند که مایلند خلافت باردیگر به شخصی از سلاله پیامبر (ص) – شریف حسین – باز گردد و آماده‌اند که از اعراب در راه کسب استقلال پشتیبانی کنند، مشروط بر اینکه اعراب نیز متقابلاً علیه عثمانی‌ها دست به شورش زنند. در واقع انگلیسی‌ها می‌خواستند با این کار موقعیت نظامی عثمانی‌ها را تضعیف و از وحدت نظر مسلمانان در اجابت ندای سلطان عثمانی در مورد اعلام جهاد‌، آن هم در مستعمرات مسلمان‌نشین انگلیس و فرانسه جلوگیری کنند.

پس از درخواست اعزام نیرو توسط سلطان عثمانی، شریف حسین عملاً از اعلام جهاد طفره رفت و بهانه آورد که در صورت دخالت در جنگ، نیروی دریایی عثمانی برای حمایت از بنادر حجاز در برابر تعارض احتمالی ناوگان انگلیس، عاجز و ناتوان است. در این مرحله، عربیت و تعصب قومی به اوج خود رسیده بود و در بین مردم، ضرروت رهایی از حکومت ترکان و جدایی کشورهای عربی از خلافت عثمانی، به سخن روز در آمده بود.

به هر حال سال‌های 18 – 1917 م. تحولی در دیدگاه اعراب نسبت به انگلیسی‌ها پدید آمد. اعراب با این پندار که نیروهای انگلیسی هم‌پیمان و دوست آنان‌اند! امیدوار بودند که انگلستان زمینه آزادی و استقلال اعراب را فراهم کند . ژنرال لیرمان فون – ساندرز، بازرس ارتش ترکان که در خلال جنگ به عنوان یکی از فرماندهان در اداره جنگ در فلسطین شرکت کرده بود، طی گزارشی به قرارگاه فرماندهی عمومی در مورد تغییر موضع فلسطنیان و رفتارشان با نیروهای ترک و آلمانی چنین می‌گوید: “من به فلسطین و سوریه آمدم و همه چیز را برخلاف انتظار یافتم. جو کشور مسموم شده و مردمان به ما پشت کرده‌اند. ما اینک بین دشمنان خود به سر می‌بریم، لذا تمامی فعالیتها و تلاشهایمان به هدر می‌رود. ما در چنگ دو دشمن گرفتار شده‌ایم: اهالی این کشور و دشمنی که با آن می‌جنگیم”.

به هر روی اعراب در سقوط حکومت عثمانی با انگلیس همکاری کردند. در حالی که آرزوهای حاکمیت استقلال احساسات اعراب هم‌پیمان انگلیس را نوازش داد، انگلیسی‌های متجاوز، گامهای عملی را برای اشغال و غصب فلسطین و پاره‌پاره کردن و تجزیه آن از پیکره امت بزرگ اسلام، برداشتند. شریف حسین در نامه‌ای که در 14 ژونیه 1915م. برای سرهنری مک ماهون ‌انگلیسی فرستاد سرزمین مورد ادعای خود را چنین تعیین کرد: “از شمالی به خطی از بندر مرسین – ادرنه تا خلیج فارس در شمال ، از کشور ایران تا خلیج بصره در شرق، از اقیانوس هند تا جزیره ابن عمر در جنوب ( به استثنای عدن که به حال خودش می‌ماند‌) و از دریای سرخ و دریای مدیترانه تا شبه جزیره سینا در غرب‌، به رسمیت بشناسد”. در مقام پاسخ سر‌هنری نوشت: “دو منطقه مرسین و اسکندرون و قسمتی از سوریه ‌واقع در غرب دمشق حمص، حماه و حلب را نمی‌توان صرفاً عرب نشین به حساب آورد و باید از محدوده فوق مستثنی شوند. با این تعبیر و بی‌آنکه به معاهدات ما و بعضی از شیوخ عرب لطمه‌ای وارد آید‌، ما مرزهای پیشنهادی را قبول داریم”.

استنباط اعراب از پاسخ سرهنری این بود که به زودی شاهد استقلال و آزادی سرزمین‌های اسلامی خواهند بود و به تصور آنان روشن بود که همه فلسطین جزء محدوده پیشنهاد آنها قرار دارد، زیرا جنوبی‌ترین نقطه که سرهنری در پاسخ به آن اشاره کرده، دمشق است. اما رویای اعراب به حقیقت نپیوست. چرا که بریتانیا مدعی شد که فلسطین از آغاز جزء محدوده مورد نظر بوده است اما انگلیسی‌های متجاوز‌،گام‌های عملی را برای اشغال و غضب فلسطین و پاره‌پاره کردن و تجزیه آن تدارک دیده بودند، در حالی که اعراب از درک واقعیات استعمارگران عاجز مانده و در خواب خرگوشی فرو رفته بودند.

قرارداد محرمانه سایکس- پیکو

هم زمان با مذاکرات شریف حسین – مک ماهون‌، وزرای خارجه بریتانیا و فرانسه‌، یعنی «سرمایک سایکس» و «جورج پیکو» مذاکرات محرمانه‌ای را انجام دادند: در 16 می 1916‌م. قرار داد سری «‌سایکس – پیکو‌» بین فرانسه و بریتانیا به امضا رسید. به موجب این قرار‌داد، سرزمین‌های تصرف شده از دولت عثمانی به پنج منطقه تقسیم می‌شدند که سوریه و لبنان به تحت‌الحمایگی فرانسه با رنگ آبی و عراق، فلسطین و شرق اردن تحت قیومیت انگلیس به رنگ قرمز مشخص گردیدند.

همچنین قرار داد سایکس – پیکو به اطلاع دولت روسیه رسید و آن دو‌لت نیز با گرفتن امتیازاتی با بستن قرار‌داد موافقت کرد. در 16 آوریل 1916‌م‌. موافقتنامه‌ای بین سه دولت انگلیس ، فرانسه و روس، سه قدرت اصلی اروپا به امضا رسید و به پیملن سازونوف معروف و مکمل پیمان سایکس – پیکو گردید، اراضی دولت عثمانی را بین سه دولت تقسیم کرد و انگلیس در این قرار‌داد، نواحی جنوبی عراق‌، شهر بغداد، بندر حیفا و عکا در فلسطین را به دست آورد.

در ماده ششم این قرار‌داد فلسطین سرزمینی بین‌المللی شناخته می‌شد. این پیمان که از سوی دولت انگلیس به خاطر متصرفات جدید، بیش از همه حمایت می‌شد، از دولت ایتالیا که مدعی دیگر این ماجرا بود و همچنین از شریف حسین مخفی نگه‌داشته شد‌، اما بعداً به خاطر منافع ایتالیا‌، قرار داد دیگری به نام «شن ژاندومورین» منعقد شد.

فاش شدن قرارداد قیمومیت فلسطین

به دنبال انقلاب بلوشیکی در سال 1917 در روسیه، انگلستان که چندی بعد آن پیمان را مغایر با سلطه خود بر کانال سوئز دید، با استفاده از ضعف روسیه و انقلابی که در آن کشور به وقوع پیوست، از پیمان سرباز زد و فلسطین را تحت قیومت خود در آورد. پس از این ماجرا بود که حکومت روسیه قرار داد سایکس – پیکو را فاش ساخت. این موضوع نگرانی شدید نیروهای عرب را که در آن هنگام با ترکها در نبرد بودند برانگیخت. اعراب تهدید کردند که با دولت عثمانی تماس خواهند گرفت و قرار داد صلح جداگانه‌ای با آن منعقد خواهند کرد . متعاقب آن انگلیسی‌ها بلافاصله به اعراب اطمینان دادند و از نو وعده‌های خود را تکرار کردند. فیصل (پادشاه عراق) پسر شریف مکه به پدرش پیغام داد که نمی‌تواند تحت این شرایط بجنگد. شریف حسین با لندن تماس گرفت و پیغام اطمینان بخشی دریافت داشت و آن را به پسرش در سوریه تلگراف کرد.

وارد جنگ ساختن دولت آمریکا توسط صهیونیست

این جنگ که نسبت به بریتانیا بسیار وحشتناک به نظر می‌رسید نوید بسیار درخشنده‌ای برای یهودیان بود و در همان وقت که رهبران انگلیسی از ترس، خواب نمی‌رفتند، یهود در کمال آرامش و خوشحالی به سر می‌بردند، زیرا بریتانیا سعی می‌کرد آمریکا را داخل جنگ کند و از این راه جبهه خود را نقویت کند ولی چون سیاست آمریکا در دست یهود بود‌، احتیاج شدیدی به آنها پیدا کرد. صهیونیست‌ها که برای یک چنین روزی دقیقه شماری می‌کرد، فرصت را غنیمت شمرده و متعهد شد که در مقابل آنکه بریتانیا دولتی برای یهود در فلسطین تشکیل دهد، آمریکا را هر طوری شده وارد جنگ کنند.

جیرالدکی اسمیت می‌گوید:”بدون شک یگانه کسی که توانست آمریکا را وارد جنگ کند، صهیونیست بود. نقشه این دسیسه بزرگ را در یک خانه بسیار کوچکی واقع در حومه شهر لندن به دست آقای ( جیمس مالکوم ) کشیده شد و سرانجام به پیروزی رسید که با این عمل دو پیروزی به دست آمد، یکی برای یهود و دیگری برای انگلستان”.

جیمس مالکوم در خاطرات خود می‌نویسد:”‌من در وارد شدن آمریکا به جنگ جهانی اول، نقش مهمی را ایفا کردم و با سفرهای مختلفی که به آمریکا‌، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی داشتم و مقاله‌های مفصلی که در مجله تایمز لندن و روزنامه‌های آمریکا نشر نمودم، توانستم نظر رهبران این کشورها را به یهود جلب کنم. از سوی دیگر رابطه‌های بسیار دوستانه‌ای با روسای یهود در آمریکا و رهبران سیاسی این کشور برقرار کردم که سرانجانم در بهار سال 197‌م. آمریکا را وارد جنگ کردم”.

 اعلامیه بالفور؛ پاسخ انگلیس به حمایت یهود

پس از این بود که آرتور جیمز بالفور صدراعظم و وزیر خارجه انگلستان در 2 نوامبر 1917‌م. هنگامی که به عنوان وزیر خارجه کابینه لوید جروج خدمت می‌کرد، اعلامیه‌ای را به همراه یک نامه برای لرد راتشلید ارسال داشت که در تاریخ سیاسی جهان از آن به عنوان «‌اعلامیه بالفور‌» یاد می‌شود.

عزیز لورد روچلد

بسیار مایه خوشحالی است که به نیابت از حکومت اعلی‌حضرت مطلب زیر را که تامین کننده آرزوهای یهودیان و صهیونیست‌هاست و به وزرات امور خارجه پیشنهاد و با آن موافقت شده است‌، به اطلاع جنابعالی برسانم‌: حکومت اعلی حضرت به موضوع تاسیس ملی برای ملت یهود در فلسطین به دیده موافق می‌نگرد و نهایت سعی خود را برای تحقق این وضعیت به کار می‌گیرد‌، مشروط بر این که هیچ‌گونه اقدامی که ناقض حقوق مدنی و دینی پیروان دیگر ادیان غیریهودی در فلسطین و حقوق و وضعیت سیاسی یهودیان در کشورهای دیگر باشد‌، صورت نگیرد. بسیار خرسندم اگر اتحادیه هیات‌های صهیونیستی را در جریان این مطلب قرار دهید .ارادتمند شما؛ آرتور بالفور

اهمیت اقدام تاریخی او به حدی برای جامعه یهود مهم ارزیابی می‌شود که همه ساله رژیم اشغالگر قدس از نخست‌وزیر یا وزیر امور خارجه انگلیس دعوت می‌کند تا در مراسم اعلامیه بالفور ایراد سخن کند. این وعده بالفور که آغاز مصائب و رنجهای عرب به حساب می‌آید در دوم نوامبر 1917‌م‌. یعنی درست یک سال و نیم از شروع انقلاب عرب بر اساس وعده‌های انگلستان در مورد استقلال بلاد عربی صادر شد‌.

انگلستان که از قبل وعده چنین عهدنامه‌ای را به آنها داده بود، به وزرات جنگ کشورش دستور داد این عهد‌نامه را طوری تنظیم کند که یهود را راضی کرده و در مقابل عواطف و احساسات عرب را تحریک نکند اما عاملین تحریک کننده‌ صدور این بیانیه‌، جمعی از رهبرای یهود و در راس آنها دکتر و‌ایزمن استاد یهودی کرسی شیمی دانشگاه منچستر انگلستان‌‌، بودند. وایزمن که بر اثر کشف ماده اسیتون که برای بهره ‌برداری از مواد منفجره ضروری بود‌، در جامعه انگلستان نفوذ کلام داشت، ‌در مورد تشکیل این دولت‌، با مقامات مربوط انگلیسی وارد مذاکره شدند و از انگلستان خواستند فوراً عهدنامه‌ای جهت حکومت یهود در فلسطین صادر کنند‌.

یکی از مسئولین انگلیسی در این باره در خاطراتش نوشته “من قبل از ثابت شدن و نوشتن این عهد‌نامه با مارشال حداد‌پاشا نماینده شریف حسین پادشاه عربستان ملاقات کرده‌ و موضوع ر اینگونه شرح دادم که
می‌دانید که با کناره‌گیری آمریکا از این جنگ، ما هر دو ضرر می‌بینیم‌. اکنون که روسای یهود و صهیونیست‌ها حاضر شده‌اند در مقابل عهد‌نامه‌ای که یهود را حاکم جزئی از فلسطین می‌داند‌، آمریکا را وارد این جنگ نماید … خواهش من از شما این است که در این مورد از هر گونه تحریک عواطف و احساسات مردم جلوگیری کنید”.

حمایت آمریکا از اعلامیه بالفور

قبلاً گمان می رفت که این اعلامیه یک عمل محض انگلیسی است ولی مدارک رسمی بعداً ثابت کرد که اعلامیه بالفور قبلاً به «وودروویلسون » رئیس جمهور آمریکا ارائه شده و او موفقیت خود را درباره آن اعلام کرده بود‌. در تاریخ 16 .10 .1917‌م‌. کلنل هاوس‌، دیپلمات آمریکایی‌، تلگرامی به وزارت جنگ انگلیس فرستاد و در آن موافقت رئیس جمهور آمریکا و حکومت آن را با متن اعلامیه و صدور آن به نام انگلیس اعلام کرد‌. در تاریخ1984.12.14م. فرانسه و در 1921.5.9م‌. ایتالیا نیز موافقت خود را با اعلامیه مزبور اعلام کردند. در همان موقعی که ژنرال آلنبی در فلسطین به کمک عرب مشغول جنگ بود‌، انگلستان برنامه‌ای نقیض وعده‌های موکد و عهدهای غیر قابل تخلف که به عرب داده بود با یهودیان در دست اجرا داشت‌؛ نقیضی که موجودیت و ملیت عربها را به خطر انداخت‌.

عوامل سیاسی که انگلستان را وادار کرد چنین وعده‌ای بدهد را می‌توان اینگونه برشمرد که دولت انگلستان علاقه داشت عناصر قوی یهودی که در ممالک مختلف دنیا پراکنده بودند مخصوصاً یهودیان مقتدر آلمان و اتریش را به طرف خویش جلب کند؛ در آن وقت هنوز دولت آمریکا به متفقین نپیوسته و وارد جنگ نشده بود و انگلستان می‌خواست نظر موافق و کمک یهودیان آمریکا را که در دستگاه حاکمه آمریکا نفوذ قابل توجهی داشتند، به جانب خود متوجه سازد؛ مهمتر از همه آن که انگلستان از اول در نظر داشت منطقه فلسطین را‌ که موقعیت آن کمتر از موقعیت کانال سوئز نیست، منطقه نفوذ خود قرار دهد‌، زیرا فلسطین علاوه بر اینکه راه خشکی میان شرق و غرب است، در صورتی که تحت تصرف انگلستان در می‌آمد به منزله سدی بود که جلو نفوذ فرانسه را‌، که به زودی در سوریه ایجاد می‌شد، به منطقه کانال سوئز می‌گرفت و ضمناً همان طوری که یهودیان قول داده بودند این دولت دست نشانده استعمار‌، نگهبانان و حافظ کانال سوئز برای انگلستان هم بود.

با انتشار این اعلامیه، روزنامه‌ها نیز از گردونه صهیونیستم‌پرستی جانمانده و به تحریک عواطف و احساسات عامه پرداختند.”هیچ لحظه‌ای نمی‌توانست برای اعلام حمایت دولت بریتانیا از تاسیس موطن ملی برای قوم یهود در فلسطین از لحظه کنونی که “صلیبیون قرن بیستم” شهر مهم غزه را در فلسطین تصرف کرده‌اند و برای خارج ساختن شهر مقدس از دست کفار‌! (مسلمین‌) تلاش می‌کنند، مناسبتر باشد. منافع بریتانیا از مدت‌ها پیش ایجاب می‌کرد که یک کشور حائل بین مصر و حکومت احتمالاً خصمانه ترکیه تشکیل شود و چنین به نظر می‌رسد که صهیونیستم این مشکل را حل می کند”(‌ایوینینگ استاندارد‌)

روزنامه گلاسگو هرالد در مقاله دیگری در شماره خود به بررسی سیاست دولت در قبال صهیونیستم پرداخت و چنین نوشت: نامه آقای بالفور به لرد راتشیلد مبنی بر اعلام حمایت دولت بریتانیا از صهونیسم بسیار به موقع بوده است چون این اقدام با پیروزهای ارتش در غزه و تکریت مصادف شده است، با حفظ حقوق مدنی و مذهبی جوامع غیر یهودیان و خود‌داری از به خطر انداختن حقوق و موقعیت سیاسی یهودیان ساکن در کشورهای دیگر، فلسطین پس از فتح این سرزمین به موطن ملی قوم یهود تبدیل خواهد شد.

این وعده‌ها در حالی داده می‌شد که اکثریت جمعیت فلسطین را مسلمانان تشکیل می‌دادند‌. تبلیغات صهیونیستی هم نشان می‌داد که آنها به چیزی کمتر از اشغال تمام عیار فلسطین و اخراج مسلمانها از آن دیار رضایت نمی‌دهند. با برپایی کنفرانس سان رمو و انحلال رسمی دولت عثمانی‌، قرار‌داد بالفور در دستور کار قرار گرفت. این اعلامیه که در دوم نوامبر 1917 م به امضای انگلیس رسید، پس از سقوط خلافت اسلامی و متزلزل شدن فلسطین در 1918‌م. به دست مسلمان رسید.

تسنیم

نوشته نقش امریکا در جنگ جهانی اول و اشغال فلسطین توسط یهودیان اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

ویژه آمریکا موجب افزایش اعتراضات به وضعیت موجود شده اوضاع نامناسب اقتصادی کشورهای غربی به میلادی 2011 سپتامبر 17 یکی از نمونه هاست که از 1″اشغال وال استریت” است. جنبش موسوم به در نیویورک آغاز شد و طی چند هفته ، با پیوستن جنبش های مردمی ، احزاب و اتحادیه های کارگری
و انجمن های دانشجویی به جمع معترضان به وضعیت کنونی اقتصاد آمریکا ، دامنه آن به بسیاری از شهرهای دیگر آمریکا از جمله شهرهای بزرگی مثل نیویورک، واشنگتون، لس آنجلس، سانفرانسیسکو، ،بر ضد فساد “اشغال وال استریت” شیکاگو، یوستون، پورتلند و دورهام کشیده شد. معترضان جنبش مخالف 2″درصد هستیم 99 ما” بیکاری، فقر و نابرابری اجتماعی تظاهرات کرده اند و در واقع با شعار تمرکز افراطی ثروت و قدرت میان یک درصد برتر جامعه هستند.

 7 خواسته های اصلی جنبش اشغال وال استریت را می توان در مورد ذیل برشمرد :

1. به تبانی بین دولت و شرکتهای برزگ و بانکها پایان داده شود. دولتمردان باید منافع مردم ( 99 درصد ) را در نظر داشته باشند نه 1 درصدی منافع ثروتمندان را.
2. وال استریت مورد تحقیق و بررسی قرارگیرد و مدیران ارشد اجرایی در قبال لطمه زدن به ثروت اقشار ضعیف جامعه که موجب نابودی میلیونها نفر شده ، پاسخگو باشند.
3. قدرت ضرب سکه به خزانه داری آمریکا بازگردد و پول سالم خلق شود.
4. اندازه ، آزادی عمل و قدرت بانکها محدود شود تا نتوانند به اندازه ای بزرگ شوند که در هنگام ورشکستگی، به جبران ضرر آنها از جیب مالیات دهندگان متوسل شوند.
5. به لحاظ قانونی نگاه شخصیتی” به شرکتها حذف شود.
6. قانون اقدام میهن پرستانه لغو شود، به جنگ برای مواد مخدر پایان داده شود و از آزادیهای مدنی حمایت شود.
7. به تمام جنگهای امپریالیستی پایان داده شود ، تمام سربازان آمریکایی به خانه برگردند ، بودجه نظامی کاهش یابد و نقش نظامی آمریکا به حمایت از سرزمین اصلی محدود شود.

همانطور که ذکر کردیم – ما 99 درصد هستیم – شعار اصلی جنبش موسوم به اشغال وال استریت است.

اشاره این شعار به یک جدال اقتصادی است که بین 99 درصد از آمریکایی ها با یک درصد آمریکایی های ثروتمند در جریان است. این یک درصد از آمریکایی ها ، کسانی هستند که روز به روز سهم بیشتری از ثروت ملی را برای خود می اندوزند و طبقه متوسط را متضرر می کنند. برخی از واقعیت ها در مورد یک درصد ثروتمند آمریکا به صورت زیر است.

1. یک درصد از آمریکایی ها بیش از چهل درصد از داراییهای مالی را در اختیار دارند. برخی در مقابل ،هشتاد درصد آمریکایی ها تنها صاحب 7درصد داراییهای مالی این کشور هستند.
2. ک درصد ثروتمند آمریکا 24 درصد درآمد ملی ایالات متحده را به خود اختصاص داده اند. این در حالی است که در سال 1976 میلادی سهم آنها از درآمد ملی در حدود 9 درصد بود ولی هم اکنون سه برابر شده و به حدود یک چهارم از درآمد ملی رسیده است.
3. ک درصد ثروتمند آمریکا ، نیمی از سهام ، اوراق قرضه و سرمایه جمعی کشور را در اختیار دارند. آنها در حالی بیش از نیمی از سرمایه گذاری را در آمریکا انجام داده اند که 50 درصد از آمریکایی های کم درآمد ، تنها پنج دهم درصد از سرمایه گذاری را بر عهده گرفته اند.
4. فقط پنج درصد کل بدهی های شخصی آمریکا مربوط به یک درصد ثروتمند آمریکاست.در همین حال 90 درصد آمریکایی ها متعهد 73 دزصد بدهی های این کشور هستند.
5. از سال 1920 میلادی به بعد ، سهم یک درصد ثروتمند آمریکا از رشد درآمد ملی این کشور در دهه 1920 میلادی 70 درصد بوده که تا دهه 1960 میلادی به حدود 10 درصد درصد کاهش یافته ولی از 1960 میلادی به بعد روند صعودی داشته و در حال حاضر مجددا به 70 درصد نزدیک شده است.

نتیجه گیری

اقدامات دولت آمریکا برای مهار بحران مالی 2088 میلادی از جمله تزریق حجم عظیمی پول به اقتصاد نتوانست از پیامدهای منفی آن جلوگیری کند و در حال حاضر نرخ بیکاری در این کشور به بالای 9 درصد افزایش یافته است. کاهش رتبه اعتباری آمریکا وعدم توافق کامل دولت وسنای آمریکا در خصوص نحوه برخورد با بحران بدهی و کسری بودجه سبب شده است تا آمریکایی ها از عملکرد اقتصادی دولت اوباما نا امید شوند. همچنین عکس العمل سیاست مداران آمریکایی در خصوص مشکلات اقتصادی موجب اعتراض وعدم رضایت مردم شد ، مردم آمریکا معتقد هستند دولت مردان تنها به منافع سرمایه داران توجه دارند. در کنار این عوامل مواردی از قبیل هزینه های کلان نظامی آمریکا در جهان و افتادن بار آن بر دوش مردم آمریکا از دیگر علل نارضایتی در این کشور می باشد.

این نارضایتی ها موجب شکل گیری گروهی موسوم به جنبش اشغال وال استریت شده است. این گروه معتقد هستند کسانی که از اقتصاد تبعیض آمیز کاپیتالیستی سود برده اند و سرمایه های هنگفت کسب کرده اند باید هزینه های بحران اقتصادی را پرداخت کنند و با تشکیل صندوقی برای حمایت از اقتصاد
ملی بخشی از مشکلات اقتصادی را رفع کنند. آنها همچنین معتقدند دولت باید به جای حمایت از سرمایه داران از عموم مردم حمایت کند و سیاست های تبعیض آمیز را کنار بگذارد. جنبش اشغال وال استریت اعلام کرده است که به زیاده خواهی شرکت های بزرگ ، توقیف خانه های رهنی ، رشد بیکاری و کمک مالی دولت فدرال به بانک های ورشکسته اعتراض دارد.

آمریکا در حال حاضر از لحاظ اقتصادی یمی از بدترین دوران خود را سپری می کند بطوری که بدهی دولت این کشور به بالاترین سطح خود در سالهای اخیر رسیده و دولت اوباما برای فائق آمدن بر این مشکلات بودجه دستگاه های مختلف را کاهش داده که همین امر بر نارضایتی مردم افزوده است. در صورت عدم چاره جویی برای مشکلات کنونی ، باید در آینده نیز شاهد اعتراضات و نارضایتی های بیشتری بود. چه بسا این نارضایتی ها آثار مهم و قابل توجهی در عرصه اقتصادی و سیاسی این کشور و حتی جهان داشته باشند چرا که در سایر کشورها از جمله انگلستان، آلمان ، ایتالیا ، اسپانیا ، استرالیا و نیوزلند نیز اعتراض به نابرابری اقتصادی و نقش بانکها و موسسات مالی در ایجاد بحران اقتصادی شکل گرفته است.

و این یکی از پیامد های مکتب استکباری سرمایه داری ، صهیونیسمی است .( استثمار  1 درصدی صهیونیسم ها)

نوشته جنبش وال استریت اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

هولوکاست
روز هفتم بهمن ۱۳۷۹ رهبران آمریکا و ۴۰ کشور اروپایی اجلاسی تحت نام مجمع جهانی هولوکاست در استکهلم تشکیل دادند تا این پدیده را به عنوان بخشی از تاریخ ملی کشورشان به رسمیت بشناسند .
«هولوکاست» یک واژه‌ی مرکب یونانی و به معنای «همه‌سوزی» در ادبیات فارسی، و معادل آن «شوآ» در زبان عبری رایج امروز است.
این واژه‌ پس از جنگ جهانی دوم، از سوی بعضی اشخاص و کانون‌های یهودی وارد فرهنگ سیاسی و تاریخی جهان شد. ادعای آن‌ها بر این فرضیه استوار بود که شش میلیون یهودی در اردوگاه‌های اسیران جنگی در آلمان نازی به وسیله «اتاق‌های گاز» خفه شده و سپس در «کوره‌های آدم‌سوزی» سوزانده و به خاکستر تبدیل شده‌اند.
تبلیغ گسترده و تکرار پیوسته‌ی این موضوع از سوی گروه‌ها وسازمان‌های یهودی در فیلم‌ها، نمایش‌نامه‌ها، سریال‌های تلویزیونی و انبوه رمان‌های پس از جنگ، موجب شد تا این عبارت کاربرد انحصاری یابد؛ به طوری که امروز بنا به تأکید سازمان‌های صهیونیستی، هیچ قوم و ملتی حق استفاده از این واژه را برای هیچ واقعه‌ای ندارد. آن‌ها همچنین اصرار دارند که «هولوکاست» در زبان لاتین، همانند اسامی خاص، با حروف «H» بزرگ نوشته شود و به علاوه، هیچ رویدادی، هر چند بزرگ، نباید با آن قیاس، یا در یادکرد آن، از این عبارت استفاده شود. برای مثال، اگر مورخ یا نویسنده‌ای، از قتل عام وحشیانه و مشهور صدها هزار انسان بی‌دفاع دو شهر ژاپنی «هیروشیما» و «ناکازاکی» که بر اثر بمباران اتمی امریکا در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم به خاکستر تبدیل شدند و یا موارد مشابه‌ دیگر در ویتنام، بوسنی، فلسطین، عراق، افغانستان و … به عنوان «هولوکاست» یاد کند، بلافاصله از سوی کانون‌های صهیونی مورد مؤاخذه و نکوهش قرار می‌گیرد و متهم به سوء استفاده از این واژه‌ی انحصاری متعلق به یک قوم! می‌شود. «هولوکاست» یا «شوآ» که امروز به موضوع کشتار یهودی‌ها در جنگ جهانی دوم منحصر شده، یکی از مباحث جنجالی پنجاه شصت سال اخیر جهان است. در این باره تاکنون صدها جلد کتاب به زبان‌های مختلف دنیا و شمارگان میلیونی، صدها فیلم و سریال تهیه شده است. «هولوکاست» در تاریخ معاصر جهان و در نزد افکار عمومی سراسر دنیا، به نماد مظلومیت یهود از یک سو و قساوت، سنگدلی و جنایات آلمان نازی از سوی دیگر تبدیل شده است.
تبلیغات پیوسته، فراگیر و توقف‌ناپذیر سازمان‌های یهودی وکانون‌های صهیونی، در چند دهه‌ی اخیر، چنان سازمان یافته که افکار عمومی مجال تأمل و اندیشه درباره‌ی میزان صحت و سقم این مسأله را نیافته است. از سوی دیگر، بر اثر سخت‌گیری و شدت عمل سازمان‌ها و مجامع صهیونی در جهان امروز، وضعیتی به وجود آمده که هرگونه بحث و گفت‌وگوی علمی و پژوهشی که مبتنی بر ایجاد سؤال، ابهام، تردید یا انکار «هولوکاست» باشد، به منزله ورود به حریم ممنوعه و عبور از خط قرمز «سازمان جهانی صهیونیسم» بوده و سزای آن ضرب و شتم، ترور فیزیکی، بازداشت، محاکمه، حبس و نیز جریمه‌های سنگین نقدی، به علاوه‌ی محروم شدن از مشاغل رسمی دولتی است که امروز در بعضی کشورهای اروپایی، به یک قاعده حقوقی و قضایی نیز تبدیل شده است. در این کشورها اگر تا دیروز منتقدان، مخالفان و منکران را به طور غیر‌علنی و غیر‌رسمی تهدید، ترور و سرکوب می‌کردند، امروز در پوشش رسمی قانون! آن‌ها را دستگیر، محاکمه، جریمه و زندانی می‌کنند.
از نظر کانون‌های ذی‌نفوذ صهیونی و گروه‌های فشار یهودی در جهان غرب، «هولوکاست» در هاله‌ای از قداست قرار گرفته و «یگانه مسأله قدسی» جهان معاصر شده است.
هرگونه بحث و گفت‌و‌گو که به تشکیک، نفی و انکار «هولوکاست» منجر و منتهی شود، به منزله‌ی تخطی از قانون و سوء‌استفاده از قانون آزادی بیان و قلم و ورود به حریم ممنوعه است. برای زنده نگه‌داشتن «هولوکاست» به عنوان یک واقعیت تاریخی، تلاش‌های فراوان و گسترده‌ای صورت گرفته است. به غیر از تولید کتاب و فیلم، در بسیاری از کشورهای امریکایی و اروپایی، بناها و موزه‌های یادبود در این باره تأسیس و ایجاد شده است.
در امریکا، روزهای یادبود «هولوکاست» رخداد ملی به شمار می‌آید. در پنجاه ایالت امریکا، از این بزرگداشت حمایت مالی می‌کنند و مراسم آن‌ اغلب در نهادهای قانونگذاری ایالتی برگزار می‌شود. در این کشور بیش از یکصد نهاد مخصوص «هولوکاست» و هفت موزه‌ی بزرگ وجود دارد. یک موزه یهودی‌سوزی با بودجه و سرپرستی دولت مرکزی، در عمارت کنگره در واشنگتن وجود دارد. 3 به اعتراف بسیاری از استادان دانشگاه‌های امریکا اکثر فارغ‌التحصیلان دوره‌های کارشناسی، درباره تاریخ، آمار و ارقام «هولوکاست» در مقایسه با رخدادهای بزرگ داخلی امریکا، مطالعه و اطلاعات بیشتر و دقیق‌تری دارند.
این موضوع تنها مرجع تاریخی به شمار می‌آید که به عنوان مواد درسی اجباری امروزه در کلاس‌های درس دانشگاه‌ها4 و نیز مدارس اکثر ایالت‌های امریکا تدریس می‌شود. شماری از دانشگاه‌های امریکا، برنامه‌های تخصصی و کرسی مطالعات ویژه‌ی «هولوکاست» دارند.
به تصریح پاره‌ای نویسندگان و رسانه‌های غربی، مرکزیت «هولوکاست» در امریکا، یک واقعیت واضح و آشکار است. شاهد این قضیه، موزه‌ی یادبود آن در منطقه‌ی «مال»5 در واشنگتن است که سمبل ملت امریکا محسوب می‌شود. این مسأله اگر چه به تاریخ اروپا مربوط است، با وجود این، نمی‌توان بنایی مشابه آن‌چه در واشنگتن وجود دارد، در آلمان، لهستان، هلند یا فرانسه سراغ گرفت؛ حتی بنای یادبود «یادواشم» در بیت‌المقدس با موقعیت موزه‌ی یادبود هولوکاست در امریکا قابل مقایسه نیست. هولوکاست از چنان جایگاه ویژه‌ای در امریکا برخوردار است که هیچ یک از رویدادها و مناسبت‌های تاریخی و ملی ایالات متحده با آن برابر نیستند.6 در بسیاری از کشورهای اروپایی نیز هر سال مراسم یادبود و بزرگداشت «هولوکاست» برگزار می‌شود. روز یادبود «هولوکاست» در اروپا پدیده‌ی نسبتاً جدیدی است. برای اولین بار، به طور هماهنگ و هم‌زمان، در 27 ژانویه 2000 م. دولتمردان و رهبران حدود 40 کشور اروپا و نیز ایالات متحده امریکا، اجلاسی با عنوان «مجمع‌ بین‌المللی هولوکاست» در استکهلم ـ پایتخت سوئدـ برگزار کردند تا «هولوکاست» را به عنوان بخشی از «تاریخ ملی» کشورشان به رسمیت بشناسند. این کنفرانس که بر اثر مساعی برنامه‌ریزی شده سازمان‌های ذی‌نفوذ یهودی و کوشش «گوران پیرسون» نخست‌وزیر وقت سوئد و مشارکت بسیاری از مقامات اروپایی، از جمله «لیونل ژوسپن» نخست‌وزیر وقت فرانسه و «گرهارد شرودر» صدر‌اعظم وقت آلمان برگزار شد، درباره‌ی پرداخت غرامت به یهودیان از سوی کشورهای اروپایی و آموزش و تبلیغ «هولوکاست»7 در آن کشورها، به ویژه در مراکز آموزشی و نیز تعیین روز 27 ژانویه8 هر سال به عنوان «روز ملی هولوکاست» در همه‌‌ی ممالک جهان توافق به عمل آمد. یادآوری این نکته ضروری است که پیش از این به طور پراکنده و غیر‌هماهنگ در بسیاری از کشورهای اروپایی روز یا هفته‌ای را با برگزاری مراسم ویژه، به «هولوکاست» اختصاص می‌دادند.
در سال 1384 ش. / 2005 م. سازمان ملل متحد نیز تحت فشار کانون‌های ذی نفوذ یهودی، سرانجام روز 27 ژانویه هر سال را «روز یاد بود هولوکاست» نام گذاری کرد. طبق گزارش رسانه‌های گروهی، «دان گیلرمن»9 سفیر رژیم صهیونیستی در سازمان ملل،‌ در ژوئن 2005 م./ خرداد 1384 ش. به معاونت ریاست مجمع عمومی این سازمان انتخاب شد. در پنجاه و چند سال گذشته، این نخستین بار بود که یک مقام صهیونیستی به این سمت دست می‌یافت. «گیلرمن» با مساعدت سازمان‌ها و مجامع فعال صهیونیستی در امریکا، دو ماه بعد، یعنی در آگوست 2005م./ مرداد 1384 ش. طرح مقدماتی یادبود هولوکاست را در سازمان ملل منتشر کرد که با موافقت امریکا، کانادا، روسیه و استرالیا همراه بود. در 28 سپتامبر 2005 م ./ 6 مهر 1384 ش. «کوفی عنان» دبیر کل سازمان ملل متحد با سخنرانی در مقر یک سازمان صهیونیستی به نام «مرکز سایمون ویزنتال»10 تحت تأثیر اشخاص و کانون‌های یهودی و صهیونیستی، خواستار ایجاد روز بین‌المللی بزرگداشت «هولوکاست» شد. به این ترتیب در 26 اکتبر 2005 م./ 4 آبان 1384 ش. متن پیش‌نویس قطعنامه یادبود «هولوکاست» به شماره A/60/L.12 برای بررسی در شصتمین اجلاس مجمع عمومی به تصویب رسید. در نهایت نیز در اول نوامبر 2005 م. / 10 آبان 1384 ش. این قطعنامه پس از دو روز بحث و بررسی در مجمع عمومی با اجماع «Consensus» (تصویب قطعنامه بدون رأ‌ی‌گیری و نظر مخالف)، با عدم حضور و غیبت شماری از کشورهای اسلامی، به تصویب رسید.
این اولین قطعنامه‌ی پیشنهادی رژیم صهیونیستی طی پنجاه سال اخیر بود که از سوی مجمع عمومی به تصویب ‌رسید.
به این ترتیب، مجمع عمومی سازمان ملل، براساس این قطعنامه، هرگونه نفی و انکار «هولوکاست» را مردود دانسته و موظف است طی فراخوان جهانی، کشورهای عضو را به گنجاندن برنامه‌های آموزشی در مدارس و مراکز علمی‌ـ آموزشی دربارة «هولوکاست» وادار کند. همچنین در مدت شش ماه پس از تاریخ تصویب قطعنامه‌ی مزبور، برنامه‌های فراگیری تحت عنوان «سازمان ملل و هولوکاست» اجرا شده و نتیجه طی گزارشی به مجمع عمومی ارایه و اعلام گردد. 11
به هر روی، سازمان‌ها و مجامع یهودی برای زنده‌نگه‌داشتن نام و یاد «هولوکاست» در اذهان عمومی، به ویژه در ذهن و خاطره‌ی کودکان و جوانان امریکا و اروپا، تلاش‌های گسترده، جدی و همه جانبه‌ای در سراسر جهان، با مرکزیت غرب آغاز کرده‌اند. آن‌ها در راستای برنامه‌ها و اهداف خود، هیچ سخن یا موضوعی مبنی بر نفی و انکار هولوکاست را بر نمی‌تابند. تهاجم تبلیغاتی و غوغاسالاری رسانه‌های خبری، مطبوعاتی و شبکه‌های تلویزیونی مرتبط با صهیونیست‌ها و حتی شماری از مقامات و دولتمردان اروپایی و امریکایی علیه اظهارات محمود احمد‌ی‌نژاد رئیس جمهور اسلامی ایران، در این باره، تنها نمونه‌ای از عکس‌العمل‌ توأم با برآشفتگی و سراسیمگی کانون‌های صهیونیستی و سازمان‌های یهودی است. در نقطه‌ی مقابل، نویسندگان، مورخان، محققان و اندیشه‌مندان مستقل و آزاد‌اندیش از این سخنان استقبال کرده و موافقت خود را با آن اعلام کردند.
در جهان اسلام نیز از مصر تا مراکش و الجزایر، در شمال آفریقا؛ کشورهای منطقه‌ی حاشیه‌ی خلیج‌فارس تا پاکستان، آسیای میانه و قفقاز تا مجمع‌ الجزایر اندونزی و از ایران تا فلسطین اشغالی، موضوع «هولوکاست» و ماجرای کشتار شش میلیون یهودی در اردوگاه‌های اسیران آلمان در جنگ جهانی دوم، مرکز توجه و کنجکاوی مردم، به ویژه نسل جوان قرار گرفت. این کنجکاوی و توجه، بر خلاف تصور رایج جهان غرب که غالباً همسو، هماهنگ و موافق تبلیغات و ادعاهای صهیونیستی است؛ کاملاً علمی، هوشمندانه، آگاهانه، با فرضیه‌ها و سؤال‌های اساسی، اصولی و جدی است. پاسخ مستند و مستدل به سؤال‌های مورد نظر می‌تواند بسیاری از ابهامات، تحریفات، اکاذیب، داستان‌ها، و داده‌های غیر واقعی، ساختگی و جعلی را برطرف ساخته و حقایق و واقعیت‌های ناگفته و یا کم گفته‌های مربوط به جنگ جهانی دوم را آشکار سازد. خلاصه و عصاره‌ی این فرضیه‌ها و سؤال‌ها چنین است:
ـ جنگ جهانی دوم چگونه، و در چه تاریخی و از سوی چه کسانی آغاز شد؟
ـ علت، انگیزه و هدف آغاز جنگ چه بود؟
ـ جایگاه، موقعیت و نقش یهودی‌ها در آن دوران، به ویژه در امریکا و اروپا چگونه بود؟
ـ تفاوت آمار جمعیت یهودی‌های جهان در زمان شروع و پایان (قبل و بعد از) جنگ چه میزان بود؟
ـ جمعیت کل یهودی‌های مقیم اروپا در آن دوران چقدر بود؟
ـ آمار و وضعیت یهودی‌های اروپا پس از جنگ چگونه بود؟
ـ دیدگاه، مواضع و سیاست هیتلر نسبت به یهود چه بود؟
ـ ماجرای «هولوکاست» چگونه پیدا شد؟
ـ آیا آلمان نازی در زمان جنگ، امکان و توان آن را داشت تا با ایجاد «اتاق‌های گاز» و «کوره‌های آدم‌سوزی» مخصوص، در اردوگاه‌های اسیران جنگی طی چند سال، شش میلیون نفر را ابتدا خفه کرده و سپس در اماکن ویژه‌ای سوزانده و به خاکستر تبدیل کند؟
ـ دلایل و شواهد وجود «اتاق‌های گاز» و «کوره‌های آدم‌سوزی» در اردوگاه‌های آلمانی چیست؟
ـ آیا اردوگاه‌های آلمان واقعاً محل کشتار و قتل عام انسان‌ها بود؟
ـ چرا در زمان جنگ، هیچ یک از طرفین جنگ، به ویژه متفقین (با همه اطلاعات و اخباری که از طریق جاسوسان خود در آلمان به دست می‌آوردند) در این باره، عکس‌العمل نشان ندادند؟
ـ چرا در خاطرات تاریخی نویسندگان و مورخان ‌آن زمان، به ویژه در خاطرات دولتمداران، رهبران و مقامات بلند مرتبه امریکایی و اروپایی، هیچ سخن، خبر و اطلاعاتی در این باره وجود ندارد؟
ـ چرا بسیاری از یهودیانی که در زمان جنگ، در قلمرو رایش سوم بودند و بعضاً مدعی هستند که مدتی را در بازداشتگاه‌ها و اردوگاه‌های آلمان به سر برده‌اند، نسبت به این موضوع اظهار بی‌اطلاعی کرده‌‌اند؟
ـ‌ تاکنون چند سند و مدرک معتبر در این باره منتشر شده و یا چه تعداد از بازماندگان جنگ جهانی دوم، با نظر صهیونیست‌ها در این باره موافقت کرده‌اند؟
ـ چرا متفقین تاکنون از افشا و انتشار خاطرات سران و دولتمردان آلمان نازی و ایتالیا که بعد از جنگ به دست آنها افتاده خودداری می‌کنند؟
ـ چرا اسناد مربوط به جنگ جهانی دوم در بایگانی کرملین، پس از سقوط اتحاد جماهیری شوروی در اختیار مورخان و پژوهشگران قرار نگرفت و به جای انتشار در پس پرده پنهان شد؟
ـ ماجرایی تحت عنوان «آنتی سمیتیسم» در اروپا تا چه میزان واقعیت تاریخی دارد؟
ـ پدیده‌ی تنفر و بیزاری از یهود در تاریخ اروپا چیست و ریشه و منشأ آن کجاست؟
ـ چرا انکار «هولوکاست» و تحقیق درباره‌ی آن در بعضی کشورهای جهان جرم تلقی می‌شود و ممنوعیت قانونی دارد؟
ـ علت تعقیب و بازداشت اندیشه‌مندان و مورخان مخالف و منکر «هولوکاست» چیست؟
ـ علاوه بر این‌ها، سؤال‌ها و فرضیه‌های دیگری نیز در میان نسل جوان کنجکاو، در جوامع مختلف جهان وجود دارد که باید فارغ از هرگونه تعصب یا حبّ و بغض سیاسی و پرهیز از هرگونه احساسات، پیش‌داوری، شتابزدگی و پنهان‌کاری به طور مستند، مستدل و منطبق با واقعیت‌‌های تاریخی به آن‌ها پاسخ گفت.

پی‌نویس‌ها:
1-Holocaust
2- shoah
3ـ نورمن جی فینکلشتاین، صنعت یهودی سوزی، ترجمه سوسن سلیم‌زاده، سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چاپ اول، بهار 1381، صص 75ـ 76.
4ـ همان، صص 17ـ 18.
5- Mall
6ـ لیبراسیون (چاپ فرانسه)، 15 نوامبر 2001 / 24 آبان 1380.
7ـ گفته می‌شود در سال 1945م. در چنین روزی، اردوگاه آشویتس در لهستان به تصرف متفقین درآمد.
8ـ ر. ک: نشریه رویداد و گزارش، شماره 166، 16/11/1381، مؤسسه تحقیقات و پژوهش‌های سیاسی‌ـ علمی ندا.
9- Dan Gillerman
10 – Simon Visintal
11ـ همان، شماره 95، 25/8/1384.

نوشته هولوکاست افسانه ای دروغین اولین بار در دید نیوز ندای مهدویت. پدیدار شد.

ماهاتیر محمد نخست وزیر پیشین مالزی در سخنرانی اجلاس سران کشورای اسلامی در اکتبر 2003 ضمن مروری بر ضعف ها و عقب ماندگی های مسلمانان، یهودیان را به عنوان نمونه ای از موقعیت مثال زد و گفت: امروزه یهودیان با واسطه بر جهان حکومت می کنند آنها دیگران را وا می دارند برای آنها بجنگند و کشته شوند.

بنابراین می توان گفت: یهودیان از طریق دولت آمریکا بر جهان حکومت می کنند، منظور او از واژه دیگران نیز احتمالا سربازان آمریکایی در جنگ عراق بوده است که به زعم برخی، اسراییل و لابی یهود در آمریکا محرک اصلی آن بوده است.

اساسا ساختار ایالات متحده به گونه ای است که فضا را برای تمامی گروه ها، انجمن ها و تشکلهای سیاسی و غیر سیاسی باز گذاشته و عملا این گروه ها از آزادی عمل زیادی نسبت به دیگرکشورها برخوردارند و در این میان همواره شاهد گسترش مستمر سازمان های داوطلبانه هستیم.

اما نقش و جایگاه لابی ها درفرایند تصمیم سازی در سیاست داخلی و خارجی ایالات متحده آمریکا قابل تامل است. مطبوعات امریکا از نظر تاریخی همواره بر فساد لابی ها و تاثیر بی سرو صدای این گروه ها بر سیاستمداران و عکس العمل کنگره به عنوان یک نهاد در انجام تحقیقات پی در پی درباره فساد و فعالیت های غیر قانونی لابی­ها تاکید کرده اند. لابی ها به شکلی که ما امروزه می شناسیم تا دهه 1820 وجود نداشت و فعالیت گسترده گروه ها در واشنگتن تا پایان قرن هجدهم ظاهر نگردیده بود. تا اینکه در سال 1995 قانون جدیدی بنام ( قانون شفاف سازی فعالیت های لابی) در کنگره به تصویب رسید، این قانون که به قانون لابیسم مشهور گشت به طور کلی فعالیت لابی را تغیر داد. البته در سال 1998 نیز مجددا مورد بازبینی قرار گرفت و اصلاحیه ای بدان افزوده گردید که قانون متمم تکنیکی شفاف سازی فعالیت های لابی نامیده شد.

اکنون این قانون به عنوان مبنای فعالیت های لابی در آمریکا مورد استفاده قرار می­گیرد و در یک تعریف از گروههای همسود یا گروه های ذی نفوذ با عنوان لابی هم یاد می­شود، لابی به گروه هایی گفته می شود که برای تحقق اهداف و منافع خود بدنبال بهره گیری از ساختار و ظرفیت های حقوقی و سیاسی کشور خود هستند و همچنین بدنبال تاثیر گذاری بر روند جهت گیری های سیاسی، داخلی یا خارجی کشور متبوع خویش هستند.

به طور کلی می توان گفت: فرد لابی گر(لابیست) باید نزد دفتر مجلس نمایندگان و دبیرخانه سنا ظرف 48 روز از زمان استخدام یا قرارداد ثبت نام کند و همچنین لابیست­ها باید سالی 2 بار فعالیت های لابی خود را در مورد موضوعات ویژه، شماره های لوایح، هزینه های تقریبی فعالیت ها و فهرستی از سازمانهای دولتی مورد مراجعه خود، ارائه کند. در واقع قانون سال 1995 موجب گردید تعداد لابی های ثبت شده تا ده برابر افزایش یابد.

در این فضا سازمان های سیاسی جامعه یهودیان کارویژه لابی را بر عهده دارند. این سازمانها بسیار فعال هستند و با ایجاد ارتباط با قانونگذاران، مجریان و بخش های قضایی امریکا شرایط را برای تحقق اهداف یهودیان فراهم می سازند و توانسته به یکی از بزرگترین لابی های قومی – نژادی در ایالات متحده آمریکا تبدیل گردد.

این در حالی است که حدود 5/2 درصد جامعه امریکا یهودی هستند، اما توانستند با تقویت منافع اسراییل در نظام سیاسی و افکار عمومی آمریکا توسط لابی‌های یهودی از سه طریق پول، فشار سیاسی و برچسب ضد سامی گری، قدرت زیادی را در میان دیگر اقلیت ها و قومیت ها در جامعه آمریکا پیدا کنند.همچنین این لابی از امکانات مالی و تبلیغاتی زیادی برخوردار است وعمده کاندیداهای پست‌های سیاسی در آمریکا به دلیل نگرانی از کمک لابی‌های یهودی به رقیبان آنها و فراهم‌سازی زمینه پیروزی­شان، از اسراییل انتقاد نمی‌کنند. بنابراین در اختیار داشتن رسانه های گروهی و مراکز پژوهشی و تصمیم گیری توانسته لابی یهود را به یک لابی قدرتمند تبدیل سازد.

تشکل های صهیونیستی آمریکا با هوشمندی کامل از فضا سازی و فرایند سازی سازمان های اجتماعی بهره برده و نتایج مطلوب خود را در فضای سیاسی کسب می­کنند. در واقع هماهنگی کاملی میان سازمان های اجتماعی و سیاسی شان وجود دارد.از این میان می­توان به آیپک به عنوان بزرگترین لابی یهود و یک سازمان هماهنگ کننده که در کمیته اجرایی آن روسای 40 سازمان یهودی با 5/4 میلیون عضو و لابی صلح طلب جی.استریت(خیابان یهودی) که به مانند دیگر لابی‌ها بر مبنای مقابله با ایوانجلیست‌ها و نومحافظه‌کاران راه‌اندازی شده است و به زعم بنیانگذاران آن هدفش کاهش اقدامات تفرقه افکنانه لابی‌های تندرویی چون ایپک است تا رویای دیرینه تشکیل دولت مستقل فلسطینی(دو دولت فلسطینی – اسراییلی )، اشاره کرد.
جایگاه لابی در روند تصمیم­گیری

به رغم قدمت لابی، مطالعه درباره این پدیده به گذشته­ای نه چندان دور، آغاز قرن بیستم برمی­گردد. این حرکت تا سال­های پس از جنگ جهانی دوم نیز درمرحله مقدماتی باقی ماند. از آن پس در مقیاسی وسیع­تر مورد توجه جامعه­شناسان واقع شد. در این خصوص باید از اندیشه ورزانی چون «آرتوربنتلی» و «دیوید ترومن» یاد کرد که در این باره مطالبی خوبی را نوشته اند.

این تحقیقات موجب شد زمینه­های شکافته شدن پوسته­های حقوقی و نهادی ساختار قدرت فراهم شود و در نهایت تلاشی برای کالبدشناسی قدرت انجام گیرد. در واقع، گروه­های ذی­نفوذ نیز مانند احزاب سیاسی «واقعیتی تاریخی» هستند که دست ­کم از دو زاویه نقد و بررسی شده­اند. (نقیب زاده، 1389 :12)

درنظر عده­ای، گروه­های مزبور عناصری طبیعی، مشروع و مناسب برای جریان امور در جامعه هستند، در حالی که برخی دیگر این بازیگران را نماد بروز انحراف از اصول دموکراسی می­دانند. مسلماً بهترین معیار برای تشخیص صحت و سقم این دونظریه براساس نوع گروه، فعالیت و نحوه اعمال فشار آن شکل می­گیرد. براین مبنا، باید به چگونگی مواجهه گروه­های یادشده با منافع ملی و سازو کارهای مدنظر برای تحقق اهداف مطلوب توجه کرد. با این وصف، درچارجوب رویکردهای تحلیلی که در دهه­های اخیرارائه شد، گروه­های ذی­نفوذ یا منفعت که با برخورداری از ماهیت­های گوناگون حرفه­ای، مذهبی و حتی قومی در عرصه­های متنوع جامعه و سیاست­های آن نقش­آفرینی می­کنند، در قالب ویژگی انکارناپذیر جوامع کثرت­گرا و پویای امروز هویت می­یابند؛ حتی اگر منافع و مطلوبیت­های آنان در تعارض باعلایق نهادهای دولتی قرار گیرد.
جایگاه لابی در ساختارایالات متحده آمریکا

درچارچوب مباحث مطرح­شده درباره چگونگی تاثیر لابی ها برسیاست خارجی کشورها، دیدگاه­های آمریکایی از جایگاهی خاص برخوردار است. علت اصلی این مسأله به ساختار اجتماعی این کشور برمی­گردد که بر پایه مهاجرت نهاده شده است. تکثر قومی و دینی خاستگاه اصلی لابی است که حمایت از منافع گروه های خود را هدف اصلی خود عنوان می­کنند. جایگاه این گروه ها، به موقعیت آنها در ساختار سیاسی و روند تصمیم­گیری خارجی این دولت باز می­گردد.

قبل از هر توضیح، باید گفت گروه­های منفعت، بخش معمول و عادی نظام­سیاسی آمریکا را معرفی می­کنند. این فرصت مناسب و کارآمد در برابر مردم و نهادهای گوناگون برخوردار از منافع مشترک قرار دارد که از رهگذر آن، زمینه­های پیشبرد اهداف مطلوب را در صحنه­های متنوع سیاست­گذاری فراهم آورند. (Rockweel,2001:35) به این ترتیب، زمینه­های مستعد و بالنده ظهور و توسعه گروه­های ذی­نفوذ در این جامعه را باید در ویژگی تکثرگرایانه و دموکراتیک آن جست وجو کرد.

این ویژگی در تعامل و تلفیق با تاثیرهای حاصل از سایر نظام­های فرعی ساختار سیاسی این کشور، یعنی نظام­های طبقه­ای، نخبه­گرایی و فردگرایی معنای واقعی می­یابد.

در این باره تأکید شده است سیاست در آمریکا، سیاست گروهی است و فرآیند دستیابی به مصالحه بین گروه­های منفعتی رقیب در قلب این نظام قرار دارد. در این ارتباط، مفهوم لابی و لابی­گری راباید ازنافذترین مفاهیمی دانست که نقش و تاثیر گروه­های همسود را در این جامعه به تصویر می­کشد؛ تا آنجا که لابی­ها نه تنها به عنوان معرف و نماینده گروه­های ذی­نفوذ در فرهنگ سیاسی و اجتماعی این جامعه جای خود را باز کرده­اند، بلکه شکلی کم و بیش نهادینه یافته­اند.

به این ترتیب، مماشات فدرالیست­ها با دار و دسته­های قدرت طلب، هیچ­گاه به عنوان میان دفاع سازمان یافته ازمنافع اقتصادی و صنفی یا دموکراسی تلقی نشده است. (نقیب زاده، 1389 :12)
ظهور و قدرت­یابی لابی یهود در ساختار ایالات متحده آمریکا

مقوله لابی به عنوان «اجتماع قانونی و مشروعی از منافع» در ساختار سیاسی آمریکا جایگاهی مهم و تعریف شده دارد. درواقع، برمبنای ویژگی تکثرگرایانه این نظام سیاسی، اقلیت­های گوناگون مذهبی، نژادی و غیره همواره با فرصت­های کم و بیش مناسبی برای حضور فعال درعرصه مشارکت سیاسی مواجه بوده­اند. در این زمینه، باید به تجربه «مهاجرپذیری» آمریکا نیز توجه کرد که وجود لابی­های کوبایی- آمریکایی و یونانی- آمریکایی، هلندی- آمریکایی دلیلی براین مدعاست. درمیان این لابی­های قومی- نژادی، لابی مدافع یهود و اسرائیل به طیفی گسترده از گرو­های ذی­نفع (یهودی وغیریهودی) اشاره کرد که براساس برخورداری از هویت قانونی، قدرت اقتصادی فراوان، ارتباط گسترده سیاسی با شخصیت­های ذی­نفوذ تشکل فوق العاده، سلطه رسانه ای و غیره تأمین منافع جامعه یهودی، به ویژه دولت یهود (اسرائیل) را در رأس اولویت­های ملی و فراملی خویش قرار داده­اند.

در طول دهه­های گذشته بررسی علل و زمینه­های توسعه قدرت و نفوذ این اقلیت در لایه­های گوناگون تصمیم­سازی خارجی آمریکا، به ویژه در ارتباط با خاورمیانه، از دغدغه­ های مهم ملت و طیفی خاص از دولت­مردان و اندیشه­ورزان این جامعه بوده است. این «گروه قوم­گرای مذهبی» که کمتر از 3 درصد جمعیت آمریکا را شامل می­شود، به عاملی نفوذگذار و پیش­برنده در حوزه سیاست خارجی این کشور تبدیل شده است.
توزیع جغرافیایی یهودیان آمریکا

براساس آخرین سرشماری (سال 2000 ) مرکز آمار ایالات متحده تعداد یهودیان آمریکا در سال1998 میلادی 6 میلیون و 41 هزار نفر ( 3/2 درصد از جمعیت 287 میلیونی آمریکا ) بوده که مرکز تجمع، توزیع و اسکان آنها به ترتیب در ایالتهای نیویورک ( 1652000 ) کالیفرنیا (967 هزار نفر ) فلوریدا (628 هزار نفر) نیوجرسی (465هزارنفر ) پنسیلوانیا ( 282 هزار نفر ) و دیگر ایالات 50 گانه آمریکا است.

سیطره و نفوذ یهودیان درآمریکا مطابق با اصول 24 گانه پروتکل و استراتژی مهم آنان موسوم به پروتکل بزرگان صهیون در عرصه های فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، نظامی و اطلاعاتی ایالات متحده بحدی است که بجرات می توان ادعا نمود که امروزه در آمریکا موسسه، نهاد، مرکز و یا شرکت موفقی را نمی توان یافت که در دایره کنترل، نفوذ یا حضورموثر یهودیان این کشور قرارنگرفته باشد.

تنوع سازمان های یهودی

بطور کلی می توان سازمانهای یهودی دنیا را بر اساس نوع رابطه و دیدگاه آنها نسبت به رژیم صهیونیستی به 3 دسته کلی تقسیم کرد:

1 – سازمانهای یهودی صهیونیستی است که بطور کامل از این رژیم حمایت
می­کنند. مهمترین سازمانهای صهیونیستی درکشورهای مختلف جزو این دسته محسوب می شوند. برای مثال آیپک، انجمن ضد افترا، کنفرانس روسای سازمان های عمده یهودیان آمریکا، کنگره یهودیان امریکا، کمیته یهودیان آمریکا، سایمون ویزنتال و… که معروف ترین سازمان های صهیونیستی آمریکا به شمار می روند.

2 – سازمانهای یهودی است که مخالف صهیونیسم است. این سازمانها ایجاد یک دولت یهودی در سرزمین فلسطین پیش از ظهور ماشیح (مسیح ) را گناه شمرده و به همین دلیل با موجودیت رژیم صهیونیستی مخالفند. ناتوری کارتا عمده ترین سازمانی است که رهبری این جریان را برعهده دارد. در حالی که این سازمانها، به یهودی بودن خود افتخار می کنند اما با صهیونیسم مخالفند.

3 – سازمانهایی هستند که می توان آنها را سازمانهای صهیونیستی منتقد رژیم صهیونیستی نامید و در ادبیات سیاسی به آنها گروهها و سازمانهای صلح طلب نیز گفته می شود. این سازمان ها بر این باورند که یهودیان شهروندان کشورهای میزبان هستند و منافع ملی این کشورها برای آنها اولویت دارد بویژه در زمانی که با اهداف رژیم صهیونیستی در تعارض است.

این سازمانها ضمن به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی و دفاع از موجودیت آن نسبت به پاره ای از اقدامات این رژیم انتقاد می کنند. مخالفت با گسترش شهرک نشینی و دفاع از تشکیل یک دولت فلسطینی در کنار یهودی عمده ترین محور فعالیت این نوع سازمان هاست.
سازمان های صهیونیستی منتقد
1 – سازمان یهودیان مخالف اشغالگری

یکی از اولین سازمانهای منتقد رژیم صهیونیستی، سازمان یهودیان مخالف اشغالگری(Jewish Againast The Occupatinn = JATO) است. این سازمان در سال 2000 و مدت کوتاهی پس از شروع انتفاضه الاقصی در شهر نیویورک تاسیس شد.JATO با شعار اشغالگری در مرام ما نیست تداوم اشغالگری (مناطق 1967 ) و گسترش شهرک سازی را یک نوع نژاد پرستی می داند که علت اصلی بروز نا امنی در منطقه است.
2 – صدای دیگر یهود

صدای دیگر یهود درسال 2003 در اعتراض به ادعای شورای نمایندگی سازمانهای یهودی فرانسه ( کریف ) ایجاد شد که خود را نماینده واقعی تمامی یهودیان فرانسه می­داند و حمایت بی قید و شرط یهودیان این کشور از رژیم صهیونیستی را موضع تمامی یهودیان فرانسه اعلام می کند.
3 – صداهای مستقل یهودی

صداهای مستقل یهودی (Independent Jewish Voices=IJV) سال 2007 توسط تعدادی از اندیشمندان، هنرمندان، وکلا و محققان برجسته انگلیسی تاسیس شد. این سازمان با انتشار آگهی هایی در روزنامه های تایمز و جویش کرونیکل، موجودیت خود را اعلام کرد. در بیانیه تاسیس IJV به موارد مختلفی اشاره شده که برخی از آنها عبارتند از: حقوق بشر مسئله ای جامع و اجتناب ناپذیر است و باید در مورد همه انسانها یکسان باشد. قوانین حقوق بشر باید در اسراییل و اراضی اشغالی فلسطین و سایر نقاط دنیا قابل اجرا باشد.
جی استریت: [1]

جی استریت جریانی که هر چند خواهان بقای اسراییل است اما با نگرشی متفاوت خود را رقیب قدرتمند لابی های راستگرای یهودی در آمریکا می داند. کمیته روابط عمومی آمریکا – اسراییل (آیپک )، کمتیه یهودیان آمریکا، انجمن روسای سازمان های یهودی آمریکا و موسسه های دیگر نام هایی هستند که در یک چیز مشترک اند حمایت از راستگرایان اسراییل به ویژه حزب لیکود و استفاده از نفوذ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خود برای تاثیر بر مراکز تصمیم گیری آمریکا در جهت منافع اسراییل، مجموعه سیاست هایی که رویکرد آن عمدتا در تضاد با مفاد قرارداد صلح اسلو اما باب طبع تندروهای اسراییل است.

گروه های حامی اسراییل که به لابی اسراییل یا گروه های فشار حامی اسراییل نیز شهره اند علاوه بر رسانه ها و مراکز تصمیم گیری در شماری از مهم ترین مراکز تحقیقاتی و مطالعاتی آمریکا چون آمریکن اینترپرایز انستیتو، انستیتو بروکینگز، مرکز سیاست امنیتی، انستیتو سیاست خارجی، بنیاد هریتیج، انستیتو هادسن و… نیز نفوذ کرده اند و حضوری تعیین کننده در این مراکز مطالعاتی دارند. طی 25 سال گذشته لابی راستگرای اسراییل در ایالات متحده موفق به توسعه جغرافیای نفوذ خود در مراکز حساس شده است و شاید همین وضعیت به آیپک قدرتمند ترین لابی حامی اسراییل این اعتماد به نفس را داده است که خود را تنها موجه ترین سخنگوی یهودیان آمریکایی بداند. چنین ادعایی اگر چه برای راستگرایان یهودی در آمریکا و اسراییل خوشایند است اما در سوی دیگر این ماجرا یهودیانی هستند که هر چند آنان نیز خود را حامی موجودیت اسراییل می دانند اما آیپک را آیینه تمام نمای خواسته یهودیان نمی­دانند و قصد هماوردی با آن را دارند.

جی استریت نام نهادی است که حمایت از اسراییل را نه در اردوگاه محافظه کاران بلکه در میان لیبرال ها می بیند که حمایت از اسراییل را چیزی جدا از حمایت بی قید و شرط از احزاب تندرو حاکم در اسراییل می داند و به این ترتیب سازمانی که اکنون رقیب لیبرال و هوادار صلح، در برابر آیپک محافظه کار پا به میدانی می گذارد که در آن لابی های اسراییلی هر چند در عنوان حمایت از اسراییل همداستان اند اما در مقید بودن یا نبودن این حمایت یا مصادیق آن دچار اختلاف اند.
جی استریت و مطالبات متفاوت

هر چند در نقشه شهرهای آمریکا نام خیابان ها به طور کامل ذکر نمی شود و به ذکر نام اول آنها اکتفا می شود و به این ترتیب نام شماری چند از خیابان هایی که با حرف جی شروع می شوند را می توان جی استریت دانست. اما در نقشه شهرهای آمریکا خیابانی با نام مستقل جی وجود ندارد به همین دلیل برخی علت نامگذاری این لابی جدید به این عنوان را از آن رو می دانند که j در زبان انگلیسی مختصر نام یهود است و بنیانگذاران سازمان مدعی اند که آنها صدای ناشنیده سیاست خارجی آمریکا به ویژه در خاورمیانه هستند.

اما اگر این ادعای اسحاق لوریا سخنگوی سازمان جی استریت درست باشد که این سازمان بازوی سیاسی جنبش حامی اسراییل و صلح و به دنبال دعوت دولتمردان امریکایی به پایان دادن مسالمت آمیز و دیپلماتیک نزاع اعراب – اسراییل است شاید بتوان این چنین از نام این سازمان رمز گشایی کرد که جی استریت اشاره کنایه آمیزی است به ضرورت نامگذاری خیابانی در نقشه های در نظر گرفته شده برای حل خیابان­های یکطرفه، صرفا دغدغه تامین خواست تندروهای مخالف صلح در اسراییل را ندارد و اکنون با دو سوال بحث بر انگیز رویکرد کنونی دولت اسراییل و لابی آیپک را به چالش گرفته است. از نظر جی استریت اکنون وقت آن رسیده است، به این پرسش پاسخ داده شود که آیا اسراییل می تواند به عنوان یک دولت یهودی روابطی مسالمت آمیز و عادی با همسایگان خود داشته باشد یا آنکه می خواهد به شکل نامشروع به اشغال اراضی ادامه دهد.

به سیاست های دولت اوباما برای حل بحران فلسطینی – اسراییلی دهن کجی کند و در انزوای ساخته خود گرفتار بماند؟ پاسخ از نظر این سازمان بسیار روشن است، اول آنکه دولت آمریکا باید از تاسیس دو دولت اسراییلی و فلسطینی با پایتخت مشترک قدس غربی و شرقی حمایت و در این راستا فشار لازم را بر دولت نتانیاهو وارد کند نه آنکه همچون لابی آیپک خود را ملزم به حمایت بی قید و شرط از تندروهای دولت اسراییل بداند، دوم اینکه دولت مستقل فلسطینی باید هر چه زودتر تشکیل شود و اسراییل به مرزهای قبل از 1967 بازگردد و این نکته روشن شود که مخالفت یک یهودی با سیاست های افراطی دولت اسراییل نمی تواند به زیر سوال بردن او و اتهام خیانت به اسراییل منتهی شود و سوم اینکه حماس نیز به عنوان یک مهره کلیدی و با میانجی گری بین المللی باید به عنوان طرف گفت و گو به رسمیت شناخته شود.
موفقیت های جی استریت:

با اینکه چند سالی از تاسیس جی استریت نگذشته اما این سازمان مدعی است علاوه بر آنکه گفتمان حمایت از اسراییل بدون حمایت از تندروهای اسراییل را حتی در میان مقامات کاخ سفید جا انداخته است،موفق به افزایش هواداران خود و جذب کمک های فراوانی نیز شده است.

روزنامه واشنگتن پست نیز در این باره می گوید: گروهی که یهودیان لیبرال به امید جمع آوری 50 هزار دلار برای نامزدهای کنگره تاسیس کردند، اکنون موفق شده 600 هزار دلار برای ده ها دموکرات و جمهوریخواه جمع آوری کند و بنیانگذاران سازمان ادعا می کنند از 41 نامزد مورد حمایت سازمان 33 نامزد در انتخابات پیروز شده اند. جی استریت با انجام نظر سنجی های دقیق نشان داده است که چگونه محبوبیت اوباما در میان یهودیان آمریکا افزایش 15 درصدی داشته است زیرا بیشتر یهودیان آمریکا با شهرک سازی مخالف اند و از نقش پررنگ تر آمریکا در طرح صلح عربی – اسراییلی حمایت می کنند و این برخلاف رویکرد آیپک و هم پیمانان محافظه کار آن است.

بنابراین برآورد، بیشتر یهودیان از انتقاد علنی اوباما از دولت اسراییل به خاطر کارشکنی در روند صلح نیز حمایت می کنند و باز بنابر نظر سنجی ها، مشخص شده است اسراییل مهم ترین مساله یهودیان نیست بلکه از نظر یهودیان مشارکت کننده در نظر سنجی ها، مسائل مربوط به اسراییل در اولویت قرار دارد.

جرمی بن عامی[2] موسس سازمان جی استریت طی مصاحبه ای با نیویورک تایمز به صراحت می گوید: یهودیان از اینکه دولت اسراییل از آنان بپرسد با ما هستید یا علیه ما ؟ متنفرند و بیشتر یهودیان آمریکایی خواستار تشکیل دولت مستقل فلسطینی در کنار دولت اسراییل هستند و میان سازوکارهایی که برآورده کننده نیاز دولت اسراییل است و سازوکارهایی که برآورده کننده نیازهای یهودیان آمریکایی است تفاوت قائل هستند. بن عامی در این مصاحبه از افزایش آن دسته از حامیان اسراییل خبر داد که مخالف رویکرد سنتی نگرش به سیاست های اسراییل هستند و معتقدند برای علاقمندی به بقای اسراییل، ضرورتا نباید بنده سیاست های دولت اسراییل بود، باوری که به عقیده موسسان جی استریت، موفقیتی بزرگ در راه پایان دادن به تکتازی لابی هایی چون آیپک است.

نیویورک تایمز طی تحلیلی در مورد دلایل موفقیت جی استریت می نویسد: جی استریت توانسته است، ضمن اتخاذ موضع حامی اسراییل، موضعی حامی صلح را نیز در آن واحد اتخاذ کند و این همان چیزی است که با سیاست های اوباما سازگاری داشته و برای یهودیان آمریکایی توجیهی منطقی دارد.

زمانی که جوبایدن معاون رئیس جمهوری آمریکا به اسراییل رفته بودتا پیام حسن نیت دولت اوباما را به اسراییلی ها ابلاغ کند، اسراییل با اعلام اینکه مجتمع های مسکونی یهودی نشین و هزاران واحد مسکونی را در بخش عربی – قدس شرقی ایجاد خواهد کرد، در واقع تلاش های اوباما برای صلح را به چالش گرفت تا جایی که بایدن این اقدام را اهانتی غیر قابل تحمل دانست.

هر چند این مساله که اسراییل در قبال خواست آمریکا مبنی بر توقف شهرک سازی ها مقاومت کند، مساله جدیدی نیست اما نکته بی سابقه در این ماجرا آن بود که این بار مقامات آمریکایی شاید به دلیل توسعه نفوذ جی استریت زمینه را فراهم دیدند که خشم خود را در قبال اقدام غیر مسوولانه اسراییل ابراز کنند، تحلیلی که درست هم از آب در آمد زیرا ساعاتی پس از اینکه اسراییل از قصد خود مبنی بر ساخت شهرک های یهودی نشین جدید پرده برداشت، جی استریت به عنوان گروه فشار و در عین حال تشکلی حامی اسراییل و صلح، بیانه ای را با امضای 18 تن از شهروندان یهودی آمریکا در سایت خود منتشر کرد و سیاست های اوباما را در قبال مساله فلسطینی – اسراییلی مورد تایید قرار داد.

عامی اسپیتلنیک مسوول امور رسانه ای جی استریت، در این باره گفته است: ما خواستار تضعیف اسراییل نیستیم اما بخش عمده از یهودیان آمریکا، در عین علاقه مندی به بقای اسراییل، خواستار صلح و حامی میانه روی هستند و ما هم زمینه بیان دیدگاه های آنان را فراهم می کنیم. برخی تحلیلگران معتقدند درست است نفوذ لابی لیبرال های جی استریت به اندازه راستگرایان آیپک نیست اما این سازمان اکنون به عنوان یک رقیب جدی، وارد منظومه لابی های یهودی شده است.

ماموریت جی استریت را می توان به دو بخش تقسیم می شود:

1) حمایت از رهبری دیپلماتیک و مبرم آمریکایی ها به منظور دستیابی به راه حل دو ایالتی و منطقه ای پهناور و صلحی فراگیردر بحران خاورمیانه

2) تضمین مذاکرات خارجی در مورد اسرائیل و خاورمیانه در سیاست های ملی و انجمن یهودی های آمریکایی

جی استریت نشان دهنده آمریکایی هایی است که اصولا یهودی اند و نه انحصارا،که اسرائیل وخواسته آنها مبنی بر امنیت وطن یهودی ها حمایت می کند. از سوی دیگر فلسطینی ها هم در قسمت مربوط به خود از این دو کشور دارای اقتدار باشند و هر دو گروه در صلح و امنیت با هم زندگی کنند. آنها معتقدند که پایان کشمکش اسرائیل و فلسطین بهترین سود را برای اسرائیل،آمریکا، فلسطین و منطقه دارد.

جی استریت راه حل های دیپلماتیک دیگری را هم علاوه بر راه حل های نظامی حمایت می کنند.از جمله ایران، راههای چندجانبه برای تحلیل کشمکش و گفتگو با طیف زیادی از کشورها و حامیان زمانی که کشمکش به اوج خود می رسد.

جی استریت به شکل موثری از فرآیندهای سیاسی در کنگره ها، در رسانه ها و در اجتماعات یهودی حمایت می کند تا تضمین کنند که صاحب منصبان اجتماعی و رهبران اجتماعات آشکارا متوجه پهنا و عمق حمایت دیدگاه های ما در سیاست خاورمیانه در میان رای دهندگان و حمایت کنندگان در ایالت خودشان بشوند.
بنیانگذاران و اعضا

بنیانگذار اصلی جی استریت، جرمی بن عامی[3]، پیشرو در سیاست بومی و مشاور در زمان وزارت کلینتون است. بن عامی روابط بسیار نزدیکی با مقامات اسراییل دارد. اجداد او از جمله بنیان گذاران تل آویو بودند، پدر و مادر وی متولد اسراییل هستند و خودش نیز مدتی در اسراییل زندگی کرده است.

او سالهای بسیاری با گروه های صلح یهودی همکاری داشته است از جمله، مرکز صلح خاورمیانه[4] و Geneva Initiative-North America. وی که هم اکنون مدیر اجرایی این سازمان است همراه 99 تن از مقامات اسبق آمریکا اعم از فعالان یهودی و شخصیتهای علمی، لابی جی استریت را با دستور کار حامی اسراییل، حامی صلح است تشکیل داد.
دیگر اعضای مهم جی استریت عبارتند از:

اولین حمایت ارگان جی استریت توسط شخص ثروتمندی به نام جورج سوروس[5] انجام شد.

دانیل لوی (که از افراد بلند پایه اسرائیلی بوده و زمینه ساز طرح ایجاد ژنو)، دبرادلی، مارسیا فریدمن، (محقق سیاست خارجی دموکراتیک خاورمیانه)شلومو بن عامی، ساموئل لوئیس (سفیر سابق آمریکا در اسرائیل)، لینکن چافی (سناتور پیشین آمریکا)، از موفقیت های اخیر این ارگان،وزیر اخیر اوباما با نام هانارزنتال، عضو کنسول حمایت از جی استریت و جی استریت پک بوده و رئیس اداره کنترل و نبرد ضد سامی ستیزی.

علاوه بر این جی استریت دارای یک شورای مشورتی گسترده است که بیش از یک صد نفر از کارشناسان، نویسندگان، اساتید دانشگاه، سفرا و نمایندگان سابق کنگره و دیگر و مقامات سابق سیاسی عضوآن است.

برخی از این افراد عبارتند از مارک آبرامز، اریک آلترمن، استیوارت اپلبام، برنارد آویشای، دیوید ویتال، دانیا اویو، خاخام اندی باچمن، دیوید بالتیمور، جودت برنت، خاخام لئونارد بیرمن، دیوید بیرنبائوم کنت باب.

پس از تاسیس جی استریت دهها تن از مقامات اسراییلی با ارسال نامه ای به این سازمان حمایت خود را از آن اعلام کردند. برخی از این افراد عبارتند از: آوراهام بورگ، یوسی آلفر، شلومو بروم، تامر هرمان، آموس لاپیدوت، ایلان پاز، دالیا رابین، کاد رعنون و…
کنفرانس سالانه جی استریت

در حدود 20 سازمان یهودی چپ گرا در کنفرانس سازمان یافته لابی جی استریت شرکت کردند، که در واشنگتن برگزار شد.لابی جی استریت یک لابی جدید یهودی بعنوان یک گروه فشار در آمریکا و مدافع سیاستهای آمریکا در خاورمیانه است که با آیپک رقابت دارد. میشل اورن سفیر اسراییل در ایالات متحده امریکا دعوت به این کنفرانس را نپذیرفت و اظهار کرد که این سازمانها با گرایشهای افراطی، استراتژی اسراییل را تضعیف می کنند و این رژیم را به خطر خواهند انداخت.

شیمون پرز رئیس جمهور اسراییل به سازمان های یهودی چپ گرا که در ایالات متحده گرد هم آمده اند، نامه ای ارسال کرد. پرز خطاب به لابی جی استریت، لابی جدید یهود و رقیب سازمان آیپک، پس از ادای احترام اعلام کرد: دولت اسراییل رسما این کنفرانس را تحریم می کند و خواستار پایان دادن به آن است. در این میان سفیر اسراییل در ایالات متحده آمریکا از شرکت در این کنفرانس امتناع کرد.

یکی از سخنگویان سفارت اسراییل به جروزالیم پست گفت: سفارتخانه این رژیم در واشنگتن نگرانیهای خود را در مورد برخی از سیاستهای جی استریت اعلام کرده است چرا که برخی از سیاستهای این سازمان به منافع اسراییل لطمه می زند.

جی استریت که خود را طرفدار اسراییل و صلح می داند از مایکل اورن سفیر اسراییل در واشنگتن دعوت کرده است تا در اولین کنفرانس سالانه آن سخنرانی کند. این کنفرانس قرار است در اواخر ماه اکتبر برگزار شود. به رغم وجود برخی از شواهد اولیه مبنی بر تمایل سفارت اسراییل برای تعامل و همکاری با جی استریت، اما سفیر این رژیم تاکنون با جرمی بن عامی مدیر اجرایی این سازمان دیدار نکرده و موافقت خود را با شرکت در کنفرانس سالانه آن اعلام نکرده است. بنا به گفته یونی پلد سفارت اسراییل نظرات خود در مورد روند صلح